5 vrouwen, 1 avond

Hoofdstuk 5 – Tweede Kerstdag (2)

Emily had genoten van de gastvrije ontvangst bij Jeroens familie. Ze hield er niet van om in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar dat stond ze nu wel omdat ze nieuw was in de familie. Toch deed iedereen in Jeroens familie goed zijn best om Emily zich thuis te laten voelen. De zus van Jeroen was van Emily’s leeftijd en was een ontzettend gezellige vrouw, die duidelijk wat spraakzamer was dan Emily meestal. Emily moest er altijd aan wennen om in nieuwe gezelschappen mee te praten, maar als ze ergens gewend was en haar draai had gevonden, was ze net zo gezellig als de rest van de groep. Ze was iemand die altijd even de kat uit de boom keek, maar bij Jeroens familie leek dat niet nodig te zijn omdat ze zich vanaf het begin al op haar gemak had gevoeld.
Het kerstdiner waarmee ze op de late middag begonnen waren was heerlijk en Emily was verwonderd dat Jeroens zus alles zelf had bereid. Daar moest ze enkele dagen voor in de keuken hebben gestaan, maar ze scheen dat geen probleem te vinden.
Het appartement van zijn zus was behoorlijk groot en omdat zowel Jeroen als zijn ouders slechts een kleinere woonkamer en keuken tot hun beschikking hadden, werden feestdagen meestal bij zijn zus gevierd. Het uitzicht over de gehele stad op het balkon op één van de bovenste verdiepingen van het appartementencomplex was adembenemend en het uitzicht dat Emily vanaf haar ruime balkon had, viel daarbij in het niets. Het appartement dat Jeroens zus bezat, was iets waar Emily alleen maar van kon dromen en wat ze – zelfs met Jeroen – nooit in haar leven zou kunnen kopen.
Na het dessert liep Emily naar de badkamer om naar het toilet te gaan. De zus van Jeroen had duidelijk een dure smaak, want het hele huis, dus ook de badkamer, was prachtig afgewerkt. In de grote badkamer bevond zich niet alleen het toilet, maar ook een groot bad, een glazen inloopdouche en een dubbele wastafel. Er hing een grote spiegel boven de wastafels, maar Emily vroeg zich af wat Jeroens alleenstaande zus met zo’n groot appartement en een uitgebreide badkamer moest.
Terwijl Emily haar handen waste, zag ze in een hoekje achter een stevige plastic beker een doosje liggen. Nieuwsgierig kwam ze wat dichterbij om te kijken wat er in het doosje zat. Op het moment dat Emily kon zien dat het een zwangerschapstest was, voelde ze iets in zich wat ze niet kon omschrijven en realiseerde ze zich dat het ook voor haar tijd was om een test te gaan kopen.

Hoewel Lara eerst uit had gekeken naar de rustige werkdag, omdat er maar weinig klanten zouden komen met Kerstmis, was haar mening na het grootste deel van haar werkdag compleet veranderd.
De rust in de winkel was gezellig geweest tijdens de eerste uren, maar na een tijdje was Lara blij met de aanspraak die ze kreeg van nieuwe klanten in de winkel. De meeste klanten die langskwamen, verlieten echter snel weer de winkel omdat ze enkel langskwamen voor wat vergeten boodschappen. Tussen het helpen van de klanten door kletste Lara wat met haar collega’s, maar na een tijdje was iedereen met elkaar uitgepraat. Lara begon met het opruimen van enkele spullen die al een tijdje achter de balie stonden en daar niet thuishoorden.
Tijdens haar pauzes zat ze alleen in de personeelskantine, omdat vanwege het weinige personeel die dag niemand tegelijk pauze mocht gaan houden. Ze keek op haar mobiel en checkte de updates van haar vrienden, maar kwam alleen maar foto’s in kerstsfeer tegen van gelukkige families, verliefde stellen en opgetutte kinderen. Lara was teleurgesteld, want niet alleen had ze zelf geen partner, ook had ze geen gelukkige familie, want als ze bij haar familie was, had Lara continu het idee dat ze zich beter moest voordoen dan ze was. Lara’s familie had hoge verwachtingen van haar, maar Lara wist nog niet of ze die ooit wilde en zou kunnen waarmaken.
Lara dacht aan de klanten die ze die dag aan de kassa had gehad. De meeste mensen waren netjes gekleed voor de kerstdagen, iedereen was vrolijk en gemoedelijk en iedereen leek gelukkig te zijn. Bovendien was iedereen samen, terwijl Lara helemaal alleen was. De meiden met wie ze ging stappen kon ze niet echt vriendinnen noemen, en hoewel ze het goed kon vinden met de meeste van haar collega’s, zouden ook zij nooit vriendinnen van haar worden.
Alleen in de kantine realiseerde Lara zich dat ze geen echte vriendinnen had, geen relatie, geen serieuze baan, geen fatsoenlijke woning en dat er niemand – vooral haar familie niet – trots op haar was. Lara leidde een prima leventje, maar ze wist dat ze dit niet nog jarenlang vol kon houden. Het zou tijd worden om volwassen te worden. Het probleem was alleen dat Lara geen idee had hoe ze dit aan moest pakken en dat ze al helemaal geen idee had waar ze mee moest beginnen.

Emily had haar auto geparkeerd op haar eigen parkeerplaats bij het appartementencomplex. Omdat zowel Jeroen als zij de volgende dag nog vrij zou zijn en Jeroen met zijn eigen auto naar haar toe was gekomen, was hij met Emily mee terug naar huis gegaan om daar de komende nacht nog te blijven slapen. Emily had hem in haar appartement binnen gelaten en was zelf terug naar buiten gegaan met het excuus dat ze nog wat boodschappen voor het ontbijt moest halen. Hoewel ze genoeg te eten in huis had voor de volgende dag, besloot ze om toch wat brood mee te nemen uit de supermarkt om niet met lege handen terug thuis aan te komen.
Ze was blij dat de supermarkt die bij haar op de hoek zat op feestdagen regelmatig de gehele dag geopend was. Zoals ze wel had verwacht, was het niet druk in de supermarkt. Snel liep ze naar de bakkerijafdeling voor een brood en enkele afbakbroodjes om de volgende ochtend mee te ontbijten.
Nadat ze bij de kassa haar weinige boodschappen af had gerekend bij een caissière die er duidelijk niet blij mee was dat ze vandaag moest werken, liep ze naar de balie van de klantenservice waarvan ze wist dat daar enkele geneesmiddelen en ook zwangerschapstesten verkocht werden.
‘Goedenavond.’ De vrouw achter de balie glimlachte naar haar.
‘Hallo.’ Emily keek haar aan en zag op haar naambordje dat de vrouw Lara heette. ‘Mag ik een zwangerschapstest?’
‘Natuurlijk.’ Lara draaide zich om. ‘Wilt u een enkele of een dubbele verpakking?’
‘Ehh… doe maar een dubbele.’ Emily bedacht dat ze dan een tweede keer kon testen als ze de uitslag van de eerste test niet zou geloven.
Lara scande het artikel en legde het voor Emily op de balie weg. ‘Alstublieft. Was dat het?’
‘Ja.’ Emily knikte snel en haalde haar pinpas uit haar jaszak. Nog voor dat ze gepind had, was de zwangerschapstest al in haar boodschappentas verdwenen. Hoewel Emily niet verwachtte dat haar ouders of andere bekenden van haar ook toevallig op dit moment in de supermarkt zouden staan, wilde ze niet het risico lopen dat iemand die ze kende zou zien dat ze een zwangerschapstest had gekocht.
‘Fijne avond nog.’ Lara glimlachte beleefd naar Emily toen ze haar de kassabon overhandigde.
‘Hetzelfde.’ mompelde Emily, terwijl ze zo snel mogelijk haar pinpas en bonnetje in haar jaszak frommelde en alleen maar naar huis toe wilde om de test te kunnen doen. Hoewel Emily er tot vanmiddag nog nooit aan had gedacht hoe het zou zijn om zwanger te zijn, had ze sterk het gevoel dat de test positief zou zijn.

Lars was tot een uur of zes bij Fleur gebleven en ze was blij geweest met zijn gezelschap. Hoewel ze elkaar niet vaak zagen, was het altijd vertrouwd als ze wel bij elkaar waren. Lars was maar twee jaar ouder dan Fleur en door de scheiding van hun ouders tijdens hun jeugd, hadden ze een goede band, zowel met elkaar als met Niels. Fleur had die middag Patricks spullen alleen pas uit de slaapkamer verbannen, zodat ze komende nacht in elk geval rustig kon slapen, zonder dat ze door zijn spullen aan hem herinnerd zou worden. Fleur wist dat ze toch wel aan hem herinnerd zou worden door de lege, koude plaats naast haar op het bed, maar hoopte dat ze daar geen last van zou hebben.
Nadat Lars was vertrokken had Fleur een kop soep voor zichzelf gemaakt, omdat ze geen zin had om voor zichzelf te koken. Bovendien had ze bij haar vader die middag zo uitgebreid geluncht dat ze nog bijna geen honger had.
Fleur had nog geen plannen voor die avond, maar omdat ze nergens zin in had, besloot ze om een film te gaan kijken om de tijd te doden.
Toen de telefoon in de woonkamer ging, was Fleur verbaasd. Er waren maar weinig mensen die dat nummer hadden en ze verwachtte niet dat iemand haar met Kerstmis zou bellen. Op het display stond een onbekend nummer en Fleur nam de beslissing om wel de telefoon op te nemen.
Tien minuten later zat Fleur nog met de telefoon in haar hand op de bank en de laptop stond op haar schoot geopend op een nieuwspagina op het internet. Het nummer van Patricks ouders stond in de huistelefoon en Fleur wist dat ze hen moest bellen.
‘Hallo?’ hoorde ze Patricks moeder verbaasd zeggen.
‘Met Fleur.’
‘Hoi Fleur. Hoe was je Kerstmis?’ Zijn moeder klonk vrolijk.
‘Er is iets met Patrick aan de hand.’ Fleur besloot om kort en duidelijk te zijn. Ze mocht Patricks ouders heel graag, maar wilde op dit moment niets met Patrick of zijn familie te maken hebben.
‘Wat bedoel je?’ Nu klonk ze verbaasd.
‘Hij zit niet in Londen.’ Ze stopte even. ‘Hij was bij een andere vrouw.’
‘Fleur… Meen je dat?’
‘Ja. Ze hebben samen een auto-ongeluk gehad en liggen nu in het ziekenhuis. Ik weet niet wat hij heeft of hoe het met hem is, maar hij is niet in levensgevaar. Het staat ook op het nieuws. Hij ligt in Den Bosch. Ik had zijn spullen al voor hem ingepakt, dus als jullie willen dan kunnen jullie die komen halen voor je naar hem toe gaat.’ Fleur vond het moeilijk. Ze wist dat ze nog van Patrick hield, maar toch was ze ontzettend boos op hem en zou ze nooit meer normaal tegen hem kunnen doen. Ze wilde nu graag bij hem zijn om hem te steunen, maar ze wilde het voor zichzelf niet moeilijker maken dan ze het al vond.
‘In Den Bosch? Wat moet hij daar nou?’
‘Geen idee, misschien woont zij daar wel. Ik ben net gebeld door de politie, maar ik wil niets meer met hem te maken hebben.’
‘Hoe weet je zeker dat hij het is? Hij zit toch in Londen?’
‘Nee, hij zit niet in Londen. Hij heeft zijn paspoort hier laten liggen.’
Het was stil aan de andere kant van de lijn.
‘Ik zie het wel als jullie langskomen.’ zei Fleur. ‘Ik ben de hele avond thuis.’ Omdat Patricks moeder niets meer zei, verbrak Fleur de verbinding en gooide ze de telefoon aan de kant. Het was tijd voor een grappige film – zonder romantiek – waar Fleur weer wat vrolijker van zou worden.

Na het dessert was Danique haar schoonzussen gaan helpen met het opruimen van alle spullen. Terwijl de andere mannen ook hielpen met opruimen, was Bjorn in de bank gaan zitten en had hij de televisie aangezet op een sportzender. Zijn ouders waren gewend dat Bjorn niets deed, want vroeger was hij ook zo verwend geweest. Zijn oudste zus echter was het er niet mee eens.
‘Bjorn, kom ook eens helpen.’ Ze pakte de laatste borden van de eettafel en keek naar Bjorn.
‘Waarom?’ merkte hij op. ‘Dat doen jullie toch? Ik loop toch alleen maar in de weg.’
‘Dan zou je nog wel kunnen vragen of je kunt helpen?’ vond zijn zus.
‘Waarom zou ik?’
Zijn zus zuchtte. ‘Jemig, ik had verwacht dat jij onderhand wel volwassen zou zijn, maar je bent nog net zo lui als vroeger.’
Danique had hen horen praten. Bjorns zus had gelijk. Het afgelopen half jaar had Danique haar best gedaan om Bjorn wat actiever te maken, maar dat was haar niet gelukt. Daarentegen deed Danique alles om Bjorn zijn zin te geven. De keren dat Bjorn een huishoudelijk klusje had gedaan het afgelopen jaar waren op één hand te tellen, net als het aantal keren dat hij voor een fatsoenlijke maaltijd – dus geen opwarmmaaltijd of afhaalchinees – had gezorgd.
Nadat Bjorns zus dat gezegd had, wist Danique dat ze hem niet zou kunnen veranderen. Niet alleen was Bjorn lui, ook toonde hij weinig interesse in Danique – behalve in bed, maar ook daar dacht hij eerder aan zichzelf dan aan haar. Slechts een enkele keer vroeg hij hoe het op haar werk was geweest als ze ’s avonds zaten te eten, maar meestal was hij vooral aan het vertellen over zijn eigen werkdag – als hij tenminste iets zei. Danique dacht altijd dat Bjorn niet begreep wat voor werk ze deed en daar had ze gelijk in, maar waar Danique altijd dacht dat onbegrip hem ervan weerhield om haar te vragen hoe het op haar werk was, was de ware reden waarschijnlijk dat hij er gewoonweg geen interesse in had. Danique kon zich voorstellen dat hij met zijn fulltime baan als timmerman niets begreep van de projecten die zij leidde in de ICT-sector, maar ze had graag gehad dat hij wat meer interesse zou tonen. Zijn werkdagen konden haar ook weinig schelen, maar toch vroeg ze dagelijks hoe zijn werk was geweest.
Danique realiseerde zich dat ze wel om Bjorn gaf, maar dat ze er niet aan moest denken om de rest van haar leven met zo’n man door te brengen. Ze was zelf het tegenovergestelde van Bjorn. Hij was introvert, zij was extravert. Hij hing het liefst op de bank televisie te kijken, terwijl zij regelmatig ging sporten of andere activiteiten ondernam, en als ze thuis was deed ze het huishouden. Ook had Danique altijd veel gereisd voor ze Bjorn leerde kennen – ze had met vriendinnen of alleen verschillende stedentrips gemaakt en Danique herinnerde zich dat ze tijdens haar studie met twee vriendin met de trein naar het vliegveld was gereisd en pas daar een ticket hadden gekocht. Spontaan, avontuurlijk en gezellig, zo wilde Danique dat haar vriend ook zou zijn. Ook al had ze een half jaar geleden besloten dat ze toe was aan samenwonen en niet meer jaarlijks enkele verre reizen wilde maken, toch miste ze dat nu. Ze was volwassen, al vele jaren, maar dat mocht haar er niet meer van weerhouden om haar avonturen te laten stoppen.

Het waren de langste minuten van Emily’s leven geweest. Terwijl Jeroen rustig op de bank televisie zat te kijken in de woonkamer, wachtend op Emily, zat Emily op het krukje in haar badkamer gespannen te wachten op de uitslag van de test. Omdat ze drie minuten moest wachten op het resultaat en ze niet gespannen naar de test wilde zitten staren, had ze de test weggelegd op een plaats die ze vanaf haar krukje niet kon zien. De tijd hield ze bij met de stopwatch op haar mobiel.
Na drie minuten haalde Emily diep adem voor dat ze opstond en de test oppakte. Hoewel ze de gebruiksaanwijzing al zeker vijf keer gelezen had, deed ze dat voor de zekerheid nog een keer toen ze het resultaat van de test zag. Ze wist ook dat haar vreemde voorgevoel toen ze de test bij Jeroens zus in de badkamer had zien liggen, niet voor niets was geweest.
Emily wist niet wat Jeroen er van zou vinden, maar ze was altijd eerlijk en verwachtte dat anderen dat ook tegen haar waren, dus besloot ze om het hem meteen te vertellen. Als ze niets zou zeggen, zou hij toch doorhebben dat er iets aan de hand was.
Ze gooide de test in de prullenbak en liep terug naar de woonkamer. Toen ze de deur opende van de woonkamer zag ze haar vriend op de bank hangen, terwijl hij televisie keek.
Jeroen zag haar binnenkomen en zette meteen het geluid van de televisie zachter. ‘Hé, gaat het wel?’
Nog voordat Emily dacht dat ze iets had laten merken, zag hij al dat er iets met haar aan de hand was.
‘Ik denk dat we even met elkaar moeten praten.’ Zenuwachtig liep Emily naar de bank toe en ging naast hem zitten.
Hij keek haar verbaasd aan. ‘Waarover?’
‘Ehh… ik denk dat ik zwanger ben.’ Emily had geen zin om er omheen te draaien.
‘Wat?’ Jeroen keek haar geschrokken, maar ook boos aan.
Voor dat Emily iets kon zeggen, ging Jeroen zelf verder en begon te schelden.
‘Verdomme, hoe kun je? Ik wil geen kinderen. Nooit. Hoe durf je?’ Hij was woedend en was opgestaan om haar van boven aan te kunnen kijken.
De rest van Jeroens scheldtirade ging aan Emily voorbij. Ze was stomverbaasd door zijn extreme reactie. Hoewel ze van tevoren al het idee had gehad dat hij er niet blij mee zou zijn, had ze deze buitensporige reactie niet verwacht.
Voor Emily was het meteen over. Wat hij ook over haar zwangerschap dacht, of ze wel echt zwanger zou zijn van hem, het maakte haar allemaal niet meer uit. Door zijn onredelijke antwoord had ze meteen besloten dat ze helemaal klaar was met hem. Ze wilde niets meer met hem te maken hebben.
‘Nou?’ Jeroen keek haar kwaad aan. ‘Zeg jij het maar.’
‘Wat?’ Emily had niets meer gehoord van wat Jeroen haar vertelde, dus ze had geen idee waar zijn vraag over ging.
‘Ik of de baby? Voor wie kies je?’
Emily keek hem aan. ‘Ik kies niet meer voor jou. Nooit meer.’
‘Prima.’ Jeroen keek haar aan met een woedende blik in zijn ogen. ‘Dan wil ik niets meer met jou of met die baby te maken hebben. Nooit. Ik wil niets van dat kind weten.’
Voor Emily het door had, was Jeroen opgestaan en maakte hij aanstalten om te vertrekken. Nog even bleef hij in de deuropening van de woonkamer staan en keek naar Emily. ‘Je kiest nu voor mij, of je kiest nooit meer voor mij.’
‘Nooit meer.’
Jeroen gooide de deur tussen de woonkamer en de hal dicht en slechts enkele seconden later hoorde Emily hoe ook de voordeur van haar appartement dichtgesmeten werd.

Britt had geen plannen voor Tweede Kerstdag, maar zou de volgende dag, zondag, moeten werken in de kledingwinkel. Zaterdagmiddag nadat ze zelf geluncht had, was ze begonnen met het schoonmaken van haar woning. Britt had het huis vlak na de scheiding gekocht. Het huis waarin ze met haar ex woonde werd gelukkig met enkele tienduizenden euro’s overwaarde verkocht en ook kreeg ze van haar ouders een gift, zodat ze haar eigen woning kon kopen. Dankzij de financiële buffer die ze met haar ex had opgebouwd, was het voor hen beiden mogelijk geweest om een eigen koophuis aan te schaffen. Hoewel de kinderen zowel bij Britt als bij Mark woonden, ontving Britt alimentatie voor ze, omdat zij degene was die meestal de kleding en activiteiten voor de kinderen betaalde. Soms vond ze het jammer dat Mark en zij gescheiden waren, maar als ze dacht aan hoe het enkele jaren geleden was vlak voor ze besloten hadden te gaan scheiden, wist ze dat het een goede beslissing was geweest. Britt was blij dat ze zonder erge ruzies uit elkaar waren gegaan en dat ze samen voor hun kinderen zorgden. Ze overlegden over alle belangrijke beslissingen die invloed hadden op de kinderen en vierden de verjaardagen van de kinderen nog steeds samen.
Britt had de hele middag genoten van de rust – ook al miste ze haar kinderen. Steeds vaker vond ze dat ze wat voor zichzelf moest gaan doen. Ze had genoeg zaterdagavonden waarop ze alleen thuis zat, maar net als op de donderdagavonden en vrijdagochtenden die ze voor zichzelf had, bracht ze haar tijd vooral door met het huishouden, zodat ze alle tijd kon doorbrengen met de kinderen als die bij haar waren.
Het was half acht geweest toen Britt een berichtje van haar ex ontving waarin stond dat de kinderen zo naar bed moesten en dat hij ze zou laten bellen als ze klaar waren om naar bed te gaan.
Britt was op de bank gaan zitten en had de televisie aangezet op een kerstfilm die ze al kende, terwijl ze wachtte tot haar ex zou bellen. Tegen acht uur ging eindelijk haar telefoon.
‘Met Britt.’
‘Hoi mama.’ hoorde ze Nina zeggen.
‘Hallo lieverd.’ zei Britt. ‘Was het leuk bij opa en oma vandaag?’
‘Ja, en we hebben geen cadeautjes gehad.’
Britt lachte. ‘Je hebt de afgelopen tijd al genoeg cadeautjes gehad. Vond Gijs het ook leuk?’
‘Ja, maar die slaapt nu al.’
‘Dat dacht ik al.’ zei Britt.
‘Morgen gaan we naar de andere opa en oma.’ zei Nina.
‘Heb je daar zin in?’ wilde Britt weten.
‘Ja. En we gaan een keer naar de boerderij deze week.’
‘Dat is leuk.’ vond Britt. ‘Ga je nu lekker slapen, lieverd? Doe maar de groetjes aan Gijs als die morgen wakker wordt.’
‘Oké. Slaap lekker, mama.’
‘Slaap lekker, lieverd.’ Britt wachtte even tot haar dochter de verbinding verbroken had.
Ze liet zich achterover op de bank zitten en dacht aan haar kinderen. Hoewel ze het fijn vond dat haar kinderen het naar hun zin hadden bij hun vader, vond ze het jammer dat ze hun moeder niet misten. Britts ex was na hun scheiding verder gegaan met zijn leven. Hij had een nieuwe vriendin gevonden waar hij gelukkig mee was, dus hij was niet alleen als de kinderen niet bij hem waren. Britt dacht aan de tijd dat ze nog gelukkig was met Mark en realiseerde zich dat ze – ondanks dat ze het niet snel zou toegeven – het miste om iemand te hebben om alles mee te delen. Ze wist dat ze wat meer tijd voor zichzelf moest nemen, zeker als de kinderen niet thuis waren.
Britt was iemand die graag thuis zat, maar op dit moment had ze geen zin om de avond alleen thuis door te brengen. Ze pakte wat geld en trok snel haar jas aan. Het centrum van de stad lag op ongeveer tien minuten loopafstand. Britt liep dat stuk wel vaker, omdat ze af en toe te voet naar haar werk toe ging. Veel restaurants aan het plein waren gesloten omdat het Kerstmis was, daarom liep Britt door naar de uitgaansstraat. In één van de kroegen zag ze licht branden, en Britt was verbaasd toen ze de kroeg binnenliep en zag dat er geen klanten zaten. Achter de bar zat een barman, die niet veel jonger kon zijn dan zijzelf, die op zijn mobiele telefoon zat te kijken. Ook hij keek verbaasd toen zijn eerste klant van die avond de kroeg in zag komen.
‘Goedenavond.’ groette hij vriendelijk.
‘Hoi.’ Britt ging zitten op de barkruk, zo ver mogelijk van de ingang vandaan. ‘Mag ik iets drinken?’
‘Wat voor iets?’
‘Maakt niet uit.’ Britt keek hem aan. ‘Iets fris.’
‘Cola, sinas… ?’
‘Doe maar cola.’
‘Alsjeblieft.’ De barman reikte haar het drinken aan.
‘Bedankt.’ Britt keek hem aan. ‘Is het hier altijd zo rustig?’
Hij glimlachte. ‘Meestal is het wat drukker op zaterdagavond, maar ik verwacht dat er later vanavond nog wel meer klanten komen.’

Danique was er helemaal klaar mee. Ze dacht het al zeker te weten toen ze bij zijn ouders vertrokken, maar toen Danique zag dat Bjorn bij aankomst thuis meteen weer op de bank ging zitten en de afstandsbediening pakte om de televisie aan te zetten, was ze helemaal overtuigd. Hij keek niet meer op en daarom liep Danique zonder iets te zeggen naar boven toe.
In de logeerkamer pakte ze een weekendtas die ze vulde met enkele kledingsetjes en wat andere spullen die ze de komende dagen nodig zou hebben. Danique was van plan om de komende dagen in een hotel door te brengen, omdat ze niet bij Bjorn kon blijven.
Terug beneden zette ze de weekendtas in de hal weg. Ze trok haar winterjas aan en opende de deur tussen de woonkamer en de hal. Bjorn keek niet eens op.
‘Ik ga weg.’ Danique bleef in de deuropening staan.
‘Tot straks.’ Bjorn bleef naar het televisiescherm kijken.
‘Ik kom niet terug.’
Nu draaide Bjorn zijn hoofd naar Danique toe. ‘Wat ga je doen?’
‘Ik ga naar een hotel.’
Bjorn stond op en liep naar Danique toe. ‘Waarom?’
‘Omdat dit zo niet verder kan. Wij samen, dat gaat niet.’
Bjorn keek verbaasd. ‘Waarom kom je daar nu mee? Je hebt de afgelopen twee dagen tegen iedereen gezegd dat alles goed gaat tussen ons.’
‘Omdat het Kerstmis was.’ Danique keek hem aan. ‘Het gaat niet tussen ons. Ik doe alles, jij doet niets. Ik wil alles, jij wilt niets. Het is over.’
‘Meen je dat?’ Bjorn liep dichter naar haar toe.
‘Ja.’ Danique deed een paar stappen naar achteren en maakte alvast de voordeur open.
‘Dus het is over?’ vroeg Bjorn.
‘Tenzij jij verandert.’
‘Ik verander niet.’ Bjorn keek haar boos aan. ‘Je moet me accepteren zoals ik ben. Verdomme, hoe kun je me dit aandoen?’ Hij duwde Danique naar achteren toe. ‘Ik haat je. En ik wil je hier nooit meer zien!’ Hij gaf Danique nog een duw waardoor ze buiten terechtkwam en toen gooide hij de voordeur dicht. Danique stond buiten. Haar winterjas had ze aan, maar de weekendtas die ze had ingepakt stond nog onder de kapstok. Danique belde aan en voelde ondertussen in haar jaszak waar gelukkig haar huissleutel nog in zat. Danique draaide de deur van het slot, maar toen ze de voordeur een stukje opendeed werd deze verder tegengehouden door het kettingslot dat Bjorn er op had gedaan.
‘Bjorn!’ Ze bonsde op de deur. ‘Doe eens open! Mijn spullen staan nog binnen!’
‘Dat had je eerder moeten bedenken.’ merkte Bjorn op.
Ze kon hem goed horen praten want de voordeur stond nog steeds een stukje open.
‘Bjorn!’ Danique voelde in haar broekzak haar mobiel en pinpas zitten. Haar autosleutel had ze ook niet bij zich.
‘Nee! Je wilde weg en dat is je gelukt! Je komt hier niet meer binnen!’
Danique hoorde dat de deur tussen de hal en de woonkamer gesloten werd. Ze belde nog een paar keer aan en bonsde op de deur, maar Bjorn liet niets meer van zich horen.
Danique kende hem langer dan vandaag en verwachtte niet dat bij nog iets van zich zou laten horen of dat ze binnen zou mogen.
Danique dacht na. Het zou een kwartiertje lopen zijn naar het centrum waar ze wist dat er een hotel zat, en waarschijnlijk zou het langer duren voor er een taxi was. Omdat het koud was buiten besloot Danique om te voet naar het centrum te gaan.
Ze kwam er te weinig, in het centrum. Ze had geen vriendinnen met wie ze een drankje kon gaan doen in de kroeg en nam te weinig tijd om eens lekker te gaan winkelen.
In het centrum was het rustig en voor dat Danique bij het hotel zou komen, was de kortste weg om door de uitgaansstraat te lopen.
Tot haar verbazing was het daar rustig, maar toen ze zag dat er een kroeg open was, liep ze daar naar binnen toe omdat ze er niet aan moest denken om de rest van de avond alleen op een hotelkamer door te brengen.

Toen Patricks moeder voor de deur stond om wat spullen van haar zoon te halen, herhaalde ze dat ze niet op de hoogte was van een andere vriendin van haar zoon en liet ze merken dat ze Fleur echt graag mocht. Toch wilde ze nu graag naar haar zoon toe. Fleur wist dat de vrouw op dit moment niet boos kon zijn op haar zoon en ze kon haar daar geen ongelijk in geven. Toen Patricks moeder vertrokken was met een weekendtas vol spullen van Patrick – inclusief Fleurs verlovingsring, zijn paspoort en alles uit de badkamer wat van hem was – voelde Fleur zich eenzaam. Haar relatie was over, hoewel haar ex-verloofde daar nog niet van op de hoogte was, maar Fleur had geen zin om hem dat te laten weten en ze wist zeker dat zijn moeder het bericht door zou geven. Ook wist ze dat die ontzettend boos op Patrick zou zijn als hij weer wat beter was en dat verdiende hij absoluut.
Fleur kon haar aandacht niet bij de film houden, want alles wat ze in de huiskamer zag, deed haar aan hem denken. Zelfs bij haar eigen spullen herinnerde Fleur zich dat Patrick ze ooit vast had gehad of op had geruimd, maar Fleur weigerde om haar eigen spullen nu te verplaatsen.
Ze had zin om weg te gaan, maar had geen idee waar naartoe. Ze herinnerde zich dat Lars had aangegeven dat hij regelmatig naar de kroeg ging en omdat Fleur geen zin had om de laatste avond van Kerstmis alleen thuis op de bank door te brengen, besloot ze om naar de stad te gaan.
Het was even geleden dat Fleur daar was uitgegaan en ze wist ook niet of ze er deze avond wel zin in had.
Eenmaal in de uitgaansstraat aangekomen was het donker in de meeste gelegenheden. Er was één kroeg die helemaal vol stond met jongeren van amper achttien, maar de rest van de straat leek verlaten. Slechts bij één andere kroeg zag Fleur licht branden binnen. Ze wist niet meer over welke kroegen Lars en Patrick het gisteravond hadden gehad en ze kon zich niet herinneren of ze zelf ooit in die kroeg was geweest.
Fleur keek wat verbaasd toen ze de deur van de kroeg opende, want er zat slechts één vrouw aan de bar. Aan een tafeltje vlak bij de bar zat een andere vrouw en behalve een barkeeper was er niemand aanwezig. Omdat het bijna de enige kroeg was die open was die avond had Fleur verwacht dat het er veel drukker zou zijn, maar nu ze het aantal bezoekers zag, begreep ze ook dat de overige kroegen hadden besloten om dicht te blijven.
‘Goedenavond.’ De barkeeper keek haar aan. De twee vrouwen keken allebei even op, maar reageerden niet op haar.
‘Hallo.’ Fleur glimlachte vriendelijk. ‘Mag ik een cocktail, of iets anders met alcohol?’ Ze trok haar winterjas uit en twee plaatsen naast de andere vrouw op een kruk zitten. Haar jas legde ze over de kruk naast zich weg en haar tas zette ze er bovenop.
‘Natuurlijk.’ De man keek haar aan. ‘Iets met vruchten en rum?’
‘Klinkt heerlijk.’ Fleur pakte haar portemonnee uit haar tas en legde alvast wat briefgeld voor de barman weg.
‘Alsjeblieft.’ De barkeeper zette een glas voor haar weg met daarin een prachtige oranje met rode vloeistof.
‘Bedankt.’ Fleur overhandigde hem het geld. ‘Hou het wisselgeld maar.’
De barman glimlachte. ‘Dankjewel.’

<– Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 6 –>