Mijn burn-out

Vandaag: een blog over een van de moeilijkste periodes in mijn leven – waar bijna niemand iets van weet

Steeds vaker hoor je verhalen over jongeren die overspannen zijn of een burn-out hebben. De (sociale) druk van tegenwoordig wordt jongeren te veel. Niet iedereen begrijpt hoe jongeren zich voelen. Maar ik? Ik begrijp het heel goed…

Hoe ik erachter kwam dat ik een burn-out had

Twee jaar geleden veranderde mijn leven – of eigenlijk was het de maanden er voor al veranderd. Ik had een goedbetaalde fulltime baan en een druk leven, maar zat – achteraf gezien – niet lekker in mijn vel. Toen ik niet meer in staat was om te werken ben ik naar de huisarts gegaan die me al vrij snel kon vertellen wat er met me aan de hand was – ik had (bijna) een burn-out.

Volgens de huisarts was ik zwaar overspannen en zat ik tegen een burn-out aan. Ik kon niets meer. Ik kon alleen maar slapen en huilen en was niet meer in staat om het huis uit te gaan. Om me heen werd er met onbegrip gereageerd; hoe kan een jonge vrouw met een goede baan en een leuk leventje nou overspannen raken? Iedereen werkt toch fulltime en heeft het druk? Deze grotendeels negatieve reacties zorgden er voor dat ik me afsloot van de buitenwereld. Alleen de directe familieleden (en mijn werk) waren op de hoogte van mijn situatie.

De reden van mijn burn-out? Waarschijnlijk was het een combinatie van meerdere oorzaken. De sociale druk die ik voelde om te presteren, de goede baan die ik had – maar die niets voor mij was – en het feit dat ik zelf niet wist wat ik wilde.

En toen?

Het heeft zeker enkele maanden geduurd voor ik weer in staat was activiteiten te ondernemen. Ik durfde steeds vaker alleen naar buiten (dat begon met eerst alleen naar de supermarkt om de hoek) , begon met sporten – en had dankzij de tijd die ik thuis doorbracht eindelijk tijd om me bezig te houden met mijn passie: schrijven!

Gesprekken bij een psycholoog hielpen – naar mijn mening – niet. Een half jaar na mijn ziekmelding werd mijn contract niet verlengd – logisch, gezien het feit dat ik nog steeds niet in staat was om mijn werk te doen. Wel ging het thuis een stuk beter – ik durfde weer alleen de straat op en mijn sociale leven groeide.

In oktober 2016, een jaar nadat duidelijk werd dat ik overspannen was, vond ik – gelukkig – weer werk. Het ging slechts om een stage, maar voor mij was het de perfecte manier om mijn leven weer op te bouwen. Ik zag het als de laatste stap die ik nodig had om uit mijn burn-out te komen. Het was de perfecte baan voor mij. Het was precies wat ik zocht en aansluitend op mijn studie, in tegenstelling tot de goedbetaalde fulltime baan die ik eerder had.

Doodeng vond ik het om weer aan de slag te gaan. Ik had mijn nieuwe baas (bijna) direct verteld over mijn situatie – als ik dat niet gedaan zou hebben, dan was het me niet gelukt om de stage vol te houden. Daarnaast kon ik niet goed omgaan met nieuwe situaties; ik weet graag waar ik aan toe ben en wat er van me verwacht wordt, en ik kon niet tegen onverwachte gebeurtenissen. Elke dag naar kantoor was spannend – maar gelukkig werd die spanning elke dag een beetje minder. Uiteindelijk heeft het ruim drie maanden geduurd voor ik me op mijn gemak voelde op kantoor – en drie maanden later kreeg ik na mijn stage een jaarcontract!

Nu

Terugkijkend op twee jaar geleden had ik niet verwacht dat ik zou staan waar ik nu ben; getrouwd, een leuke parttime baan, meerdere e-books uitgegeven, een blog waar ik mijn verhaal kwijt kan, leuke vrienden en een baby op komst. Wat ik ben ik trots op mezelf, als ik kijk naar wat ik de afgelopen twee jaar bereikt heb.

Helaas heeft het onbegrip van anderen ervoor gezorgd dat ik langer over mijn herstel heb gedaan dan ik wilde. Er zijn veel mensen met burn-out-klachten, maar het lijkt nog steeds een taboe te zijn in onze samenleving. Een burn-out wordt nog steeds als falen gezien, maar dat is het niet. Een burn-out zou geen taboe meer moeten zijn. Het moet bespreekbaar zijn in de samenleving, zodat het begrip van anderen ervoor kan zorgen dat mensen er sneller bovenop komen.