Kijken naar jou - Lenthe Leeuwenberg

TOT OVER MIJN OREN – DEEL 1
KIJKEN NAAR JOU

HOOFDSTUK 1

‘Happy birthday!’ Evi werd door haar beste vriendin Pleun omhelsd toen ze bij het restaurant eindelijk hun tafeltje had gevonden.
Evi glimlachte. ‘Dankjewel.’
‘Gefeliciteerd!’ Jessy omhelsde haar ook. ‘Vierentwintig al, je wordt oud.’
Evi wist dat Jessy haar plaagde – Jessy was zelf ook al vierentwintig, net als Pleun. ‘Bedankt.’ Ondanks haar vierentwintigjarige leeftijd zag Jessy er ouder uit. Haar blonde, golvende haren, waar Evi wel eens jaloers op was, zorgden ervoor dat ze regelmatig door mannen bekeken werd en dankzij de make-up die Jessy altijd droeg, zag ze er een stuk ouder uit dan ze was.
Ook Femke feliciteerde Evi en daarna ging Evi naast Pleun zitten.
‘We hebben alvast champagne besteld,’ glimlachte Jessy. ‘Je wordt maar één keer vierentwintig dus dat moeten we vieren.’
Evi grijnsde. ‘Bedankt. Geen zingende obers erbij, hoop ik?’
Jessy lachte. ‘Dat zullen ze in dit restaurant niet doen, denk ik.’
Evi zou haar vriendinnen die avond trakteren op het etentje voor haar verjaardag en had een chic restaurant uitgekozen, waar ze zelf graag uit eten ging.
‘En, wat heb je van Victor gekregen voor je verjaardag?’ Pleun keek nieuwsgierig naar Evi.
‘Nog niets.’ Evi klonk teleurgesteld. ‘Ik ben morgen natuurlijk pas echt jarig, dus ik moet nog wachten.’
‘Waar hoop je op?’ wilde Jessy weten.
Evi haalde haar schouders op. ‘Ik heb geen idee wat hij voor me heeft.’
‘Dus je verwacht geen ring?’ Jessy keek naar Evi.
Evi glimlachte even. Ze had haar leven al helemaal uitgestippeld – en haar vriendinnen wisten daarvan. Na het weekend zou ze beginnen aan haar laatste stage en als ze die, en de twee laatste vakken, afgerond had, dan had ze eindelijk haar diploma en kon ze door met de volgende stappen in haar leven. Evi zou na de zomervakantie een leuke baan vinden, zodat zij en Victor eindelijk konden verhuizen van het kleine appartement naar een echte eengezinswoning. Ze had al een aantal keer gehint naar Victor dat ze graag zou willen trouwen – en daar niet te lang mee wilde wachten. Stiekem had ze al bedacht wat voor jurk ze wilde dragen en ze wist zelfs al waar ze naartoe wilde gaan op huwelijksreis. In de jaren die zouden volgen zouden er twee kinderen komen – een jongen en een meisje – en Evi zou parttime blijven werken, terwijl Victor doorgroeide naar de top in de bank- en verzekeringswereld. In gedachten had Evi zelfs haar nieuwe huis al ingericht, maar voordat het zover was moest ze eerst haar diploma halen en een baan vinden, wat nog zeker een half jaar zou duren.
Omdat Victor al wel een fulltimebaan had, was Evi sinds vorige week gestopt met haar bijbaantje zodat ze zich de komende maanden kon richten op haar studie. Hoewel ze nog niet wist of ze het leuk zou vinden, verwachtte ze geen problemen te hebben met haar stage. Wel wist ze dat ze voor de laatste twee vakken goed haar best moest doen. Vanaf komende maandag zou ze aan de slag gaan in een kleuterklas. Ze zou daarnaast genoeg tijd hebben om te werken aan de laatste studievakken, en zou in het weekend ook nog tijd over hebben voor Victor en voor haar vriendinnen.
‘Nee, dat verwacht ik niet.’ Al hoopte ze het stiekem wel. ‘Maar mocht hij dat vragen dan zeg ik natuurlijk ja.’
‘En dan mogen wij vast je bruidsmeisjes zijn.’ Pleun grijnsde.
Evi schudde glimlachend haar hoofd. ‘Dat gaat dan nog wel even duren, hoor.’

Hoewel Evi niet verwachtte dat zij en Victor snel zouden gaan trouwen, verwachtte ze wel dat ze de eerste van haar vriendinnen zou zijn die in het huwelijksbootje zou stappen. Zowel Jessy als Femke had geen relatie en hoewel Pleun en haar vriend al langer samen waren dan Victor en Evi, dacht Evi niet dat Pleun zou gaan trouwen voordat ze haar studie had afgerond. Evi wist niet veel over Pleuns studie, maar wist wel dat het nog jaren zou duren voor Pleun klaar was, omdat ze had aangegeven nog langer door te willen studeren.
Pleun was bezig met een masterstudie – Evi wist nog steeds niet precies wat ze deed – en was nog regelmatig vrij op doordeweekse dagen. Ze volgde colleges en hielp als bijbaantje af en toe op de universiteit. Ze was elk weekend vrij en kon op doordeweekse dagen zelf haar tijden indelen, behalve die van de verplichte colleges. Pleun en Evi waren daarom tot vorige week regelmatig op weekdagen in de stad te vinden. Pleuns vriend, met wie ze samenwoonde, werkte wisselende diensten in het ziekenhuis en Pleun probeerde vaak haar activiteiten op hem af te stemmen, door bijvoorbeeld te werken als hij moest bijslapen of werken, en juist vrij te nemen als hij ook vrij was.
De rest van de avond vloog voorbij, net zoals eigenlijk elke avond waarop de vriendinnen bij elkaar waren. Er werd volop gekletst en gedronken, en deze keer ook geproost op Evi’s verjaardag – zeker toen het twaalf uur was geweest en Evi’s verjaardag begonnen was.
Evi genoot van de avond met haar vriendinnen. Ze wist goed dat ze dankbaar moest zijn voor haar beste vriendinnen en de tijd die ze allemaal nog hadden om met elkaar door te brengen. Hoewel ze allemaal nog jong waren, hadden ze genoeg geld om te doen waar ze zin in hadden – shoppen, stappen en uit eten gaan. Evi genoot van het leven, net zoals haar vriendinnen deden, en wist dat alles ooit – als ze allemaal burgerlijk zouden zijn – zou gaan veranderen. Voor nu genoot Evi van het studentenleven dat ze leidde, samen met haar vriend en haar vriendinnen, en hoewel ze niet kon wachten tot ze klaar was met haar studie, had ze ook nog geen zin om een burgerlijke, vaste baan te hebben. Te horen aan de plannen van haar vriendinnen zagen zij dat ook nog niet zitten, want de eerste plannen voor de zomer – festivals en vakanties – werden tijdens die avond alweer gemaakt.
Femke had zich al de hele avond wat afzijdig gehouden van het gesprek. Het was Evi niet opgevallen, maar Pleun wel. Pleun vroeg er niet naar. Femke was wel vaker wat rustiger dan vooral Jessy, en als Femke ergens mee zat dan zou ze het binnenkort zelf wel aan haar vriendinnen vertellen.
Tot Evi’s teleurstelling was Victor nog niet thuis toen zij tegen één uur thuiskwam. Ze had gehoopt dat Victor thuis zou zijn om haar te feliciteren – al had ze al wel een berichtje van hem ontvangen – en om haar cadeau te geven. Omdat Evi nog niet wist hoe laat Victor thuis zou zijn en ze de volgende dag een drukke dag zouden hebben, besloot Evi om meteen naar bed toe te gaan zodat ze tijdens haar verjaardagsfeest in elk geval uitgerust zou zijn.

‘Goedemorgen lieverd.’ Victor draaide zich om toen hij Evi de volgende ochtend langzaam wakker voelde worden. ‘Gefeliciteerd met je verjaardag.’ Hij gaf Evi een zoen.
Het was al licht in de slaapkamer. De verduisterende gordijnen die ze beiden wilden hebben, hadden ze nog steeds niet gekocht en nu het winter was, werden ze alleen in het weekend wakker van het daglicht. De witte gordijnen die ze wel hadden hangen had Victor gekocht voordat Evi bij hem in was getrokken, net als het bed waar ze samen in lagen. De rest van de inrichting van de slaapkamer, en eigenlijk de rest van de woning, had Victor aan Evi te danken. Evi had het appartement gezellig gemaakt, toen ze bij Victor introk. Met extra kussens op het bed en op de bank, een satijnen dekbedovertrek en kaarsen en fotolijstjes op de kasten.
Ze glimlachte. ‘Dankjewel,’ zei ze zachtjes, terwijl ze zich afvroeg wat hij voor cadeau voor haar zou hebben.
‘Je bent vast ontzettend nieuwsgierig naar je cadeau.’ Victor kende Evi inmiddels goed genoeg om te weten dat dat was waaraan ze dacht, al kwam dat vooral omdat Evi de afgelopen tijd al regelmatig had gevraagd wat haar cadeau zou zijn – en ze had hem een paar hints gegeven met cadeaus die ze graag van hem wilde krijgen.
‘Krijg ik het al?’ vroeg Evi.
‘Even wachten, liefje.’ Victor glimlachte. ‘Ik ga eerst ontbijt voor je maken. Blijf jij maar lekker liggen.’
Ontbijt op bed klonk voor Evi als een goed idee. Ze kon zich niet herinneren dat Victor ooit eerder ontbijt had gemaakt, en zeker niet voor ontbijt op bed had gezorgd. De keren dat hij het ontbijt regelde had hij haar meegenomen naar een hotel om uitgebreid te ontbijten.
Eigenlijk deed Evi alles in het huishouden, en Victor zorgde ervoor dat er genoeg geld binnenkwam. Evi vond het geen probleem om het grootste deel van de huishoudelijke taken op zich te nemen. Victor maakte lange dagen, en Evi’s dagen waren vaak wat korter. Omdat er dankzij Victor elke maand een behoorlijke som geld binnenkwam vond Evi het niet erg dat zij wat meer in het huishouden deed. Daarnaast was het ook gewoonweg makkelijker om boodschappen op doordeweekse dagen overdag te doen, in plaats van op de drukke momenten in de avonden en weekenden.
Evi was dan ook verrast toen Victor een kwartier later met broodjes en croissantjes terugkwam. Ze had hem de voordeur uit horen sluipen – Victor dacht waarschijnlijk dat Evi dat niet gehoord had, maar Evi had doodstil in bed gelegen, nieuwsgierig luisterend naar wat Victor aan het doen was. Victor had twee borden en bekers meegenomen en haalde een fles versgeperste jus d’orange uit een plastic tas.
‘Ik had champagne willen meenemen voor het ontbijt, maar dat hadden helaas niet.’
Evi was verrast door de moeite die Victor voor haar deed. Ze voelde zich dolgelukkig met hem. Hij leek precies te weten wat hij moest doen om haar te kunnen verrassen en toen hij haar even later zijn cadeau gaf, een prachtig, dure, armband die Evi een tijdje geleden bij haar favoriete juwelierswinkel had zien liggen, kon haar dag helemaal niet meer stuk.

Evi had genoten van haar verjaardag. Haar ouders en die van Victor waren op bezoek geweest en ze waren ’s avonds met zijn allen uit eten gegaan. Daarna hadden Victor en zij met wat andere vrienden afgesproken in het centrum voor een drankje en het was later geworden dan Evi had verwacht. Toen ze zondagochtend rond een uur of elf wakker werd, wist ze dat het geen gezellige dag zou worden.
Morgen was het zover. Morgen was de eerste dag van haar allerlaatste stage – en Evi keek er niet naar uit. Ze had geen zin meer in haar studie, haar stage en alles wat erbij hoorde. Ze moest vanaf nu elke schooldag vroeg haar bed uit, met de bus naar de school en zou pas tegen het avondeten thuis zijn. Ze kon geen smoesjes meer verzinnen om langer in bed te blijven liggen, colleges te skippen of lekker op een rustige dinsdagochtend te gaan winkelen. Het echte leven zou nu gaan beginnen, ook al was het nog maar een stage, en Evi wist dat ze daar geen zin in had.
Hoewel Victor elke ochtend rond zeven uur zijn bed uitkwam om te gaan werken, bleef Evi het liefst zo lang mogelijk liggen. Ze had regelmatig colleges overgeslagen die niet verplicht waren, genoot van de rustige winkelstraten in de ochtenden en plande afspraken nooit in het weekend omdat ze dan vrij wilde zijn. Dat zou vanaf nu gaan veranderen.
Als ze er al zo tegenop zag om haar tas in te pakken, hoe erg zou ze dan haar stage gaan vinden? Of was het eigenlijk niet de stage, maar het burgerlijke leven dat haar nog niet trok?

 

HOOFDSTUK 2

Evi was die ochtend met veel moeite haar bed uit gekomen. Ze had nog maar net tijd om te douchen, voordat ze met de bus naar het dorp moest waar haar stageschool stond. In de bus had Evi nog een half uurtje de tijd om rustig wakker te worden en zich mentaal voor te bereiden op haar eerste stagedag. Evi was één keer eerder bij de school geweest en wist dat ze vanaf de bushalte nog een minuut of vijf moest lopen – maar ze was allang blij dat er een bushalte in het dorp was.
Het schoolplein was verlaten toen Evi bij school arriveerde. In de meeste klaslokalen die ze vanaf het schoolplein kon zien zag ze al licht branden. Evi haalde nog één keer diep adem voordat ze naar het schoolgebouw liep – ze hoopte maar dat het allemaal mee zou vallen.
‘Hoi, ik ben Annette.’ Een vriendelijke vrouw, die ongeveer de leeftijd van Evi’s moeder had, zat in het kleuterlokaal op haar te wachten. Evi had eerder van de directrice een rondleiding gehad en had daarna per e-mail afgesproken dat ze rond kwart voor acht die ochtend in de kleuterklas zou zijn om haar stagebegeleider te ontmoeten.
‘Ik ben Evi.’ Ze was verrast door de vriendelijkheid van de vrouw.
‘Ik hoop dat je er zin in hebt. De kleuters in elk geval wel. Ik heb ze vorige week verteld dat jij zou komen en ze konden niet wachten om je te ontmoeten.’
‘Wat leuk.’ Evi glimlachte. Ze had verwacht dat ze de hele dag – en de komende maanden – gespeeld vriendelijk moest gaan doen, maar tot nu toe viel het haar mee. De busverbinding niet ver haar woning ging rechtstreeks naar deze basisschool, waardoor ze er binnen een half uur kon zijn als het meezat. De bus was tot haar opluchting niet vol – wie reisde er nu naar een dorp tijdens de spits?
‘Je kan je spullen hier wegzetten.’ Annette wees naar een plank boven het bureau. ‘Dan weet je zeker dat de kleuters er niet bij kunnen. Ik zal je zo even wegwijs maken in het klaslokaal, zodat je weet waar je moet zoeken als je iets nodig hebt.’
‘Dat is heel fijn.’ Evi knikte vriendelijk en zette haar tas weg.
‘Ik zal zorgen dat je vanmiddag overal inlogcodes voor hebt zodat je eens kan rondkijken in alle systemen als je daar tijd voor hebt. Maar dat heeft voor nu geen haast.’ Annette wees Evi de kleutertoiletten en de schoonmaakspullen. De kleuterklas was gezellig ingericht. Er was een zithoekje met een bankje en kussens, er hingen op meerdere plaatsen knutselwerkjes van de kinderen en overal in het lokaal waren educatieve maar vrolijke elementen te zien.
‘De leraar van de andere kleuters komt zo ook even kennismaken,’ legde Annette uit. ‘In het andere lokaal staan net wat andere spelmaterialen, dus soms ruilen we wat spullen voor de kleuters.’ Ze keek op toen de deur open ging.
Ook Evi keek op en ze zag een jongeman de klas binnenkomen.
‘Hoi, ik ben Koen.’ De man gaf haar een hand.
Evi glimlachte. ‘Evi.’ Ze was verbaasd – ze had verwacht dat de andere kleuterklas ook een vrouwelijke leerkracht zou hebben, maar dat was niet zo. Koen kon niet meer dan een paar jaar ouder zijn dan Evi en leek een spontane en gezellige leerkracht.
‘Wat leuk dat je ons een tijdje komt helpen met de kleuters,’ zei Koen.
‘Je staat misschien niet in de klas van Koen, maar we overleggen regelmatig over activiteiten en opdrachten,’ legde Annette uit. ‘Je zal hem daarom regelmatig spreken.’
Evi knikte. ‘Leuk je te ontmoeten.’
‘Ik ga snel terug naar mijn lokaal, voordat de kleuters komen.’ Koen stak zijn hand op en verliet het klaslokaal.
Koen had gelijk, want al snel daarna verschenen de eerste kleuters in het klaslokaal. Annette begroette ze allemaal enthousiast en stelde Evi aan ze voor, terwijl Evi vooral overweldigd was door het enorme aantal kleuters – het waren er dertig – en Evi kon zich niet voorstellen dat ze over enkele weken alle namen al zou kunnen onthouden. Het was een drukte in de kleuterklas en pas toen Annette om kwart voor negen de deur van de klas dichtdeed en iedereen op een stoeltje in de kring was gaan zitten, werd het stil en kon Evi even bijkomen.
Na schooltijd was Evi nog even gebleven om met Annette de plannen voor de komende week door te spreken. Stomverbaasd was Evi toen ze hoorde dat op woensdag de kleuters niet naar school hoefden te komen en zij daarom elke woensdag vrij zou zijn. Toen Evi dat gehoord had kon haar dag niet meer stuk. Misschien zou het allemaal wel meevallen.

Omdat Victor wat verder weg werkte en Evi eerder thuis was, zou zij voor het eten zorgen. Eigenlijk was dat niet anders dan eerst, want Evi was bijna altijd eerder thuis geweest en zorgde meestal voor het eten. Nu vond Evi dat tegenvallen. Ze had een veel leukere eerste stagedag gehad dan ze had verwacht, maar ze was wel moe door alle nieuwe indrukken en informatie en natuurlijk door het slaaptekort van afgelopen weekend. Ze keek nu al uit naar woensdag, van die vrije woensdagen zou ze gaan genieten.
Omdat Evi geen zin had om nog te koken had ze online wat te eten besteld bij een van hun favoriete restaurants, en dat zou rond zes uur bezorgd worden. Evi verwachtte Victor tussen zes en kwart over zes thuis, en het enige wat zij nog moest doen was de tafel dekken zodat ze meteen konden gaan eten als Victor thuiskwam. Hopelijk zouden ze wat te eten overhouden waardoor ze de volgende dag weer niet hoefde te koken en dan kon ze woensdag, als ze een vrije dag had, alvast het eten voor twee dagen voorbereiden. Hoewel Evi het niet erg vond om te koken, vond ze het wel vermoeiend om dat nog te doen na een lange stagedag.
Evi voelde zich opgelucht over haar stage. Hoewel ze er nog steeds geen zin in had, was haar eerste dag niet zo vreselijk verlopen als ze had verwacht. Ze zag minder op tegen de tweede dag dan tegen de eerste dag. Ze wist nu wat ze kon verwachten én ze wist dat ze de dag erna vrij zou zijn zodat ze kon bijkomen van de eerste twee dagen stage. Ze had al besloten om te gaan winkelen om te vieren dat ze haar eerste twee stagedagen had overleefd. Hopelijk was Pleun die dag ook vrij, zodat Evi niet alleen de stad in hoefde te gaan.

Evi was opgelucht toen het weekend was. De rest van de week was prima verlopen. Donderdagavond was ze eigenlijk alleen thuis geweest omdat Victor een vergadering had, maar omdat Pleuns vriend een late dienst had was Pleun bij haar langsgekomen. De twee andere stagedagen waren ook wel goed gegaan, volgens Evi. Ze stond ’s ochtends niet juichend naast haar bed omdat ze naar stage toe moest, maar het was écht niet zo erg als ze had verwacht. Het was gezellig met haar collega’s, maar ook intensief om de kleuters in de gaten te houden. In het klaslokaal konden die niet zomaar weglopen, maar op het schoolplein, met de rest van de onderbouw ook op het plein, moest Evi goed haar best doen om op te letten. De tientallen kinderen speelden, maar bezeerden zich ook of maakten ruzie. Gelukkig voor Evi hoefde ze niet elke dag op het plein te staan om toezicht te houden, de andere dagen kon ze rustig genieten van haar welverdiende pauze.
Omdat Victor met vrienden op zaterdagavond had afgesproken bij hen thuis, had Evi haar vriendinnen gevraagd om mee te gaan naar het centrum. Ze hadden een vaste kroeg waar ze meestal met zijn vieren naartoe gingen. Er sloten ook wel eens andere vriendinnen aan, maar Evi bracht het liefst haar tijd door met Pleun, Jessy en Femke. Pleun was al jaren haar beste vriendin. Evi en zij hadden in hetzelfde hockeyteam gespeeld op de middelbare school, maar pas toen ze daarna in dezelfde stad gingen studeren en een kamer in hetzelfde studentenhuis hadden gevonden, waren ze elkaars beste vriendinnen geworden. Daar hadden ze ook Jessy en Femke ontmoet, en hoewel ze daar nu alle vier niet meer woonden, waren ze wel vriendinnen gebleven.
Al in hun studententijd hadden ze hun weekenden doorgebracht in dezelfde kroeg, en Jessy had er zelfs een tijdje achter de bar gewerkt, tot ze het na een tijdje niet meer leuk vond dat ze nooit in het weekend met haar vriendinnen kon stappen.
Evi had in een restaurant achter de bar gewerkt, waar ze verantwoordelijk was voor het drinken van alle gasten. Ze hoefde zelf geen bestelling op te nemen, want die kwamen via haar collega’s binnen, en hoefde ook geen drank rond te delen – dat deden haar collega’s. Daar achter de bar had ze regelmatig tijd om even met collega’s te kletsen als die het drinken kwamen halen, zonder dat daarbij de gasten van het restaurant gestoord werden. Ze kon vaak stiekem de keuken in sneaken om wat lekkers te halen en vond dat ze het ideale bijbaantje had.
Twee weken geleden had ze voor de laatste keer achter de bar gewerkt. In overleg met Victor en met haar ouders had ze besloten dat ze zich het komende half jaar op haar studie zou focussen. Evi zag het niet zitten om naast een fulltimestage ook nog een parttime bijbaantje te hebben en vond het excuus om zich volledig op haar studie te storten een goede reden om het baantje op te geven. Victor werkte al ruim een half jaar bij een grote verzekeringsmaatschappij en verdiende genoeg om hen beiden te onderhouden. Evi hoopte na de zomer een leuke baan op een basisschool te hebben en Victor zou tot die tijd de huur en de andere lasten betalen. Ondanks dat ze haar stage niet zo leuk vond, vond Evi dat ze een prima leven had met haar vriend, ouders en vriendinnen en omdat ze wist dat er over een half jaar een diploma op haar lag te wachten en niemand wilde teleurstellen, zou ze haar best doen op haar stage.

 

HOOFDSTUK 3

‘En, hoe bevalt je stage?’ Jessy had een wijntje in haar handen en keek naar Evi.
‘Goed.’ Evi glimlachte. ‘Nou ja, het is niet zo erg als ik verwacht had. Er zijn leuke collega’s en ik ben elke woensdag vrij.’
‘Oh.’ Jessy fronste haar wenkbrauwen. ‘Waarom?’
‘Omdat de kleuters elke woensdag vrij zijn.’ Evi haalde haar schouders op. ‘Ik ben er wel blij mee.’
‘Dat lijkt me ook heerlijk, elke woensdag vrij.’ Jessy zuchtte. Zij had inmiddels een fulltime kantoorbaan en was de afgelopen maanden vaak jaloers geweest op haar drie vriendinnen die nog wel regelmatig tijd hadden om leuke dingen te doen op doordeweekse dagen. Bovendien had Jessy geen relatie en woonde ze alleen in een appartement, dat ze in het weekend ook nog eens schoon moest maken. Jessy vond het burgerlijke leven ook maar niets – misschien dat Evi daarom zo op had gezien tegen haar stage.
‘Vind je het nog wel leuk op je werk?’ wilde Pleun weten.
‘Jazeker.’ Jessy knikte. ‘Ik heb vorige maand mijn bonus gehaald en als ik dat deze maand weer haal dan krijg ik zelfs een salarisverhoging.’
Evi moest er niet aan denken om mensen te overtuigen iets van haar te kopen, maar de baan paste perfect bij Jessy; Jessy zag er leuk uit, was spontaan en meegaand en kon goed praten. Jessy mocht dan een hoger salaris hebben dan Evi in de toekomst waarschijnlijk zou krijgen; Evi wist zeker dat zij daarvan niet gelukkig zou worden.
Het was Pleun alweer opgevallen dat Femke vrijwel niets zei die avond. Ze had aan Femke gevraagd hoe het met haar ging, maar meer dan een kort antwoord had ze daar niet op gekregen. Pas toen Jessy naar de bar was gelopen om drankjes te bestellen en Femke naar het toilet was gegaan, begon Pleun erover bij Evi.
‘Vind je ook niet dat Femke zich vreemd gedraagt?’ Pleun keek naar Evi.
Evi haalde haar schouders op. ‘Ze is wel rustig, maar verder vind ik het niet vreemd.’ Ze keek naar Pleun. ‘Jessy daarentegen is wel erg druk de laatste tijd, dus ik snap dat het lijkt alsof Femke wat rustiger is.’
‘Dat is waar.’ Pleun knikte. ‘Maar toch… Ik heb het gevoel alsof er iets aan de hand is.’
‘Als dat zo is, dan horen we dat vanzelf wel een keer,’ dacht Evi.
Pleun knikte weer. ‘Dat is waar. Nou, vind je het goed als dit de laatste is?’ Ze had afgesproken om samen met Evi naar huis te fietsen, ze woonden niet ver van elkaar vandaan. ‘Chris komt zo thuis en ik zou het leuk vinden om hem nog even te zien.’

Evi had zondagochtend uitgeslapen en was daarna naar haar ouders gegaan. Toen ze de lerarenopleiding was gaan doen had ze specifiek gekozen voor de opleiding in een andere stad, hoewel vrijwel dezelfde opleiding ook aangeboden werd niet zo ver van haar ouderlijk huis vandaan. Evi had toen echter besloten dat ze op zichzelf wilde gaan wonen en vond dat een goed excuus om ergens anders te gaan studeren. De eerste jaren had ze in een studentenkamer gewoond, een tijdje zelfs in hetzelfde huis als Pleun, die ze nog kende van vroeger. Evi en Pleun hadden tijdens de middelbare school in hetzelfde hockeyteam gezeten en gingen toevallig in dezelfde stad studeren.
Daarna was Evi bij Victor ingetrokken, weg van de vieze keukens en de gedeelde badkamers. Omdat Pleun inmiddels ook met haar vriend samenwoonde, vond Evi het geen probleem om daar weg te gaan.
Evi ging niet wekelijks op bezoek bij haar ouders. Ze had lang een bijbaantje in de horeca gehad en werkte vaak in de weekenden. Ze probeerde een keer of twee per maand bij haar ouders langs te gaan, maar ze bleef zelden het hele weekend daar. Ze sprak haar ouders via de telefoon wel regelmatig, maar omdat ze nieuwe vrienden had, en eigenlijk een heel nieuw leven in de stad had opgebouwd, ging ze niet vaak terug naar de plek waar ze vandaan kwam.
Evi vond het altijd fijn om bij haar ouders te zijn. Haar ouders waren trots op haar; Evi had een lieve vriend, woonde in een leuk appartement en was bijna klaar met haar opleiding. Hoewel ze het jammer vonden dat ze Evi niet zo vaak meer zagen, begrepen ze wel dat Evi volwassen was en nu haar eigen leven had.
Aan het eind van de middag was Evi weer naar huis toe gegaan.
‘Proost.’ Victor tikte met zijn glas tegen dat van Evi. ‘Dat de rest van je stage maar net zo goed mag gaan als je eerste week.’
‘Ik hoop het.’ Evi glimlachte. Ze nam een slok wijn. Samen met Victor zat ze in een van hun favoriete restaurants. Omdat ze beiden geen zin hadden om die zondagavond te koken waren ze uit eten gegaan. Victor vond het succes van Evi’s eerste stageweek een goede reden om uit eten te gaan en Evi zei daar natuurlijk geen nee tegen – zeker niet omdat Victor had aangegeven haar te trakteren. Evi zou dat zelf nauwelijks meer kunnen betalen van de stagevergoeding die ze ontving en ze was blij dat ze bij Victor was ingetrokken en dat hij alle vaste lasten zoals de huur en de boodschappen zou betalen zolang zij nog studeerde. Evi moest er niet aan denken om naast haar stage een bijbaantje te hebben of om nog in een studentenhuis te wonen en elke keer in de supermarkt het goedkoopste avondeten uit te moeten zoeken. Ze had enorm veel geluk met Victor, die veel voor haar betaalde en haar regelmatig wat geld toestopte als Evi met haar vriendinnen wat leuks ging doen. Hij was ontzettend lief voor haar en dat was een van de redenen dat Evi ontzettend veel van hem hield.

Maandagochtend om tien uur was Evi alweer toe aan weekend. Ze was al een keer – met toestemming van Annette – de klas uit gegaan om thee voor zichzelf en koffie voor Annette te gaan halen. De kleuters zaten nu lief te werken aan een opdracht, maar Evi had vanmorgen al vele kleuters moeten helpen met allerlei dingen die ze zelf nog niet konden. Ze was blij dat ze die dag zou kunnen genieten van haar pauze en geen toezicht hoefde te houden op het schoolplein, zodat ze in elk geval op dat moment even rust had. Ze kon het in de pauzes prima vinden met zowel Koen als Annette, als de andere leraren van de school. Iedereen was aardig en behandelde haar als een volwaardige docent, ook al was ze een stagiaire.
‘Juffrouw Evi?’
Evi zat aan het tafeltje bij een vriendinnengroepje en keek op toen Nora haar naam zei. ‘Ja, Nora?’
‘Ik wil mijn naam erbij schrijven.’
‘Zal ik je naam opschrijven?’ stelde Evi voor. ‘Dan kan jij het proberen na te schrijven?’
‘Ja.’ Nora knikte enthousiast en gaf Evi het papier waarop ze de opdracht had gemaakt. Evi schreef in keurige letters – zo netjes schreef ze normaal gesproken nooit – Nora’s naam in kleine letters en gaf het papier terug aan Nora zodat die het ook kon proberen.
Nora en haar vriendinnetjes waren toch wel de lievelingetjes van Evi. Hoewel Nora redelijk druk kon zijn – in tegenstelling tot haar broer Lex – waren zij en haar vriendinnen meestal ontzettend lief voor elkaar en ze luisterden bijna altijd naar Annette en Evi. Haar tweelingbroer Lex was een stuk rustiger en had meer interesse voor letters en schrijven dan Nora. Het meisje speelde het liefst met de poppen, terwijl Lex zich vaak met zijn tong uit zijn mond boog over een opdracht die moeilijker was dan de meeste kleuters uit de klas aankonden. Toch lukte het Lex met behulp van een van de juffen altijd.
Dat was wat Evi leuk vond. Uitleg geven aan geïnteresseerde kinderen. De meeste kleuters uit de klas waren nog te jong om zich bezig te houden met lezen en schrijven. Hoewel ze dagelijks bezig waren met het alfabet en met tellen, hadden de meeste kinderen in de klas vooral interesse in de poppenhoek, de bouwhoek en – de favoriet – de minisupermarkt die in de klas was gebouwd.
Evi keek opnieuw naar de klok. Kwart over tien. Dit ging nog een lange dag worden.

 

HOOFDSTUK 4

‘Oh, hier was ik aan toe.’ Evi zat bij Pleun thuis en nam een slok van haar wijntje. Pleuns vriend had weer een late dienst en omdat Victor had aangegeven dat hij moest overwerken was Evi na haar stage op donderdag naar Pleun toe gegaan die had beloofd om te koken voor zichzelf en haar beste vriendin.
‘Is het zo erg?’ Pleun had geen zin gehad om te koken en had bij de pizzeria om de hoek twee pizza’s besteld.
Evi zuchtte. ‘Heb jij ooit dertig kleuters in de gaten moeten houden?’
Pleun glimlachte. ‘Als ik dat leuk had gevonden dan was ik wel lerares geworden, net als jij.’
‘Ik mag niet klagen, hoor,’ zei Evi. ‘Ik bedoel, ik heb leuke collega’s, ik ben elke woensdag vrij. Maar die kleuters… Dertig zijn het er. Dertig. Dan plast er weer een in zijn broek, er knipt er een in zijn vinger, er valt iemand buiten op de grond. Als je daarmee bezig bent, dan heb je geen tijd meer voor de andere kinderen. Hoe kan ik die in de gaten houden als ik bezig ben met een kleuter die is gevallen?’
‘Hoelang moet je nog?’ informeerde Pleun.
‘Na morgen nog één week, dan is het voorjaarsvakantie,’ zei Evi. ‘En dan nog achttien weken. Achttien.’ Ze zuchtte. ‘Hoe ga ik die ooit overleven? Gelukkig zitten er nog feestdagen tussen, want anders…’ Ze nam weer een slok van haar wijntje.
‘Ik dacht dat je het altijd leuk vond om kinderen wat te leren,’ zei Pleun. Voor zover ze zich kon herinneren was Evi altijd blij geweest met haar studiekeuze.
‘Ja, als kinderen zindelijk zijn en ze zelf al een beetje kunnen lezen,’ merkte Evi op. ‘Niet als ze nog niet eens hun eigen veters kunnen strikken of hun eigen naam kunnen schrijven.’
‘Dus je vindt kleuters niet leuk, maar kinderen uit groep zes wel?’ vroeg Pleun.
Evi dacht even na. ‘Ja, misschien is dat het wel.’ Ze was even stil. ‘Misschien moet ik maar stoppen met de stage. Dan zoek ik na de zomer een nieuwe stage in een bovenbouwklas.’
Pleun keek haar aan. ‘En wat ga je dan tot het einde van de zomervakantie doen?’
Evi zei niets.
‘Hoe erg zijn kleuters nu? En je stagebegeleider is toch prima? Maak het dan zelf leuk en gezellig en zorg ervoor dat je je stage haalt. Dan ben je ervanaf en dan kan je na de zomervakantie misschien zelf kiezen in welke klas je les wil geven. Als je kleuters over een paar maanden nog steeds vreselijk vindt, dan weet je in elk geval in welke klas je geen les wil geven.’
‘Achttien weken nog, Pleun. Negentien met volgende week erbij. Dat is bijna vijf maanden.’
‘Gelukkig heb je nog vakanties, Hemelvaart, Pinksteren én elke week ben je op woensdag vrij. Dat moet toch wel lukken?’
Evi zuchtte weer.
‘Wat zullen Victor en je ouders ervan zeggen als je stopt?’
Evi zweeg. Victor betaalde nu vrijwel alles voor haar, en haar ouders hadden haar studie tot nu toe betaald. Ze zouden ontzettend teleurgesteld zijn als Evi zou stoppen met haar stage. Ze zouden denken dat Evi de kleuters geen kans had gegeven en bovendien zou Evi dan volgend jaar zelf haar collegegeld moeten betalen. Dat vond ze zonde. Als ze haar stage zou halen, dan zou ze vanaf de zomervakantie een fulltime inkomen kunnen hebben en dat vooruitzicht trok haar wel.

Op dinsdagmiddag had de vader van Lex en Nora naar school gebeld om te zeggen dat hij wat later was om zijn kinderen op te halen – zijn auto stond onverwachts bij de garage en hij was een andere auto aan het regelen. Annette was na schooltijd al snel vertrokken – ze had een andere afspraak – maar Evi vond het geen probleem om de tweeling nog even in het klaslokaal te houden. Ze moest nog wat spullen opruimen en daarbij kon ze altijd wel wat hulp gebruiken.
Evi was met Nora en Lex in het klaslokaal blijven zitten. De tweeling had haar geholpen met het opruimen van enkele spullen. Daarna hielpen ze haar met het versieren van een stoel – donderdag zou een van hun klasgenootjes jarig zijn en als Evi nu alvast alles klaar zou zetten, dan zou ze donderdag wat later kunnen komen. Evi stond met haar rug naar de deur toe en probeerde een slinger aan een haakje te hangen, maar ze was te klein.
‘Papa!’ hoorde ze Lex enthousiast roepen.
‘We helpen de juffrouw met de slingers!’ Ook Nora klonk blij en Evi hoorde aan de voetstappen dat de kinderen naar de deur van het klaslokaal renden.
‘Sorry dat ik zo laat ben.’ De vader van de tweeling kwam de klas in lopen.
‘Geen probleem.’ Evi draaide zich met de slinger in haar handen om. ‘Ik was…’ Ze stopte met praten. De vader van de tweeling was niet wat ze ervan verwacht had. Integendeel. Als ze dacht aan een vader van twee kinderen die fulltime werkte en belangrijke afspraken had, verwachtte ze een keurige zakenman.
Hij droeg nette kleding, geen pak, maar zijn uiterlijk was niet wat Evi ervan had verwacht. Ze verwachtte een man van minstens dertig. Misschien zelfs kaal, of met een bierbuik. De man die voor haar stond kon niet veel ouder zijn dan zijzelf. Hij had een hip kapsel – te hip voor een vader? – en de sfeer die hij uitstraalde was gezelligheid en liefde. Het was absoluut niet de zakenman die ze verwacht had te zien.
‘We versieren het lokaal,’ stamelde Evi zachtjes, alsof de man dat zelf niet kon zien.
‘Dat zie ik.’ Hij glimlachte.
‘Papa, kijk! Dat is mijn tekening!’ Aan de muur was een touwtje gespannen en Nora wees enthousiast haar tekening aan die daar aan hing.
‘Wat mooi, lieverd,’ zei de man. ‘En Lex, waar is jouw tekening?’
‘Ik wil niet tekenen.’ Lex schudde zijn hoofd.
‘Mogen we naar huis, juffrouw Evi?’ Nora keek naar Evi.
‘Natuurlijk mogen jullie gaan,’ zei Evi meteen. Ze moest haar best doen om niet naar de knappe vader te kijken, want ze voelde dat ze anders geen fatsoenlijke zin meer kon uitbrengen. ‘Ik hang nog even deze slingers op en dan ga ik ook naar huis.’ Ze draaide zich terug naar de muur om de slinger vast te maken, maar realiseerde zich al snel dat ze er echt niet bij kon.
‘Zal ik je even helpen?’ De vader van Lex en Nora stond naast haar voordat Evi het doorhad. Toen hij haar recht aankeek, kon ze niets anders doen dan de slingers uit haar handen laten pakken.
Wat was dit? Waarom kreeg ze het gevoel alsof de verwarming ineens tien graden hoger stond? Evi stak haar handen in haar broekzakken om de trillingen te verbergen.
De vader van de tweeling, die ruim boven Evi uitstak, maakte de slinger vast aan het haakje.
‘D-dankjewel,’ kon Evi nog net uitbrengen.
‘Graag gedaan.’ De man keek haar – iets te lang – aan.
‘Papa, mag ik thuis met de lego spelen?’ Lex trok aan het shirt van zijn vader.
‘Natuurlijk,’ zei die meteen. ‘Nemen jullie nog even afscheid van de juffrouw?’
‘Dag juffrouw Evi!’ riep Nora. ‘Tot donderdag!’
Evi stak bij wijze van afscheid haar hand op. Met die man in de buurt kon ze geen beschaafde zin meer uitbrengen.

Evi wist niet wat haar was overkomen. Had ze hem eerder gezien? Vast niet, dan was hij haar wel eerder opgevallen. De tweeling woonde toch bij hun vader? Dat had ze ergens gelezen in een document over de kinderen – ze zou het straks gaan terugzoeken. Als die man vaker zijn kinderen kwam halen, dan kon ze zich daar maar beter alvast op voorbereiden.
Ook toen ze thuis stond te koken – een zak uit de diepvries die ze alleen maar in een pan hoefde op te warmen – bleven haar gedachten teruggaan naar die middag toen de vader van de tweeling in het klaslokaal had gestaan. Eigenlijk voelde ze zich nu een beetje belachelijk. Zou hij gemerkt hebben dat ze haar ogen niet van hem af kon houden? Dat ze het liefst naar hem wilde blijven staren? Dat ze geen woord meer kon uitbrengen toen ze naar hem keek? Evi hoopte maar dat ze een goede en professionele indruk had achtergelaten – ze was immers een stagiair in de klas van zijn kinderen.
Evi kon hem die avond niet meer uit haar hoofd krijgen, zelfs niet toen Victor thuis was en haar aandacht opeiste. Ze dacht aan hoe hij naar haar gekeken had. Hoe ze het warm had gekregen toen hij naar haar keek. Zij had ook naar hem gekeken, en hoe. Zou hij dat gezien hebben? Hoe kon ze hem dan ooit nog onder ogen komen?
Het voordeel van kleuters was dat je ze dingen kon vragen en dat zij niet verder nadachten over wat er gevraagd werd. Toen Evi donderdag tijdens het knutselen aan Nora had gevraagd of haar vader haar weer zou komen halen, had Nora geantwoord dat hij op dinsdag en vrijdag kwam, en dat Lex en zij op maandag en donderdag naar de kinderopvang gingen.
Aan dat antwoord had Evi tenminste iets – nu wist ze in elk geval zeker dat ze zich op maandagen en donderdagen, zoals vandaag, niet druk hoefde te maken om Nora’s vader.
Nu ze wist dat de vader van de tweeling hen op vrijdag op zou komen halen, besloot ze Annette voor te stellen dat die vrijdag naar buiten ging met alle kinderen, terwijl Evi alvast in de klas opruimde en schoonmaakte. Annette vond het prima – voordat Evi kwam was ze gewend om dat alleen te doen en als Evi binnen alvast verderging, dan konden ze allebei eerder naar huis toe. Het was nu immers voorjaarsvakantie en die vakantie kon wat hen beiden betrof niet snel genoeg beginnen.

 

HOOFDSTUK 5

Het voordeel van een baan in het onderwijs waren de vakanties. Dat Victor dan niet altijd vrij kon nemen, vriendinnen ook niet vrij waren en vakanties niet te betalen waren, dat nam Evi maar even voor lief. Dat ze eigenlijk toch wel tijd aan haar stage moest besteden deze week om alvast wat lessen voor te bereiden, daar probeerde ze niet aan te denken en ze besloot dat zo ver mogelijk voor zich uit te schuiven – na haar reis met Pleun zou ze nog enkele dagen de tijd hebben.
Evi was al vaker met Pleun een paar dagen weggeweest, ook met het vliegtuig, maar tot dan toe hadden ze zich beperkt tot stedentrips waarbij ze vermoeider terugkwamen van hun reis dan ze daarvoor waren. Deze keer was Evi toe aan rust – de fulltime stage zorgde ervoor dat ze weinig zin had om in haar vakantie actief bezig te zijn. Ook Pleun zag het wel zitten om een paar dagen te kunnen relaxen – maar wel in de zon – en daarom hadden ze een reis naar Tenerife geboekt. Vijf dagen lang zouden ze genieten van zon, zee en strand, en voor Evi hopelijk ook van de rust. Hoewel ze wel wat van het eiland wilde zien, kwam ze vooral voor het nietsdoen. Op zondagochtend vroeg waren ze vertrokken en aan het begin van de middag lagen ze al – met een cocktail – op het strand. Het was niet té warm, maar het was wel een fijne temperatuur om in bikini op een strandbedje te liggen.
‘Oh, dit moeten we erin houden.’ Pleun had haar zonnebril op en nam een slok van haar cocktail. ‘Een paar dagen weg zonder mannen… Chris heeft nu vier nachtdiensten staan dus ik zou hem toch nooit zien.’ Ze keek even naar Evi. ‘Vond Victor het erg dat je op vakantie gaat?’
‘Nee.’ Evi schudde haar hoofd. ‘Hij gaat in maart op wintersport met vrienden en dan mag ik ook niet mee, dus dit is wel zo eerlijk. Hij vond het niet erg, hij moet gewoon de hele week werken.’
Pleun knikte.
‘Ik ben blij dat ik deze vakantie een tijdje geleden al had betaald, maar gelukkig was Victor zo aardig om me wat geld te geven zodat ik hier nog wel de mogelijkheid heb om te winkelen.’
Pleun fronste haar wenkbrauwen. ‘Wilde hij je zo graag weg hebben?’
Evi glimlachte. ‘Hij wil gewoon dat ik een leuke tijd heb hier, want als ik elk jaar met jou op vakantie ga, dan mag hij ook nog elk jaar met zijn vrienden op vakantie.’
‘Dat is waar.’ Pleun knikte. ‘Dat is wel een goede deal. Chris heeft maar weinig vakantiedagen dus eigenlijk gaat hij alleen met mij op vakantie. En een weekendje weg met zijn vrienden, maar dat is meestal net zo duur als een hele vakantie voor mij.’
Evi grijnsde, want ze wist dat Victor tijdens zijn mannenvakantie ook behoorlijk veel geld uitgaf. ‘Ach, als ze het maar naar hun zin hebben, toch?’
Pleun knikte en nam een slok van haar drankje. ‘Kijk die man.’ Pleun knikte naar Evi en Evi zag meteen welke man Pleun bedoelde. ‘Die is knap.’
Evi knikte instemmend.
‘Zeker een van de knapste mannen die ik ooit heb gezien.’
Evi besloot om maar even voor zich te houden dat zij laatst een man had gezien die ze zo onweerstaanbaar had gevonden dat ze geen woord meer uit had kunnen brengen. ‘Toe maar, jij kijkt naar andere mannen. Vindt Chris dat wel goed?’
Pleun glimlachte. ‘Kijken mag, hè?’
Daar had Pleun gelijk in. Kijken was geen probleem, maar staren naar een man, zoals Evi bij de vader van de tweeling had gedaan, was natuurlijk niet de bedoeling. Niet alleen om de reden dat het niet professioneel was, maar ook omdat Evi een vaste relatie had.

Tijdens de vakantie hadden ze het nauwelijks over Evi’s stage gehad. Pleun wist dat Evi het niet echt naar haar zin had bij haar stage en omdat ze geen negatieve sfeer wilde in de vakantie, had ze het onderwerp vermeden. Evi was daar blij mee geweest want toen ze vrijdagmiddag thuiskwam zag ze het echt niet zitten om nog iets voor haar stage te doen. De volgende dag had ze daar ook nog tijd voor, toch? Zondag had ze plannen met Victor en haar ouders, dus zaterdag was echt de laatste dag dat ze haar stage kon voorbereiden. Bovendien had ze Victor gemist de afgelopen dagen en wilde ze vrijdagmiddag graag wat tijd met hem doorbrengen. Ze was blij om hem vrijdag weer te zien en bracht ook op zaterdag bijna de hele dag met hem door. Normaal gesproken gingen ze in het weekend vaak met hun eigen vrienden op stap, maar nu ze elkaar een paar dagen heel erg gemist hadden brachten ze zoveel mogelijk tijd samen door. Zelfs zondag bleven ze lang in bed liggen, en pas ’s middags, toen Victor met vrienden had afgesproken, ging Evi naar haar ouders, nadat ze nog wel met Victor uit lunchen was gegaan. Omdat Victor in de stad zou blijven kon Evi zijn auto gebruiken, waardoor ze wel voor een middagje heen en weer kon gaan naar haar ouders.
Zelf had ze nog geen auto – daar had ze geen geld voor zolang ze nog geen echte baan had, dus een auto zou ze pas na de zomervakantie kunnen kopen. Evi was nooit het type geweest om veel te sparen, dus op haar spaarrekening stond niet veel geld. Het geld dat er wel op stond bewaarde ze liever voor noodgevallen – als ze écht een keer iets nodig had – al zou ze dan waarschijnlijk geld van Victor of haar ouders kunnen krijgen.

 

HOOFDSTUK 6

Evi zag ontzettend op tegen haar stage de volgende dag. De vorige dag hadden haar ouders bij haar geïnformeerd hoe haar stage haar beviel en Evi had voorzichtig laten vallen dat ze het tegen vond vallen. Haar ouders benadrukten dat ze bijna klaar was met haar studie en dat ze trots waren op wat Evi al bereikt had, en Evi kon het zich niet voorstellen dat ze haar ouders zou teleurstellen. Evi had gehoopt dat ze na de vakantie weer wat motivatie had verzameld om naar haar stage te gaan, maar de motivatie om de laatste maanden van haar studie af te ronden leek alleen maar minder geworden.
Evi bracht de twee vrije woensdagen die ze die twee weken had door achter haar studieboeken om een van de vakken af te ronden en kreeg tot haar opluchting al vrij snel na het inleveren van de opdrachten te horen dat ze het vak had gehaald. Dat betekende dat ze nog maar één vak en haar stage goed moest afsluiten om haar studie te halen. Zo moeilijk kon dat toch niet zijn? Evi wist dat het allemaal voor een goed doel was; het halen van haar studie. Hoe vervelend ze haar stagedagen ook vond, het hoorde er nu eenmaal bij.
‘Vind je het leuk hier, bij deze stage?’ Annette stelde de vraag op een middag toen alle kleuters net vertrokken waren en Evi bezig was met het opruimen van wat spullen.
Ze dacht snel na. ‘Het is intensief,’ zei ze. ‘Dertig kleuters. Dat heb ik niet eerder gehad. Wel dertig tienjarigen, maar dat is toch iets anders.’
Annette knikte. ‘Inderdaad. Maar vind je het leuk?’
Evi haalde haar schouders op. ‘Ik vind het vooral heel druk en ik weet niet of ik dit alleen zou kunnen.’
Annette glimlachte. ‘Ik moet juist niet denken aan een klaslokaal vol tienjarigen. Grappig dat iedereen daar een eigen voorkeur voor heeft.’
Evi knikte. ‘Als ik volgend jaar een eigen klas heb, dan denk ik dat een bovenbouwgroep beter bij mij past. De kleuterklas vind ik echt een uitdaging.’ Evi ging er voor het gemak maar even van uit dat ze haar stage dit jaar zou halen en na de zomervakantie een baan zou vinden.
‘Fijn dat je weet wat je leuk vindt,’ vond Annette. ‘Je moet er niet aan denken dat je volgend jaar een klas krijgt die je vreselijk vindt, wetend dat je ze een jaar lang les moet geven.’
‘Inderdaad.’ Evi glimlachte opgelucht om Annettes reacties, omdat Evi had laten blijken dat ze het niet zo leuk vond als Annette hoopte.
‘Over twee weken zijn trouwens de oudergesprekken. Wil jij de planning maken? Eigenlijk moeten we die gesprekken samen doen, maar ik denk dat jij dat prima alleen kan. Als we allebei de helft doen, scheelt dat ons zeker twee middagen extra werk.’
‘Prima.’ Evi glimlachte en ging de volgende middag na schooltijd aan de slag met de planning en stuurde deze meteen door naar de ouders van de kleuters – ze had er uiteraard wel voor gezorgd dat Annette de gesprekken met de vader van Nora en Lex zou doen.

Evi deed er alles aan om de vader van Nora en Lex te ontlopen. Nu ze wist dat hij alleen op dinsdagen en vrijdagen zijn kinderen op kwam halen, probeerde ze die dagen zoveel mogelijk dicht bij de schooldeur te blijven staan als de kinderen opgehaald werden. Ze had niemand – zelfs Pleun niet – verteld over hem. Wat zou ze over hem moeten zeggen? Ze wist zelf niet wat die man met haar deed, en bovendien had ze Victor.
‘Ik heb een van de laatste twee vakken van mijn opleiding gehaald.’ Evi zat met Pleun in het appartement van Victor en haar op de bank. Victor had die zaterdagavond afgesproken met vrienden en omdat Pleuns vriend moest werken was Pleun naar Evi toe gekomen.
‘Wat fijn.’ Pleun glimlachte. ‘Nog maar één vak en je stage, en dan ben je klaar.’
Evi knikte langzaam. ‘Maar ik weet niet of ik wel lerares wil worden.’ Evi keek naar Pleun.
Die keek verbaasd. ‘En daar kom je nu pas achter? Nadat je al meer dan drieënhalfjaar bezig bent met een studie om lerares te worden?’
Evi knikte zuchtend. ‘Ik heb eerder stages gedaan, die vond ik wel oké. Maar nu ik vier dagen per week voor een kleuterklas sta… Ik weet het niet, hoor. Ik kan me niet voorstellen dat ik het leuk vind om dit vanaf september fulltime te doen, en ook niet parttime de rest van mijn leven. En ik weet dat een baan niet leuk hoeft te zijn, want ik heb genoeg baantjes gehad die ik niet zo leuk vond, maar die baantjes waren niet mijn carrière of mijn toekomst, dat was maar voor even.’ Evi stopte even. ‘Ik denk dat ik een hele andere studie had moeten kiezen.’
Pleun keek haar aan. ‘Zoals?’
Evi haalde haar schouders op. ‘Geen idee.’
‘Maar je vindt kinderen zo leuk,’ vond Pleun. ‘En je gaat zo leuk met ze om. Als je het niet leuk had gevonden om lerares te worden, dan had je je studie toch nooit zo lang volgehouden?’
Evi haalde nog een keer haar schouders op. ‘Mijn stagebegeleider vroeg me wat ik ervan vond en ik heb maar gezegd dat kleuters minder goed bij mij passen dan leerlingen uit de bovenbouw. Maar heel eerlijk? Ik heb nog nooit in mijn eentje een klas in de bovenbouw lesgegeven en eigenlijk zie ik dat ook helemaal niet meer zitten. Misschien moet ik toch maar een andere opleiding gaan doen.’

Nog zestien weken. Evi was al aan het aftellen. In totaal duurde haar stage eenentwintig schoolweken, dus ze had er nu ongeveer een kwart van haar stage op zitten. Zou ze het gaan redden tot het einde? Elke ochtend vertrok ze met tegenzin en elke dag was ze weer opgelucht als de kleuters vertrokken waren. Ook na een dag waarop er weinig gebeurde was Evi opgelucht dat er weer een dag voorbij was. Op het schoolplein stond ze enkele kleuters uit te zwaaien. Ze mocht sommige kleuters echt, dat was het probleem niet. Maar toch vond ze haar stage nog steeds niet leuk.
Evi schrok toen ze de vader van Nora en Lex niet zo ver van haar vandaan op het schoolplein zag staan. Ze wist dat het dinsdag was en dat hij op die dag zijn kinderen van school kwam halen, maar omdat ze hem de afgelopen tijd ontlopen had was ze geschrokken van hem. Toch bleef ze even naar hem staan kijken. Zijn donkere haren en zijn stoppelbaard – het had iets, maar wat? Was het aantrekkelijk? Als Victor zich een dag of twee niet geschoren had, dan had Evi daar altijd commentaar op. Ze vond het onverzorgd en niet fijn. Bij de vader van Nora en Lex vroeg ze zich af hoe het voelde als ze met haar hand over dat stoppelbaardje zou gaan. Hoe fijn zou dat voelen?
Evi schrok van haar eigen reactie om hem en wist niet hoe ze met de situatie om moest gaan.
Wat was er zo bijzonder aan hem? Evi kreeg het niet alleen warm van zijn prachtige ogen. Ze zag hoe hij zijn zoontje omhelsde. Ze zag hoe hij zijn dochter knuffelde en haar tas aanpakte. Evi wist niet wat haar overkwam. Alles wat die man deed, deed iets met haar. Ze voelde haar hart in haar lichaam bonken toen ze hem zag glimlachen, ook al was dat naar zijn dochter. Ze kreeg het warm toen ze zag hoe hij zijn dochter optilde. Ze explodeerde bijna toen ze zag dat hij haar kant uitkeek. Hij keek naar haar. Zo snel als ze kon draaide Evi haar hoofd de andere kant op. Zou hij het gezien hebben? Zou hij gezien hebben dat ze naar hem stond te staren? Ze deed niets fout toch? Ze keek alleen maar. Ontzettend lang. Naar die man. Wat was er met haar aan de hand?
Waarom zat die man continu in haar hoofd en kreeg ze geen woord meer gezegd als hij naar haar keek? Waarom wilde ze zo graag naar hem kijken? En, misschien nog wel belangrijker, waarom voelde ze zich bij hem anders dan bij elke andere man? Een andere man, zoals Victor? Wat had de vader van de tweeling dat Victor niet had? Evi kon het niet uitleggen. Ze was gelukkig met Victor, ze vond hem leuk en lief en grappig, maar die vader bleef maar in haar hoofd hangen sinds ze hem voor het eerst had ontmoet. Ze begreep niet waarom ze maar aan hem bleef denken, ze kende die man helemaal niet. Hij zag er goed uit, maar dat zag Victor ook. Wat was er zo speciaal aan die man dat ze maar aan hem bleef denken?

 

HOOFDSTUK 7

Omdat Pleun die woensdagmiddag ook vrij was, hadden ze besloten om samen te gaan winkelen en daarna uit eten te gaan. Evi had van Victor gehoord dat hij op het werk zou eten en daarna een vergadering had. Ook Pleun zou die avond alleen moeten eten – haar vriend had een avonddienst – dus de afspraak om samen te eten was al snel gemaakt. Aan het eind van de middag waren ze eerst nog even de stad in gegaan, op zoek naar nieuwe kleding.
‘En deze?’ Evi liet een shirtje aan Pleun zien. Ze hadden al meerdere winkels gehad en Pleun had nog geen shirtje kunnen vinden dat ze leuk genoeg vond.
‘Misschien.’ Pleun dacht na. ‘Ik twijfel over de kleur.’
‘Snap ik, het is niet echt een kleur die je vaak draagt.’ Evi glimlachte en hing het shirtje terug. Ze draaide zich om richting het volgende kledingrek en bleef toen verbaasd staan. In de deuropening van de winkel stond Femke, samen met haar moeder. ‘Femke!’ riep ze enthousiast.
Femke keek verschrikt en wilde de andere kant op lopen, maar Evi was sneller. ‘Hé, wat toevallig.’ Ze stond al naast Femke.
‘Ik ga even daar kijken.’ Femkes moeder knikte naar de mannenafdeling. ‘Je vader heeft echt een nieuwe blouse nodig.’
‘Ik wist niet dat je vandaag zou gaan winkelen,’ zei Evi.
‘En ik dacht dat Jessy en jij niet konden vandaag,’ merkte Pleun scherp op. ‘Jullie moesten toch werken?’
Femke bloosde. ‘Ik ehh… ik ben vrij, en Jessy…’ Ze stopte met praten.
‘Femke.’ Pleun klonk serieus. ‘Wat is er aan de hand?’
Evi keek Pleun even verbaasd aan.
‘Want jij houdt je tegenwoordig overal buiten,’ zei Pleun. ‘Je vermijdt ons zoveel mogelijk, als je er bent dan zeg je bijna niets en Jessy is juist enorm vrolijk. Wat is er aan de hand? Waar is Jessy?’
Femke bestudeerde de vloer. ‘Ik mag niets zeggen van Jessy,’ zei ze zachtjes.
‘Waarom niet?’ wilde Pleun weten.
‘En ik vind dat ze het je zelf moet vertellen.’ Femke keek naar Evi.
‘Mij?’ Evi keek Femke verbaasd aan.
Femke knikte.
‘Waar is Jessy?’ Pleun keek Femke aan en klonk bijna dreigend.
‘Je hebt het niet van mij,’ zei Femke zachtjes. ‘Jessy is bij Victor.’
Evi keek Femke niet-begrijpend aan. ‘Bij Victor?’
‘Meen je dat?’ Pleun keek boos naar Femke. ‘Hoelang is dat al bezig?’
Femke haalde haar schouders op. ‘Een paar maanden.’
‘Máánden?’ Pleun keek haar aan. ‘En jij vond dat je je mond wel kon houden tegen Evi? Luister eens. Jessy is misschien een vriendin van je, maar Evi ook. Hoe haal je het in je hoofd om dit voor haar te verbergen? Dit kun je niet maken, Femke.’ Ze wilde Femke het liefst uitschelden, maar bedacht dat ze zich beter zorgen kon maken om Evi. ‘Gaat het, Eef?’
Evi kon het nog niet geloven. ‘Jessy. En Victor?’
‘Kom, we gaan naar je huis,’ zei Pleun. ‘Als ik Femke zo hoor dan zijn ze daar en dan kan je het zelf zien, want eerder ga je dit niet geloven.’

Evi kon het inderdaad niet geloven, maar toen ze de voordeur opendraaide en Jessy’s stem in het appartement hoorde, wist ze dat Femke de waarheid had gesproken. Jessy stond samen met Victor in de keuken. Pleun was voor Evi de keuken binnen gegaan en deed alsof ze verbaasd was om Jessy te zien.
Jessy en Victor hadden niemand binnen horen komen en schrokken toen Pleun iets zei.
‘Jessy? Wat doe jij hier?’
Victor draaide zich als eerste om en zag Evi achter Pleun staan. ‘Evi, ik…’
‘Laat me raden. Het is niet wat ik denk dat het is?’ merkte Evi op.
Terwijl Evi zich naar Victor had gekeerd, keek Pleun naar Jessy. Ze leek geen spijt te hebben. In plaats daarvan zag Pleun een triomfantelijke blik op Jessy’s gezicht. Alsof ze Evi duidelijk wilde maken dat zij gewonnen had.
‘Het spijt me.’ Victor praatte zachtjes tegen Evi, maar de rest kon gewoon meeluisteren. ‘Waarom ben je zo vroeg terug? Je zou…’
‘Maakt dat iets uit?’ Pleun besloot Evi te helpen. ‘Ik dacht dat jij over moest werken. Waren jullie dan ergens anders naartoe gegaan? Evi voelde zich niet zo lekker, en nu helemaal niet meer. Victor, het lijkt me beter als je gaat. Met Jessy. Dan help ik Evi haar spullen in te pakken en hoeft ze je nooit meer te zien.’
‘Maar…’ Evi wilde protesteren, maar Pleun keek haar zo dwingend aan dat ze haar mond hield.
Jessy vond het allemaal prima en liep even later glimlachend met Victor de voordeur uit.
‘Had je me niet even met Victor kunnen laten praten?’
‘En dan?’ wilde Pleun weten. ‘Dan had hij je ervan kunnen overtuigen dat het niets voorstelde? Je had het nog geloofd ook. Je zou hem een nieuwe kans gegeven hebben.’
‘Misschien wel, ja.’ Evi haalde haar schouders op.
‘Weet je nog dat Femke zo raar deed met je verjaardag? En dat Jessy je uitlachte omdat ze niet geloofde dat je ten huwelijk gevraagd zou worden? Het is al maanden bezig, Evi. Misschien ook al wel met Nieuwjaar, toen we Victor en Jessy een deel van de avond kwijt waren.’
Zo lang had Evi nog niet teruggedacht. Terwijl ze een koffer uit de logeerkamer pakte en daar wat spullen in stopte, voelde ze dat Pleun gelijk had. Dit was waarschijnlijk niet de eerste keer dat Jessy bij Victor was. Dat weekendje weg met vrienden, was dat wel de waarheid geweest? Het overwerken de laatste weken? De avondjes in de sportschool? Evi geloofde er niets meer van.
Gelukkig had ze Pleun die verstandig genoeg was om Evi niet alleen haar kleding in te laten pakken, maar ook haar studiespullen en alle andere dingen die van Evi waren. Gelukkig voor Evi waren ze met Pleuns auto naar de stad, en dus ook naar Victors woning, gereden en met een beetje proppen kregen ze al Evi’s spullen in de kleine auto. Evi zou op de fiets naar Pleun gaan, waar ze die avond mocht blijven slapen. Pleun en haar vriend hadden een klein appartement en Evi kon op een luchtbed in de kleine werkkamer slapen.
Hoewel het niet de ideale oplossing was, was Evi allang blij dat ze een slaapplek had voor die avond. Maar wat moest ze de komende tijd gaan doen? Ze kon niet de komende maanden bij Pleun blijven logeren.
Evi was op tijd naar bed gegaan die avond, maar kon uiteraard niet in slaap komen. Ze dacht na. Ze had gelukkig haar beste vriendin nog, en haar ouders. Maar ze had geen relatie én geen woning meer. Bovendien vond ze haar stage, en daarmee ook haar opleiding, vreselijk en zou ze het liefst stoppen en met iets anders beginnen, maar nog vier jaar studeren, dat zag ze niet zitten. Waar zou ze het trouwens van moeten betalen? Ze had geen inkomen behalve haar stagevergoeding, maar daar kon ze net haar boodschappen van betalen. Wat zou ze gaan doen? Waarom zat alles zo tegen? Ze kon maar weinig leuke dingen bedenken om haar gedachten te verzetten.
Of mocht ze – omdat ze nu vrijgezel was – eindelijk dromen over die leuke vader?

Verder lezen?

Ben je benieuwd hoe het verder gaat met Evi? Je leest het in het tweede deel van de serie, Denken aan jou!

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe boeken, of wil je meer over mij weten? Volg me op Facebook of Instagram!