5 vrouwen 1 avond

Hoofdstuk 6 – Tweede Kerstdag (3)

Emily was alleen achtergebleven in haar kille appartement. Hoewel ze tijdens hun relatie Jeroen altijd een goede man had gevonden, was die mening in één klap weg nadat ze hoorde hoe hij over een baby dacht. Hoewel het nog nooit besproken was in de vijf maanden die ze bij elkaar waren geweest, had Emily niet verwacht dat hij zo heftig zou reageren. Ze kon zich voorstellen dat hij niet blij was met het nieuws, maar ze vond het onacceptabel dat hij haar liet kiezen tussen hem en een ongeboren baby zonder er over na te denken en Emily merkte na zijn vertrek dat ze opgelucht was dat ze van hem af was. Ze had geen spullen van zichzelf bij hem liggen en bovendien woonde hij niet in de buurt, waardoor de kans dat ze hem nog eens zou tegenkomen niet groot was.
Wel voelde Emily zich alleen nadat Jeroen was vertrokken. Het was Tweede Kerstdag, en de volgende dag was het zondag. Emily hoefde pas maandag weer te werken en had nu geen plannen voor de rest van het weekend. Normaal gesproken kon ze genieten van de rust, maar nu had ze zin om naar buiten toe te gaan. Ze kon zich niet herinneren dat ze de afgelopen jaren in het uitgaanscentrum was geweest, maar vanavond had Emily zin om er naar toe te gaan. Ook al zou ze niet kunnen drinken en moest ze alleen naar een kroeg, ze wilde gaan.
Het was donker in de uitgaansstraat toen Emily daar liep. De enige verlichting kwam van enkele lantaarnpalen en de meeste cafés waren duidelijk gesloten. Emily stopte voor de kroeg, waar ze jaren geleden wel eens naartoe ging als ze uitging. De kroeg was open, want er brandde licht binnen, maar Emily zag vanaf buiten slechts twee vrouwen aan de bar zitten en een man achter de bar staan. Toch liep Emily naar binnen toe, omdat ze geen zin had om de rest van de avond alleen door te brengen en ze het gezelschap van drie andere personen wel kon waarderen.
De man achter de bar keek op toen Emily binnenkwam.
Tot Emily’s verbazing stond de muziek in het café slechts zachtjes aan, wat ze niet gewend was.
Ook de twee vrouwen aan de bar keken op toen Emily binnenkwam, en achter hen zag Emily nog een vrouw op een barkruk aan een statafel zitten. Niemand zei iets en Emily betwijfelde of deze personen haar humeur op konden vrolijken vanavond.
‘Goedenavond.’ groette de barman.
‘Hallo.’ Emily zette haar tas op de bar en ging zelf op een barkruk vlak bij de vrouwen zitten. ‘Mag ik iets sterks?’ Ze keek de barman aan. ‘Zonder alcohol.’
‘Iets sterks zonder alcohol?’ Hij keek even verbaasd en dacht na. ‘Ehh… wil je een energiedrank of een alcoholvrije witte wijn?’
‘Doe die wijn maar.’ Emily pakte haar portemonnee uit haar tas om te betalen.
De barman had een wijntje voor haar ingeschonken en zette dat voor haar neer. Zwijgend nam hij van Emily het geld aan. Emily keek nog even rond, maar ook de overige vrouwen schenen geen zin te hebben in een gesprek, dus Emily ging er vanuit dat ze hier kon genieten van de rust en van haar wijntje.

Voor Lara had de werkdag veel te lang geduurd. Hoewel ze enigszins uit had kunnen slapen, was de werkdag slopend geweest. Niet alleen had ze de hele dag vrolijke mensen moeten helpen, ook had ze ontzettend veel honger toen ze er eenmaal thuis pas achterkwam dat ze vrij weinig eten in huis had en ze als avondeten alleen maar wat oud brood zonder beleg kon eten.
Lara had nog geen plannen voor de volgende dag. Ze wist dat alle winkels in de stad open waren, maar haar salaris dat ze enkele dagen geleden had ontvangen, mocht ze van zichzelf niet uitgeven, omdat ze anders haar huur voor de volgende maand – alweer – niet meer kon betalen. Lara was haar ouders vorige maand erg dankbaar geweest dat ze de huur hadden voorgeschoten, maar Lara had het hen nog niet terug kunnen betalen. Nu haar ouders tijdens het kerstdiner duidelijk hadden laten merken dat er volgens hen wat moest veranderen in Lara’s leven, wilde Lara hen niet nogmaals met haar geldproblemen lastigvallen.
Lara vroeg zich af wat ze de volgende dag kon gaan doen zonder veel geld uit te geven, en ze wist dat ze nog naar de supermarkt moest om boodschappen te doen. Hoewel ze zelf de hele week in een supermarkt had gewerkt, had ze geen moment aan haar eigen voedselvoorraad gedacht. Lara zag al snel dat er vanavond enkele kerstfilms op televisie zouden komen en ging op zoek naar haar afstandsbediening, waarvan ze zich voor de zoveelste keer niet kon herinneren waar ze deze had weggelegd.
Uiteindelijk vond ze in haar nachtkastje niet alleen de afstandsbediening, maar ook een verloren briefje van tien euro dat ze meteen uit wilde gaan geven. Ze had weinig zin in de kerstfilms over gelukkige relaties en fijne families die trots waren op elkaar en besloot daarom om naar haar stamkroeg te gaan. Ze wist dat deze vanavond open was, want ze had er met haar vriendinnen naar toe willen gaan, maar die hadden allemaal andere verplichtingen op de avond van Tweede Kerstdag.
Lara merkte niet dat het rustig was in de uitgaansstraat. Ze had een hekel aan de kou – ook al vroor het nog niet – en wilde zo snel mogelijk naar binnen in haar stamkroeg.
Tot haar grote verbazing toen ze de kroeg binnenkwam, was de muziek gedempt en werd ze afwachtend aangekeken door elk van de vier aanwezige vrouwen. De man achter de bar echter was een bekende voor Lara, dus gooide ze haar jas over een barkruk en ging erop zitten. ‘Hé Bas.’ groette ze. ‘Mag ik een wijntje?’
‘Maar natuurlijk.’ Bas schonk het wijntje voor haar in.
‘Hier.’ Lara gaf hem het enige briefgeld dat ze nog bezat. ‘Hoeveel wijntjes kan ik hier vanavond van drinken?’
Bas grijnsde. ‘Genoeg.’ Hij pakte zijn biertje vast en stootte met zijn glas tegen dat van Lara. ‘Proost.’
Lara lachte. ‘Op een leuke avond.’
Hij knikte en nam een slok bier.

Britt had verbaasd opgekeken toen ze de vrouw van de supermarkt de kroeg in zag komen. De andere vrouwen waren nog steeds stil. Ze had de vrouw van de supermarkt wel herkend, want ze kwam er vaker om wat boodschappen te doen. Ze had alleen niet verwacht dat ze deze jongedame in een bijna lege kroeg op Tweede Kerstdag ’s avonds tegen zou komen. Bovendien leek ze hier in de kroeg niet zo jong als Britt dacht dat ze was.
Britt draaide zich even om en keek naar de vrouw die na haar binnen was gekomen. Ze zat nog steeds aan een statafel en was druk bezig met haar mobiel. De vrouw naast Britt, die daarna binnen was gekomen, zat nog steeds twee barkrukken van Britt vandaan, ook op haar mobiel te kijken. Britt had gehoopt dat ze leuke en gezellige mensen tegen zou komen, maar in deze kroeg leek de mogelijkheid op een gezellige avond ontzettend klein.
‘Wil iemand nog iets drinken?’ De barman keek rond.
Britt wist inmiddels dat hij Bas heette, want de vrouw die als laatste binnen was gekomen had zijn naam genoemd en het was duidelijk dat ze elkaar kenden.
‘Doe nog maar een keer hetzelfde.’ De vrouw naast Britt keek even op naar de barman toen ze dat zei.
‘Wat drink je?’ Britt keek naar de vrouw.
‘Geen idee, iets sterks.’
Britt keek even naar haar lege glas waar cola in had gezeten, en kon zich de laatste keer dat ze alcohol had gedronken niet meer herinneren. Ze keek op naar de barman. ‘Voor mij ook iets sterks.’
‘Hé, jij was vandaag in de supermarkt.’ De jongedame die in de supermarkt werkte had Britt nu herkend.
Britt knikte, maar reageerde niet op haar. De stem van de jongedame klonk onaardig en Britt besloot om geen aandacht aan haar te besteden. Ze pakte het glas met drank aan van de barman. ‘Bedankt. Zet het maar op de rekening.’
‘Bij mij ook.’ Ook de vrouw naast haar pakte een glas aan.
‘Zijn je kinderen nu bij je ex?’ De jongedame van de supermarkt keek naar Britt.
Britt was verbaasd dat ze daar van wist, maar besloot om beleefd te blijven. ‘Ja.’
‘Lijkt me niet gezellig, kerst vieren zonder je kinderen helemaal alleen.’
‘Wat doe jij hier dan in je eentje?’ De vrouw die achter hen aan een tafeltje zat, was degene die deze opmerking maakte, terwijl ze met een felle blik in haar ogen naar Lara keek.
Zowel Britt als de vrouw naast haar, draaiden zich verbaasd om.
‘Je hebt niet echt een kerstgedachte in je, hè?’ De vrouw aan de statafel keek naar de supermarktmedewerkster. ‘Doe eens wat aardiger.’
Het leek of de jongedame nog nooit eerder op haar gedrag aan was gesproken, want ze keek ontzettend verbaasd en wist niet meer wat ze moest zeggen. In plaats daarvan dronk ze haar glas in één keer leeg en keek naar Bas. ‘Mag ik er nog één?’

Emily had het gesprek aangehoord, maar wilde zich nergens mee bemoeien en was zo verstandig om zich er buiten te houden. Bovendien was ze van zichzelf altijd al erg rustig en zou ze nooit zomaar iets zeggen in een gesprek tussen personen die ze niet kende. Ook zij had de jongedame uit de supermarkt herkend en herinnerde zich dat ze Lara heette. Na het gesprek tussen de vrouwen wist ze dat ze Lara absoluut niet mocht en telkens als Emily nu rondkeek in het café, ontweek ze Lara’s gezicht.
‘Wil je nog iets drinken?’ Bas had gezien dat Emily haar alcoholvrije wijn op had.
‘Ja, doe er nog maar één.’ Emily vond de wijn prima smaken en wilde nog wel een glas.
‘Welke wijn is dat?’ Lara zag dat Bas een fles wijn pakte die ze nog niet kende.
‘Alcoholvrij.’ Bas schonk een nieuw glas wijn voor Emily in.
Lara keek naar Emily. ‘Jij was vandaag ook in de supermarkt. De test was positief, zo te zien.’
‘Waar bemoei jij je mee?’ snauwde Emily. Ze wist al dat ze Lara niet mocht, maar nu had ze echt een hekel aan haar.
‘Ja, dat vind ik ook.’ De vrouw die aan de statafel zat was opgestaan en liep naar Lara toe. ‘Laat haar met rust.’
‘En jij dan?’ Lara keek haar hooghartig aan.
‘Lara!’ Tot verbazing van alle vrouwen was het Bas die haar naam zo hard riep.
Lara was er van geschrokken en keek naar Bas.
‘Ze hebben gelijk over je.’ Hij keek haar aan. ‘Doe eens aardig. Er is een reden dat jij hier met Kerstmis in je eentje zit.’
‘En zij niet dan?’ merkte Lara op.
‘Nee.’ De vrouw die aan de statafel had gezeten, stond nu tussen Lara en Emily in. ‘Wij zijn met zijn vieren.’ Ze draaide haar gezicht van Lara naar de andere drie vrouwen toe. ‘Komen jullie bij mij zitten?’
De vrouw naast Emily keek even naar Lara, voor ze reageerde. ‘Prima. Graag zelfs. Maar alleen als ik haar dan niet zie.’ Ze had het over Lara.
Emily was al opgestaan en had haar portemonnee gepakt.
‘Dat is niet nodig.’ Bas keek haar aan. ‘Deze krijg je van mij.’
Ze keek hem even verbaasd aan. ‘Dankjewel. Vrolijk kerstfeest.’
Bas glimlachte. ‘Vrolijk kerstfeest.’
Emily pakte haar glas wijn en haar tas en ging aan de statafel zitten, waar de andere drie vrouwen al plaats hadden genomen.
‘Ben je echt zwanger?’ De vrouw die naast Emily aan de bar had gezeten, keek haar nu aan.
‘Volgens de test wel.’ Emily knikte.
De vrouw tegenover haar glimlachte. ‘Gefeliciteerd. Dat is het beste kerstcadeau dat je kunt krijgen.’
Emily keek haar aan. ‘Ook als de vader er niet blij mee is?’
‘Maar ben jij er blij mee?’ wilde de vrouw weten.
‘Dat weet ik nog niet.’ gaf Emily toe.
‘Dan maakt het niet uit wat de vader denkt.’ vond de vrouw. ‘Als jij het wilt, dan is het goed. Ik weet zeker dat je een geweldige moeder wordt. Als je maar van het kind houdt. Ik ben trouwens Britt.’
‘Ik ben Emily.’ Ze keek de vrouw aan.
‘Danique.’ De vrouw naast Emily keek haar aan. ‘Er zijn zoveel alleenstaande moeders tegenwoordig.’
‘En ik ben Fleur.’ Ze keek rond, maar zei verder niets.
‘Heb je kinderen?’ Emily keek naar Britt.
‘Jazeker.’ Britt knikte. ‘Een zoon van drie en een dochter van vijf. Ze zijn geweldig en ik hou ontzettend veel van ze. Ook al ben ik niet meer samen met hun vader.’
‘Wil je vriend geen kinderen?’ wilde de vrouw links van Emily weten.
‘Nee, en als ik het kind houd, dan wil hij niets meer met me te maken hebben.’
‘Dan is hij je niet waard.’ Britt keek haar aan. ‘Mannen…’ Ze zuchtte even.
Emily knikte. ‘Ja, ik denk niet dat ik hem ooit nog zie.’
‘Ik heb het vandaag ook uitgemaakt met mijn vriend.’ De vrouw links van Emily keek naar Emily. ‘En misschien is Tweede Kerstdag geen goede dag om dat te doen, maar hij was zo lui dat ik er helemaal klaar mee was.’
Emily keek naar Fleur, de vierde vrouw van het gezelschap. Hoewel die nog weinig had gezegd, verwachtte Emily dat zij ook wat over haar relatie te vertellen had. Emily had gelijk.
‘Bij ons is het sinds vandaag ook over.’ Fleur nam een slok van haar alcoholische drankje. ‘Mijn verloofde had gezegd dat hij op zakenreis ging, maar hij was zijn paspoort vergeten en nu ligt hij in het ziekenhuis omdat hij een auto-ongeluk gehad heeft, terwijl hij met zijn minnares op weg was.’
De andere drie vrouwen keken haar verbaasd aan.
‘Wauw. Dat is vreselijk.’ Britt had medelijden met haar.
Ze haalde haar schouders op. ‘Gelukkig is het huis van mij en hebben zijn ouders al wat spullen opgehaald. En zijn ouders stonden aan mijn kant.’
‘Dat heb je goed voor elkaar.’ Danique keek haar aan. ‘Ik woonde bij mijn vriend en hij heeft me zonder spullen op straat gezet. En ik hoef niet meer bij hem terug te komen.’
‘Dan kom je toch bij mij logeren?’ Fleur keek haar aan en mocht de vrouw wel. ‘Ik heb plaats genoeg en ik kan wel wat hulp gebruiken om alles van mijn vriend weg te doen.’
‘Meen je dat?’ Danique was verbaasd.
‘Jazeker.’ Fleur knikte en dronk haar glas leeg. ‘Iedereen nog wat te drinken?’

Lara had verontwaardigd naar de vrouwen gekeken toen ze bij elkaar waren gaan zitten. Zelf had ze haar mobiel gepakt en deed alsof ze druk bezig was, maar in werkelijkheid probeerde ze te luisteren waar de vrouwen het over hadden. Het leek alsof Bas door had waar ze mee bezig was, want al snel had hij de muziek wat harder gezet, zodat het gesprek van de vrouwen niet meer door haar gevolgd kon worden.
De andere vrouwen hadden geen moment meer naar haar gekeken.
‘Wil je nog wat drinken?’ Bas boog over de bar en pakte Lara’s lege glas.
‘Doe maar een wijntje.’ Lara keek op van haar mobiel en wierp een blik op de andere vrouwen.
Bas keek haar even aan, maar liep toen naar de andere kant van de bar om het glas van Lara opnieuw in te schenken. Hij keek opzij, en zag dat Lara niet met haar mobiel bezig was, maar dat ze – geconcentreerd maar onvriendelijk – naar de andere vrouwen zat te kijken.
‘Lara.’ Hij zette het glas voor haar weg. ‘Ik weet dat je ze af probeert te luisteren en ik hoop dat het je niet lukt.’
‘Wat?’ Lara keek verbaasd naar Bas.
‘Waar ben je mee bezig?’ Bas keek haar aan.
‘Hoezo?’
‘Wat doe je hier?’
‘Ik kom iets drinken.’ Lara was verontwaardigd. ‘Hoezo?’
‘Moet je geen Kerstmis vieren?’
‘En jij dan?’ Lara keek hem boos aan.
‘Ik moet werken.’
‘Je werkt alleen omdat je niets anders te doen hebt vanavond.’ merkte Lara op.
‘En is dat niet de reden dat jij hier bent?’ vroeg Bas scherp.
‘Jij hoeft je niet met mij te bemoeien.’ Lara keek hooghartig en pakte weer haar mobiel.
Bas pakte Lara’s wijntje terug en zette het voor zichzelf neer.
‘Wat doe je?’ Lara keek stomverbaasd naar Bas.
‘Je hebt toch geen geld meer?’ Bas keek haar aan. ‘Dan ook geen wijn meer.’
Lara wist niet wat ze moest zeggen, dus het was even stil.
Bas keek haar afwachtend aan.
‘Meen je dat?’ Lara klonk boos.
‘Jazeker.’ Bas knikte. ‘Geen geld, geen drank. Zeker niet voor arrogante vrouwen zoals jij.’
‘Pardon?’ Lara keek hem verbaasd aan. ‘Zo praat je toch niet tegen je klanten?’
‘Wel met Kerstmis als je liever van zulke klanten af bent.’
Lara was verbaasd dat de altijd vriendelijke barman dat tegen haar zei. Ze reageerde er niet op, maar ze wist wel dat hij het meende.
‘Ik ben al weg.’ Lara stapte van de barkruk af en pakte haar jas vast.
‘Lara!’ De man was achter de bar vandaan gekomen en drukte haar arm naar beneden, zodat haar jas terug op de barkruk kwam te liggen.
‘Wat?’ snauwde ze.
‘Je hoeft niet weg.’
‘Waarom zou ik hier blijven als ik niets te drinken krijg en niemand hier aardig tegen me is?’
‘Misschien komt dat omdat jij zelf tegen niemand aardig bent.’ Bas keek haar aan. ‘Het is Kerstmis. En zelfs als het geen kerst zou zijn, dan had iedereen je ook onbeleefd gevonden vanavond.’
‘Waar bemoei jij je mee?’
‘Met jouw leven. Want die meiden met wie je omgaat zullen dat niet doen en je familie heeft de hoop waarschijnlijk al lang opgegeven.’
Lara keek hem woedend aan en reageerde er niet op, want ze wist dat hij gelijk had.
Bas sloeg zijn armen over elkaar heen. ‘Volgens mij heb ik gelijk. Nu is het jouw keuze. Ga je naar huis, alleen op de bank zitten en medelijden met jezelf hebben of blijf je hier en ga je proberen nog wat van je leven te maken?’
Lara probeerde snel na te denken.
‘Deze kans krijg je maar één keer.’ Bas keek haar aan. ‘Ik kan je helpen, maar ik weet niet of jij wel hulp wilt accepteren.’
Lara keek hem aan. ‘Dat wil ik ook niet, maar ik zal wel moeten, want zelf kan ik het niet.’
‘Wat niet?’ Bas keek haar vragend aan.
‘Volwassen worden.’ zei Lara. Ze keek even naar de vier vrouwen die zaten te kletsen. ‘Ik wil een goede baan, een mooie woning, leuke vriendinnen en een aardige vent. Maar wat ik ook doe, het lukt me niet.’
‘Dit lijkt me een mooi moment om er echt mee te beginnen.’ Bas knikte naar de andere vrouwen. ‘Ze zitten daar. Vier vrouwen die volgens mij net zo veel problemen hebben als jij.’
‘Wat moet ik met hen?’ Lara keek verbaasd naar Bas.
‘Je zou kunnen beginnen met aardig tegen ze doen.’ stelde Bas voor.
Lara keek hem aan. ‘Geef me dan eerst nog maar een wijntje, want anders kan ik dat niet.’

‘Heeft iemand van jullie kinderen?’ Britt keek naar Danique en Fleur.
‘Nog niet.’ Danique schudde haar hoofd. ‘Ik ben de juiste man nog niet tegengekomen. En ik wil nog een paar jaar wachten.’
‘Ik ook niet.’ zei Fleur. ‘Maar ik geloof ook niet dat ik er al aan toe ben. En inderdaad, eerst een man die ik kan vertrouwen…’ Ze keek even naar Emily. ‘Hoewel het opvoeden in je eentje ook wel moet lukken.’
‘Willen jullie nog wat drinken?’ Bas stond achter de bar en riep de vrouwen. De muziek had hij inmiddels – op verzoek van Lara – weer iets zachter gezet.
‘Graag!’ riep Fleur. ‘Allemaal hetzelfde?’
‘Doe mij maar even iets zonder alcohol.’ Britt merkte dat de alcohol hard aankwam, waarschijnlijk omdat ze in tijden geen alcohol gedronken had.
Fleur keek rond. ‘Wonen jullie hier in de buurt?’
Emily knikte. ‘Ja, ik huur een appartement hier vlakbij, tegenover het busstation.’
‘Ik woon in de wijk daarachter.’ zei Fleur. ‘De buurt tegenover het ziekenhuis.’
‘Dat is niet zo ver van mij vandaan.’ zei Britt. ‘Ik woon in de Vogelbuurt.’
‘Alsjeblieft.’ Lara zette een dienblad met vijf drankjes op de statafel weg. Ze keek naar Emily. ‘Sorry. Ik had niet zo onaardig tegen je moeten doen.’ Ze draaide haar hoofd naar Britt. ‘En tegen jou ook niet.’
Britt – die altijd erg vergevingsgezind was – glimlachte vriendelijk naar Lara. ‘Excuses geaccepteerd. Kom je erbij zitten?’
Emily had daar absoluut geen zin in, maar durfde er niets van te zeggen. Gelukkig voor haar kwam Lara niet naast haar zitten, maar nam ze plaats aan de andere kant van de tafel, tussen Britt en Danique in.
‘Kent iemand van jullie elkaar?’ wilde Fleur weten.
‘Nee.’ Danique schudde haar hoofd.
‘Ik herkende jullie uit de supermarkt.’ Lara keek even rond.
‘Wij jou ook.’ Britt knikte en keek rond. ‘Waarom zijn jullie naar deze kroeg gekomen?’
‘Omdat er verder niets open is.’ merkte Danique op.
‘Maar waarom kwam je naar de stad?’ wilde Fleur weten.
Danique haalde haar schouders op. ‘Ik wist niet waar ik naar toe kon gaan. Iedereen is Kerstmis aan het vieren. Mijn ouders waren zo blij dat ik eindelijk een serieuze relatie had, dat ze het niet op prijs zullen stellen als ik naar hun toe ga. Ik was van plan om een paar dagen in een hotel door te brengen.’
‘Gelukkig kwam je mij tegen.’ Fleur grijnsde. ‘Ik wilde mijn huis uit. Even ergens naartoe waar ik nooit met die man geweest ben.’
‘Dat snap ik.’ Britt knikte.
‘Heb je al zijn spullen al het huis uit gegooid?’ wilde Danique weten.
‘Wel wat, maar niet alles.’ Fleur keek naar Danique. ‘Dat gaan we morgen doen.’
‘Prima.’ vond Danique. ‘Daar help ik je graag mee.’ Ze keek naar Britt. ‘Wat kwam jij hier doen?’
Britt haalde haar schouders op. ‘Ik wilde niet alleen thuis zijn vanavond. Mijn kinderen zijn bij mijn ex en ze hebben het prima naar hun zin. Helaas. Mijn ex is na mij verder gegaan met zijn leven. En ik ben altijd bezig met de kinderen.’
‘En wat ga je daar aan veranderen?’ wilde Fleur weten.
‘Ik ga wat meer aan mezelf denken.’ zei Britt. ‘Zeker als de kinderen niet bij me zijn. Dan heb ik tijd genoeg om leuke dingen te doen en nieuwe mannen te ontmoeten.’
‘Dat klinkt goed.’ Danique knikte. ‘Ik ga op zoek naar een andere man. Ik heb genoeg losers en saaie mannen gehad. Nu wil ik een spontane, ondernemende man. Daar ga ik naar zoeken.’
‘Duidelijk.’ Fleur glimlachte. ‘Voorlopig geen mannen voor mij. Daar heb ik even geen zin in. Laat me voorlopig maar single blijven.’
Britt keek naar Emily. ‘En jij?’
‘Geen mannen voor mij.’ zei Emily meteen. ‘Tenzij het een jongen wordt, natuurlijk. Ik ga er voor. Voor deze baby en voor mezelf. Zonder man.’
‘Daar heb je helemaal gelijk in.’ Danique draaide zich naar Lara. ‘En jij? Wat doe jij hier en wat zijn je plannen?’
‘Dit is mijn stamkroeg.’ zei Lara. ‘Daarom ben ik hier.’
‘Maar waarom vier je geen Kerstmis?’
‘Dat heb ik gisteren al gedaan. Ik heb geen schoonfamilie waar ik ook nog langs moet. Helaas. Maar goed, ik val toch altijd op verkeerde types, dus misschien is het maar goed dat ik geen schoonfamilie heb.’ Lara was klaar met haar verhaal.
Fleur keek haar aan. ‘En wat zijn je plannen?’
‘Van alles.’ zei Lara. ‘Ik wil een goede baan en weg uit de studio waar ik woon, maar daar heb ik nu geen geld voor. En een leuke vent en gezellige vriendinnen zou ik ook wel fijn vinden.’
‘Heb je geen vriendinnen?’ Fleur was verbaasd. Ze vond Lara een spontane meid en had verwacht dat ze een grote groep vriendinnen had.
‘Jawel, maar die zijn vijf jaar jonger, studeren nog en gaan elk weekend stappen tot een uur of zes.’ zei Lara. ‘En ik doe met ze mee, ook al weet ik dat ik er te oud voor ben.’
‘Je bent nooit te oud om uit te gaan.’ vond Fleur.
‘Wel als je naar een discotheek gaat waar de gemiddelde leeftijd onder de twintig ligt.’ merkte Lara op.
‘Ik heb ook weinig vriendinnen.’ zei Britt. ‘Eigenlijk ken ik vooral moeders van klasgenootjes van mijn kinderen.’
Fleur keek haar verbaasd aan. ‘Jij moet echt meer aan jezelf gaan denken. Je hebt vriendinnen nodig. Ook vriendinnen zonder kinderen, die altijd tijd voor je hebben.’
‘Ik heb ook niet veel vriendinnen’ Danique keek rond. ‘Vriendinnen van school spreek ik niet meer en mijn studiegenoten zijn alle kanten opgegaan. Ik woon hier zelf nog niet zo lang. En ik zie het niet echt zitten om terug te gaan naar mijn ouders voor een tijdje en daar oud en nieuw te vieren.’
Britt knikte. ‘Dat kan ik me voorstellen. Mijn kinderen zijn de rest van de vakantie bij mijn ex, dus ik denk dat ik oudejaarsavond bij mijn ouders zit.’
‘Dat meen je niet.’ Lara keek haar aan. ‘Bij je ouders? Dat heb ik al zeker tien jaar niet meer gedaan.’
‘Waar ga jij oud en nieuw vieren dan?’ wilde Fleur weten.
‘Ik heb een kaartje voor een feest hier in de stad.’ zei Lara.
‘Met die vriendinnen van je?’ merkte Fleur op.
‘Ja.’ gaf Lara toe.
‘Ik breng oud en nieuw waarschijnlijk ook met mijn familie door.’ zei Emily. ‘Zeker nu ik geen vriend meer heb.’
‘Heb jij veel vriendinnen?’ wilde Danique weten.
‘Niet echt.’ zei Emily. ‘Ik ken wel wat meiden, maar er is niemand die ik zo goed ken dat ik mijn geheimen met ze zou delen.’
‘Dat heb ik ook.’ Britt knikte.
‘Nou, ik zoek nieuwe vriendinnen.’ Danique keek rond. ‘Lara zoekt nieuwe vrienden en Emily en Britt kunnen ook wel wat vriendinnen gebruiken.’ Ze keek naar Fleur. ‘En jij bent vast ook wel in voor wat leuke nieuwe vriendinnen, zeker als ik bij je kom logeren.’
‘Dat lijkt me heel gezellig.’ zei Fleur.
‘Mooi.’ Danique keek de vrouwen één voor één aan. ‘Weten jullie wat we gaan doen? Wij gaan vriendinnen worden. Met zijn vijven. Het wordt een nieuw begin voor ons allemaal.’
‘Ik?’ Fleur keek haar aan. ‘Met jullie alle vier?’ Het was duidelijk dat ze Lara niet zo zag zitten.
‘Ja.’ Danique knikte. ‘Het komende jaar worden we vriendinnen. Jullie kunnen mij helpen met een nieuwe woning en een leuke man, misschien ken ik wel leuke mannen voor jullie. We kunnen Lara helpen met zoeken naar een baan en we kunnen met Emily mee om haar te helpen met alle voorbereidingen voor haar baby. En als Britt wil, dan kunnen we zelfs een keer op haar kinderen passen.’
De andere vier keken afwachtend rond en niemand wist goed wat ze moest zeggen.
‘Oké.’ zei Lara. Ze had zich gerealiseerd dat dit voor haar een ideale kans was. Niet alleen om vriendinnen te krijgen, maar ook omdat ze haar zouden kunnen helpen met het verbeteren van haar toekomst. ‘Ik vind het een goed idee. Zullen we beginnen met oudejaarsavond? Ik zeg mijn feest af.’
Bas had het gesprek gevolgd en was verbaasd door deze spontane actie van Lara. Ze had waarschijnlijk nooit eerder een feestje afgezegd.
‘We kunnen het proberen.’ vond Fleur. Ze keek naar Danique. ‘Wat ben je precies van plan?’
Die haalde haar schouders op. ‘We wisselen nummers uit en spreken binnenkort een keer af, en dan zien we wel.’
‘Oudejaarsavond samen klinkt als een goed idee.’ vond Britt. ‘Bij mijn ouders is dat inderdaad nogal saai.’
‘Prima.’ Fleur knikte. ‘Ik had ook nog niet echt plannen. En jij?’ Ze keek naar Emily.
Emily had al lang gemerkt dat zij de rustigste van het stel was en hoewel ze drukke, spontane meiden niet altijd even graag mocht, voelde ze zich wel op haar gemak bij deze vrouwen, ook al mocht ze Lara niet. ‘Dat is goed. Oudejaarsavond samen.’
‘En dan eens in de twee weken wat afspreken?’ stelde Britt voor.
‘Dat is goed.’ Danique knikte.
‘Waar willen jullie oud en nieuw vieren?’ Lara keek rond. ‘Bij iemand thuis of in de stad?’
‘We kunnen bij iemand verzamelen en daarna even naar de stad gaan.’ stelde Fleur voor.
‘Dat klinkt goed.’ vond Danique.
‘Hé Bas!’ Lara draaide zich om. ‘Heb je nog kaartjes voor oud en nieuw?’
Hij grijnsde. ‘Eigenlijk niet, maar als jullie echt met zijn vijven komen, dan zijn jullie meer dan welkom.’
Lara keek naar de andere vrouwen. ‘Geregeld. En ik stel met alle plezier mijn woning beschikbaar hier om de hoek, maar als jullie een betere plaats weten, dan hoor ik dat graag van jullie.’
Britt keek rond. ‘Dus vanaf nu zijn we vriendinnen?’
Danique knikte. ‘Inderdaad. We gaan elkaar helpen en steunen en heel veel leuke dingen doen.’
‘Maar één ding.’ Fleur keek naar Lara. ‘Vriendinnen kunnen elkaar vertrouwen en ze zijn eerlijk tegen elkaar. En aardig.’ Ze stopte even. ‘En jou mag ik tot nu toe niet. Maar ik zal je een kans geven, dus laat maar eens zien dat je een goede vriendin kunt zijn.’
‘Heb je dat gehoord?’ Lara keek naar Bas. ‘Geef mij en mijn vriendinnen nog maar een rondje.’

<– Hoofdstuk 5

Benieuwd hoe het verder gaat met Danique, Lara, Fleur, Britt en Emily? Je leest het in ‘Een nieuw begin’