5 vrouwen, 1 avond

Hoofdstuk 4 – Tweede Kerstdag (1)

Britt hoopte dat de kinderen ook op Tweede Kerstdag uit zouden slapen, maar al om half acht stond Nina naast haar bed om haar moeder ervan te overtuigen zo snel mogelijk op te staan om het winkeltje in elkaar te zetten. Het was een simpel bouwpakket met slechts wat schroeven en hoewel Britt er geen zin in had, wist ze dat ze haar dochter niet naar haar ex kon laten gaan zonder dat ze met het nieuwe winkeltje gespeeld had. Nina zou dan ruim een week moeten wachten tot ze er eindelijk mee kon spelen en dat wilde Britt haar dochter niet aandoen.
Pas nadat Gijs ook wakker was en ze met zijn drieën ontbeten hadden, begon Britt met het in elkaar zetten van de houten winkel. Britt zelf vond het één van de voordelen na haar scheiding dat ze zelf een stuk handiger was geworden met gereedschap, want voor haar scheiding kon ze nog geen plank recht zagen. Inmiddels had Britt genoeg ervaring om wat planken op te hangen dus het in elkaar zetten van een winkeltje was een eitje. Britt zette de houten constructie zo snel als ze kon in elkaar, maar wat Nina betrof moest het veel sneller. Het meisje had al helemaal bedacht waar ze alle spullen ging laten en wat haar moeder zo meteen bij haar moest komen kopen in de winkel.
Niet alleen Nina was enthousiast over de winkel. Haar broertje was verbaasd dat zijn moeder het speelgoed in elkaar zette, maar stond ook ongeduldig te wachten tot hij samen met Nina winkeltje kon gaan spelen. Britt was van plan geweest om een kerstfilm te kijken met haar kinderen, maar dankzij het winkeltje ging dat idee niet door.
Terwijl Britt het gereedschap opruimde nadat het winkeltje in elkaar stond, ruimde Nina haar winkeltje in en speelde Gijs met de kassa. Al snel vond Nina dat Gijs wat moest kopen in haar winkel en vermaakten de twee zich prima zonder Britt.
‘Mama, kom je bij mij iets kopen?’ Het had zeker een half uur geduurd voordat Nina haar moeder bij haar nieuwe speelgoed betrok.
‘Natuurlijk.’ Britt stond in de open keuken, maar liep naar de speelhoek waar Nina trots in haar winkeltje stond te wachten. ‘Wat zal ik eens kopen?’
‘Eerst een wagentje!’ Voor Sinterklaas al had Nina een speelgoedwinkelwagen gekregen met een zitje waar haar lievelingspop in paste, waarmee ze al diverse rondjes door de woonkamer had gereden de afgelopen weken. Ook nu zat haar pop in het winkelwagentje.
‘Deze mama!’ Gijs pakte een plastic appel op en legde deze in het winkelwagentje.
‘Wat lekker, een appel.’ zei Britt. ‘En ik heb ook wasmiddel nodig.’
Nadat Britt wat boodschappen bij elkaar had verzameld, haalde Nina de artikelen uit het wagentje en scande ze één voor één aan haar kassa, zoals ze caissières in een supermarkt altijd zag doen. Nadat Britt haar zogenaamd betaald had en de winkel – met boodschappen – verliet, was Gijs weer aan de beurt om in Nina’s winkeltje iets te kopen.
Britt was in de keuken gaan staan en keek naar haar kinderen. Ze dacht aan wat haar zus haar een dag eerder had verteld. Britt was gelukkig met haar kinderen – gelukkiger dan ze met haar ex was vlak voor ze uit elkaar gingen – en ze was tevreden met haar leven. Ze had een leuke baan en een gezellige woning. Britt kon zich niet voorstellen dat een nieuwe man in haar leven haar nog gelukkiger zou maken.

Danique had de volgende ochtend haar best gedaan om zo lang mogelijk in bed te blijven liggen in plaats van te gaan hardlopen, maar was er rond negen uur al uitgekomen. Bjorn echter was waarschijnlijk van plan om nog urenlang uit te slapen, maar Danique had daar geen zin in. In plaats daarvan nam ze een uitgebreide douche en in de keuken bakte ze broodjes en kookte ze eieren. Omdat ze samen met Bjorn wilde ontbijten deze dag omdat het Kerstmis was, besloot ze om hem ontbijt op bed te brengen. Ze hoopte dat hij dat ondanks zijn kater zou kunnen waarderen.
Terwijl Danique wachtte tot de broodjes en de eieren klaar waren, ruimde ze bij de salontafel de kranten en tijdschriften van Bjorn op. Ze kon precies zien welke bladen hij al gelezen had en wist dat hij ze daarna nooit meer aan zou raken. Ze gooide alles wat hij al gezien had in een doos om deze later bij het papieren afval in de schuur weg te zetten.
Op een dienblad zette ze twee koppen thee en twee bordjes met het versgemaakte ontbijt weg. Ook pakte ze voor Bjorn een eierkoek uit de kast, want dat was zijn favoriete eten als ontbijt. Ze liep naar de bovenverdieping toe, waar ze voorzichtig de deur van de slaapkamer openmaakte.
Bjorn lag nog te slapen, maar draaide zich onrustig om toen hij de slaapkamerdeur hoorde.
‘Goedemorgen lieverd.’ Danique sloot de deur weer en liep naar hem toe. Ze ging met het dienblad op schoot op de rand van het bed zitten en zette het nachtlampje op Bjorns kastje aan.
Bjorn keek haar verbaasd aan, maar glimlachte toen hij het dienblad met eten zag. ‘Ontbijt op bed?’ Hij was verbaasd. ‘Dat is lekker.’ Hij ging rechtop zitten en gaf Danique een zoen.
Ze glimlachte. ‘Dat dacht ik al. Ik heb een eitje voor je gekookt. Of wil je liever een eierkoek?’
‘Allebei.’ Bjorn grijnsde. Hij leek ineens klaarwakker nu Danique met het eten bij hem op bed zat.
‘Heb je zin in vandaag?’ Danique pakte het broodje dat ze voor zichzelf had klaargemaakt van het dienblad af.
‘Nee.’ Bjorn nam een hap. ‘Maar het moet.’
‘Als je maar gezellig doet.’ vond Danique. ‘Je ouders vinden het leuk als we weer eens langskomen.’
‘Ik heb niets met die familiefeesten.’ Bjorn keek even naar Danique.
‘Dat weet ik, maar het is toch gezellig om je familie weer te zien?’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Al dat verplichte gedoe. Ik ben liever thuis.’
Danique keek hem even bedenkelijk aan. ‘Doe vanmiddag bij je ouders maar alsof je het leuk vindt, want zij hebben vast hun best gedaan om iets lekkers te maken voor het kerstdiner.’

Lara was ontzettend chagrijnig omdat ze geen zin had om te gaan werken. Ze kon zich niet voorstellen dat de supermarkt veel klanten zou krijgen op Tweede Kerstdag en ze was nog steeds niet helemaal bijgekomen van het nachtje stappen op kerstavond. Pas toen Lara om acht uur die ochtend het rooster had bekeken en ze had gezien dat ze pas om tien uur hoefde te beginnen, was ze wat vrolijker. Ook toen Lara zag dat haar leidinggevende niet aanwezig zou zijn, maar alleen enkele jongere caissières, verwachtte Lara dat het een leukere werkdag zou worden, want de afwezigheid van haar direct leidinggevende zorgde er voor dat Lara die dag verantwoordelijk was voor de kassa-afdeling.
Pas toen Lara binnenkwam in de personeelsruimte van de supermarkt en van andere collega’s hoorde dat ze vandaag dubbel betaald zou krijgen omdat het een feestdag was, had Lara echt zin om te gaan werken. Er was weinig te doen en ze zou twee keer zo veel betaald krijgen als normaal gesproken, en Lara kon dat geld ontzettend goed gebruiken.
Toen Lara de vier jongere meiden aan het werk had gezet en ze zelf een lijstje maakte wat ze hen vandaag kon laten doen, wachtte ze achter de servicebalie op haar eerste klant.
Terwijl ze stond te wachten, dacht ze aan wat haar ouders gisteren tegen haar hadden gezegd. Ze wist dat zij teleurgesteld in haar waren en hoewel Lara haar leventje prima vond, wist ze dat dit niet alles was. Het baantje in de supermarkt beviel haar goed, ook al werd ze soms zo weinig ingeroosterd dat ze haar huur niet kon betalen, toch had ze het prima naar haar zin, vooral als haar leidinggevende niet aanwezig was. Hoewel ze voor haar werkdag begon nooit zin had om te gaan werken, viel het haar altijd erg mee als ze eenmaal begonnen was die dag. Ze had een gezellige groep collega’s, van wie de meesten wat jonger waren dan zij zelf, en ze had leuk contact met veel van de klanten. Lara werkte al sinds haar tienerjaren in de supermarkt en kende daardoor veel van de vaste klanten. Bovendien had Lara een vast contract en was ze zeker van een minimum aantal uren werk per week. Ze had geen zin om zich aan te melden bij een uitzendbureau voor wat oproepwerkzaamheden en had al helemaal geen zin om zelf te solliciteren en daarvoor een CV en sollicitatiebrieven te moeten schrijven.
Hoewel Lara wist dat het werken in een supermarkt niet haar droombaan was, had ze geen idee wat ze wel wilde doen en omdat Lara momenteel tevreden was met haar leven, besloot ze om alles te laten zoals het was.

Fleur had, nadat ze de vorige avond een film had gekeken, besloten dat ze de volgende dag zo lang mogelijk in bed zou blijven liggen, maar nu Patrick niet naast haar lag en ze wist dat hij niet thuis was, kon ze niet langer dat tot half negen in bed blijven liggen. Omdat ze pas rond half elf door Lars opgehaald zou worden om op bezoek te gaan bij hun vader voor Kerstmis, was ze van plan om wat kleding te wassen en de badkamer eens goed te poetsen. Hoewel ze wist dat ze in januari meer vrije tijd zou hebben als ze voor zichzelf als fotografe was begonnen, hoopte ze dat ze dan nog meer dagen volgeboekt had staan en daardoor geen tijd meer zou hebben voor het huishouden. Omdat Patrick ook fulltime werkte en ze hem niet wat huishoudelijke taken wilde geven – het was immers haar huis – wilde ze nu alles schoon hebben. Fleur stopte de badmatjes – die ze niet vaak genoeg waste – in de wasmachine en begon met het schoonmaken van de badkamer. Patrick had deze keer niet alleen zijn standaard kleine toilettas meegenomen die hij normaal gesproken meenam op zakenreis, maar ook waren zijn shampoo en lenzenvloeistof uit de badkamer verdwenen. Fleur was even verbaasd dat ze deze spullen niet meer zag staan en vroeg zich af hoe hij dit meegekregen had langs de douane in zijn handbagage. De flessen waren veel te groot en Fleur wist zeker dat beide flessen nog behoorlijk vol zaten. Hij had haar gisteravond alleen nog laten weten dat hij goed was aangekomen en dat hij meteen ging slapen en deze ochtend had ze nog niets van hem gehoord. Hoewel Fleur er verder geen aandacht meer aan besteedde, voelde ze diep van binnen dat er iets niet klopte.
Toen Fleur klaar was met het schoonmaken van de badkamer, was ook de was klaar en hing Fleur de badmatjes op zolder te drogen. Beneden in de hal zag ze enkele winterjassen hangen die ook nodig eens uitgewassen moesten worden en hoewel het al tien uur geweest was, besloot Fleur om deze alvast naar boven te brengen zodat ze alle jassen vanmiddag nog uit kon wassen.
Op het moment dat Fleur de winterjassen op de tegelvloer van de badkamer gooide, zag ze iets uit een jaszak vallen. Nog voor dat ze voorover bukte, had ze al gezien wat het was. Het was een paspoort, maar niet die van haar. Fleur had de hele ochtend al het gevoel gehad dat er iets mis was, maar nu wist ze het zeker. Het paspoort op de grond was niet van haar, maar van Patrick. Hij kon onmogelijk naar Londen zijn gevlogen als hij zijn paspoort niet bij zich had.
Fleur kon niet beschrijven wat ze voelde. Ze was verdrietig en boos tegelijk, maar ze wilde geen tranen laten voor een persoon die haar niet waard was. Hoewel ze Patrick niet meer had gesproken, wist ze al hoe ver het was. Nu pas drong het tot Fleur door dat alle werktelefoontjes en overuren van de laatste tijd wellicht niets met zijn werk te maken hadden gehad.
Op de werkkamer opende Fleur haar laptop en zocht ze een vlucht die Patrick de vorige dag genomen kon hebben. Ze had geen vluchtnummer en wist zelfs niet naar welk vliegveld hij in Londen gevlogen zou zijn. Het enige dat ze wist was dat hij vanaf Amsterdam zou vliegen, rond een uur of tien. Al snel zag ze dat ook dat niet mogelijk was, want de laatste vlucht van Amsterdam naar Londen was de vorige avond om kwart voor negen vertrokken. Patrick kon deze vlucht onmogelijk gehaald hebben.
Fleur schrok toen de bel ging. Ze was zo in haar gedachten verzonken geweest dat ze even was vergeten dat Lars haar op zou komen halen om bij hun vader langs te gaan. Fleur keek snel in de spiegel in de badkamer, maar zag aan zichzelf niets anders dan hoe ze er normaal gesproken uit zag. Beneden pakte ze haar tas, trok haar jas aan en vertrok met Lars naar Niels om hem op te halen en door te rijden naar het huis van hun vader.

Britt had haar auto geparkeerd op de parkeerplaats voor de supermarkt. Zelf had ze enkele boodschappen nodig – zodat ze de komende dagen niet naar de supermarkt hoefde te gaan – maar ze wilde vooral haar kinderen iets laten kopen voor hun vader en zijn gezin. Omdat het Kerstmis was vond Britt dat ze niet met lege handen aan kon komen. Ze had Nina en Gijs allebei de opdracht gegeven iets lekkers voor zichzelf en voor de anderen uit te zoeken, waarna die twee samen met een kinderwinkelwagentje de winkel doorliepen, maar toen Nina en Gijs na enkele minuten hun moeder weer gevonden hadden, zag Britt al meteen dat ze alleen maar aan zichzelf hadden gedacht. Omdat Britt hen niet wilde teleurstellen, besloot ze om zelf enkele etenswaren mee naar huis te nemen en dat Nina en Gijs de rest mee naar hun vader mochten nemen. Ze pakte ook nog twee flessen wijn en wat kerstsnoepjes waarvan ze wiste dat Mark die lekker vond en kocht voor Naomi’s dochter een snoepzakje.
Bij de kassa hielp Nina haar moeder met het inpakken van de tassen en bij de klantenservice vroeg Britt om wat plastic folie om de wijn en snoepjes in te pakken.
‘Zal ik u even helpen?’ De vrouw achter de balie keek haar vriendelijk aan.
‘Graag.’ Britt was verwonderd door het aanbod, want dat had ze nooit eerder gehad in de winkel, maar realiseerde zich al snel dat de werkneemster zich waarschijnlijk verveelde omdat er vrij weinig andere klanten te bekennen waren in de winkel.
‘Dit is voor papa.’ Nina keek trots naar de caissière die de flessen wijn in doorzichtige folie verpakte. ‘En dit is voor mij en Gijs.’ vervolgde ze, terwijl ze naar de tas wees.
‘En je mama?’ De baliemedewerkster, die Lara heette, keek naar Nina.
Nina keek even verbaasd. ‘Mama, jij hebt niets.’
Britt glimlachte. ‘Dat maakt niet uit, lieverd. Dit is jullie cadeautje voor papa. Mama heeft gisteren al cadeautjes gehad.’
‘Je mag wel een beetje van mijn chips pakken.’ Nina keek naar haar moeder. ‘Maar niet alles, want ik wil ook nog.’
‘Als ik alles op heb gegeten als je weer thuis bent, dan gaan we samen naar de supermarkt om nieuwe chips te kopen.’ beloofde Britt haar dochter. Britt zelf gaf niets om de chips, maar haar dochter kon dat niet begrijpen. ‘Nu gaan we naar papa om hem zijn cadeautje te geven.’
Nina knikte. ‘Ja. Mag ik die tas dragen?’
Britt was er op voorbereid dat Nina haar wilde helpen door een tas te dragen, en had daarom in één van de plastic tassen enkel chips gestopt, zodat de tas licht genoeg was om door Nina gedragen te kunnen worden. Ze keek naar de vrouw achter de balie voor dat ze de winkel verliet. ‘Fijne dag nog.’
‘Bedankt. Vrolijk kerstfeest.’

Emily vond het heerlijk om de volgende ochtend naast Jeroen wakker te worden. Hoewel ze elkaar regelmatig zagen, vond ze het nu, met de kerstdagen, extra bijzonder dat ze deze tijd samen door konden brengen. Niet alleen haar familie was onder de indruk geweest van Jeroen, maar ook hij had zich prima geamuseerd met haar familie. Emily was blij dat het klikte tussen haar vriend en haar familie. Hoewel ze stiekem altijd al wist dat Jeroen beter in de smaak zou vallen bij haar ouders dan dat de ex van haar zusje destijds had gedaan, was ze opgelucht dat ze die bevestiging nu had gehad. Emily keek uit naar de ontmoeting die zij vandaag zou hebben met de familie van Jeroen. Zijn zus had ze een keer vluchtig gesproken toen ze met Jeroen aan het winkelen was, maar de rest van de familie had ze nog nooit gezien. Jeroen woonde in een stad op enkele tientallen kilometers afstand van de woonplaats van Emily, waardoor ze zijn familie niet zomaar in de buurt tegen zou komen.
Jeroen had nooit veel verteld over zijn familie en daarom wist Emily niet veel meer dan hun woonplaats en dat hij een zus had. Emily had geen idee hoe hecht Jeroen met zijn familie was, want ze wist van collega’s en vriendinnen van de middelbare school vroeger, dat niet iedereen zo’n goede band had met zijn familie als zij had. Emily zag haar zusje als haar beste vriendin, en dat was niet alleen omdat ze verder weinig vriendinnen had. Al van jongs af aan waren Sarah en zij behalve zussen ook hele goede vriendinnen, maar toen Sarah een relatie kreeg en haar eerste zoontje was geboren, waren Emily en zij uit elkaar gegroeid. Toen Sarahs relatie over was en ze met haar twee zoontjes alleen achter was gebleven, waren Emily en zij weer dichter bij elkaar gekomen en zag Emily haar jongere zusje weer als haar beste vriendin.
Kerstmis met Jeroens familie zou gevierd worden in het appartement van zijn zus, die in een complex met minstens tien verdiepingen woonde, zoals Emily zag toen ze voor het hoge gebouw stond. Met de lift gingen ze omhoog en Emily was onder de indruk van alle luxe in het appartementencomplex. Emily was al blij dat er bij haar appartement een lift was – ook al was deze oud en werd die te weinig schoongemaakt – maar in dit complex was alles prachtig afgewerkt.
Tot haar opluchting waren zowel Jeroens ouders als zijn zus blij met haar komst en had Jeroen hen al veel over haar verteld. Kennelijk had Jeroen vaker contact met zijn ouders dan Emily had gedacht en had de hele familie niet kunnen wachten om haar eindelijk te ontmoeten.

Gelukkig voor Britt waren de achterdeuren van haar auto goed afgesloten met het kinderslot dat er op zat, want Nina had haar gordel al losgemaakt voor dat de auto stilstond. Ze was enthousiast om haar vader en zijn gezin weer te zien, want dat was al weer bijna een week geleden. Ook Gijs was enthousiast om naar zijn vader te gaan, al vond hij het niet leuk dat hij zijn nieuwe fiets nog niet had kunnen uitproberen door het slechte weer van die ochtend.
Britt liet beide kinderen uit de auto stappen, voor ze de cadeaus van de passagiersstoel pakte. Voor de kinderen had ze slechts een rugzak met spullen bij – waar onder andere Gijs’ favoriete knuffel en Nina’s mooie kerstjurk in zaten. Omdat de kinderen bijna de helft van de tijd bij hun vader woonden, hadden ze daar ook kleding en andere benodigdheden, waardoor er zelden met kleding of speelgoed gesjouwd hoefde te worden tussen de huizen. Britt was blij met deze oplossing, want anders zouden haar kinderen altijd het idee hebben dat ze gingen logeren bij hun vader, terwijl ze er nu echt thuis waren.
‘Papa!’ Nina rende, met het snoepzakje voor haar stiefzusje in haar handen, naar de voordeur toe toen ze zag dat haar vader de voordeur al geopend had. Gijs had een speelgoedauto in zijn hand en rende achter zijn zus aan.
‘Hoi lieverds.’ Mark aaide Nina over haar hoofd en tilde Gijs even op. ‘Wat leuk dat jullie er zijn! Was het leuk gisteren bij oma en opa?’
‘Ik heb een winkeltje gekregen!’ riep Nina enthousiast.
‘En ik een fiets!’ Gijs had zijn jas al uitgetrokken.
Hun vader glimlachte, want Britt en hij overlegden nog regelmatig over de opvoeding van de kinderen. Hij was al enkele weken geleden op de hoogte geweest van de cadeaus die zijn kinderen zouden krijgen, zodat hij de cadeaus met Sinterklaas en Kerstmis daar op had kunnen afstemmen.
‘Vrolijk kerstfeest.’ Britt was over het pad naar de voordeur gelopen en overhandigde het cadeaupakket aan haar ex.
‘Jij ook. Bedankt, dat had je niet hoeven doen.’
Britt glimlachte. ‘Het is een kleinigheidje van mij en de kinderen. Ik hoop dat Naomi het ook lekker vindt, maar dat wist ik niet en de kinderen konden me niet echt helpen.’
‘We gaan er van genieten.’ Mark keek naar zijn kinderen die al de woonkamer in waren gelopen om zijn vriendin en diens dochter te begroetten. ‘Hebben ze een leuke kerst gehad tot nu toe?’
‘Jazeker.’ Britt knikte. ‘We hebben van de woonkamer een bioscoop gemaakt op kerstavond en dat was een groot succes, dus als het komende week een keer slecht weer is dan weet je wat je kunt doen. En gisteren kregen ze cadeautjes, dus dat was prima. Ze hebben vanmorgen allebei heel leuk met het winkeltje gespeeld.’
‘Fijn.’ Hij glimlachte even. ‘Britt, wij zijn gisteren al naar Naomi’s ouders geweest voor Kerstmis en die vonden het jammer dat Nina en Gijs er niet bij waren. Morgen gaan we nog een keer langs voor een klein kerstdiner. Geen cadeautjes meer, maar nog wel een extra kerstdag voor ze. Vanmiddag gaan we naar mijn ouders.’
‘Dat is prima.’ Britt knikte. ‘Daar zijn ze al eerder geweest toch?’
‘Een keer of twee, volgens mij.’ zei Mark.
‘Als je ze maar niet zoveel verwent dat ze over een week niet meer terug naar mij willen.’ Britt glimlachte.
‘Dat zal ik niet doen.’ zei Mark. ‘De komende twee dagen is het feest, maar daarna moeten ze weer gewoon op tijd naar bed toe.’
‘Ik denk dat ze vanavond vroeg moe zijn, want ze waren er vanmorgen op tijd uit om met de winkel te spelen.’ Britt keek naar Mark. ‘En Nina wil me even bellen voor ze naar bed toe gaat.’
‘Dat is goed.’ zei Mark. ‘Oh ja, we willen volgende week een keertje naar de stad gaan met de kinderen. Vind je het goed als we dan langskomen bij je werk of wil je dat liever niet?’
‘Nee, dat is goed.’ zei Britt meteen. ‘Ik zou het leuk vinden om ze een keer te zien. Laat het me maar weten als je weet wanneer je langskomt.’
‘Dat zal ik doen.’ beloofde Mark. ‘Nina! Gijs!’ Hij riep zijn kinderen terug uit de woonkamer. ‘Nemen jullie even afscheid van mama? Volgende week zien jullie haar pas weer.’

‘Hoi, kom binnen.’ Bjorns moeder had de voordeur voor Danique en Bjorn open gedaan. ‘Jullie zijn mooi op tijd.’
Danique glimlachte even. Dat kwam omdat ze Bjorn had gezegd dat ze er een half uur geleden al hadden moeten zijn. ‘Vrolijk kerstfeest!’ Ze begroette haar schoonmoeder vrolijk.
‘Bedankt, jullie ook.’ Ze glimlachte. ‘Hebben jullie lekker gegeten gisteren bij jouw ouders?’
‘Heerlijk.’ vond Danique.
‘He, wat goed om jullie weer te zien!’ Bjorns oudste zus kwam de hal binnen. ‘Vrolijk kerstfeest!’ Ze omhelsde eerst haar broer en daarna Danique. ‘En?’ Ze keek Danique aan. ‘Hou je het nog een beetje vol bij mijn broertje in huis?’
Danique lachte. ‘Jazeker, het bevalt me prima.’
‘Mooi.’ vond ze.
‘Is de rest er ook al?’ wilde Bjorn weten.
‘Die komen er zo aan.’ zei zijn moeder. ‘Kom verder. Wat willen jullie drinken?’
Danique was nog niet vaak bij Bjorns ouders geweest en iedereen keer was ze weer verbaasd door de inrichting van hun woning, ook al was daar het afgelopen jaar niets aan veranderd. Danique zelf hield van strak en modern, wat redelijk overeen kwam met Bjorns smaak. Zijn ouders daarentegen hadden nogal een aparte smaak wat de inrichting van hun woning betrof. De meubels waren koloniaal, elke kamer had een eigen kleur verf op de muren en er hingen abstracte schilderijen die Danique zelf nooit aan de muur zou hangen en waar ze het liefst niet eens naar keek.
‘Hoe is het op je werk?’ Bjorns oudste zus keek naar Danique.
‘Goed.’ Danique glimlachte. Ze wist dat Bjorn ooit tegen zijn familie een indicatie van haar salaris had gezegd en dat ze daar allemaal verbaasd over waren. Sindsdien waren ze allemaal onder de indruk van haar baan, ook al had niemand een idee wat ze precies deed.
Nu ze bij Bjorn woonde en ze met hem de vaste lasten deelde, spaarde Danique een groot bedrag per maand en hoewel Danique vond dat ze best een deel van haar spaargeld kon opofferen om een nieuwe reis te maken, was ze daar nooit aan toe gekomen. Inmiddels had ze het idee om het geld ooit in een koophuis te steken, als ze wat langer samen zou zijn met Bjorn. ‘Hoe is het bij jou op je werk?’
‘Oh, er komt een reorganisatie aan.’ zei ze. ‘Niet op onze afdeling waarschijnlijk, maar je weet maar nooit. Gelukkig gaat het allemaal nog even duren.’
‘En hoe is het met de kinderen?’ wilde Danique weten.
‘Prima.’ Bjorns zus glimlachte. ‘Ze zitten boven op een van de slaapkamers televisie te kijken. Ze kunnen niet wachten om iedereen weer te zien.’

Fleur had gemerkt dat zowel Lars als Niels door hadden dat er iets aan de hand was, maar hun vader scheen er niets van te merken. Hij was blij om alle drie zijn kinderen weer eens tegelijk bij hem te hebben en hoewel ze alle drie beloofden om in het nieuwe jaar vaker langs te komen, wist Fleur al dat daar, net zoals andere jaren, niets van terecht zou komen.
Het viel haar op dat zowel Lars als Niels stil was in de auto en ook Fleur had geen behoefte aan een gesprek en hield daarom haar mond dicht.
Pas toen Niels was uitgestapt en Lars de auto voor Fleurs woning stopte, keek Lars naar zijn zusje. ‘Gaat het wel, Fleur?’
‘Ja. Prima.’ Het was de verkeerde vraag die Lars haar gesteld had. De hele middag had Fleur kortaf gereageerd op vragen over Patrick en had ze andere vragen kunnen ontwijken, maar niemand had haar vanmiddag gevraagd hoe ze zich voelde. Dat was precies de vraag die Fleur niet had willen horen omdat ze daar geen overtuigend positief antwoord op zou kunnen geven.
‘Wat is er aan de hand?’
Fleur zei niets, maar deed zwijgend de autodeur open en stapte uit.
‘Hé zusje.’ Lars stapte ook de auto uit en sloeg zijn arm om Fleur heen. ‘Gaat het om Patrick?’
Ze wist geen woord uit te brengen, maar knikte.
‘Kom, we gaan even naar binnen.’ Lars had de huissleutel uit Fleurs handen gepakt en draaide voor haar de voordeur open. Hij liet haar binnen en keek vol medelijden naar zijn zusje.
Ze ging in de woonkamer, met haar jas nog aan, op de bank zitten en schoof over de salontafel het paspoort van Patrick naar Lars toe.
‘Is dit van Patrick?’ Lars ging naast zijn zusje zitten en bladerde door het paspoort. ‘Fleur, wat is er aan de hand?’
‘Ik denk niet dat hij in Engeland is.’ zei Fleur zachtjes.
Lars sloeg zijn arm om haar heen. ‘Waar is hij wel?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Hoe lang weet je dit al?’
‘Sinds vanmorgen.’
‘Heb je hem gebeld?’
Fleur schudde haar hoofd. ‘Ik wil hem niet spreken.’
‘Fleur…’
‘Nee.’ Fleur liet zich achterover tegen de rugleuning vallen.
‘Mag ik iets tegen je zeggen over hem?’
‘Wat?’ Fleur keek haar oudere broer verbaasd aan. ‘Dacht je het al?’
‘Nee.’ Lars schudde zijn hoofd. ‘Niet tot gisteravond. Hij paste zo goed bij je, dacht ik altijd. Maar toen jij me gisteravond vertelde dat hij elke week in hetzelfde café zit als ik en dat ik hem daar nog nooit gezien heb… Toen voelde ik dat er iets niet klopte. En toen wilde hij ineens naar huis toe.’
Fleur knikte. ‘Er gingen gisteravond zo laat niet eens meer vluchten naar Londen.’
‘Meen je dat?’ Lars was verbaasd. ‘Heb je zijn vluchtnummer niet?’
‘Hij ging elke twee weken wel op zakenreis.’ merkte Fleur op. ‘Het was normaal geworden. Al geloof ik nu niet meer dat hij ook maar één keer in Londen of Berlijn of waar dan ook is geweest.’
‘Ben je boos op hem?’
Fleur haalde haar schouders op. ‘Ik wil geen tijd meer aan hem verspillen.’
‘Kan ik je ergens mee helpen?’ Lars keek zijn zusje aan.
‘Hoe wil je dat doen?’
‘Ik kan je gezelschap houden.’ stelde Lars voor. ‘Tot het avondeten, daarna heb ik met vrienden afgesproken. Tenzij jij wil dat ik hier blijf.’
‘Ik red me wel.’ zei Fleur. Ze voelde zich nog boos op Patrick, maar ze voelde ook de kracht en energie om verder te gaan zonder hem.
‘Weet je dat zeker?’
Fleur knikte. ‘Heb je nog tips voor me?’
‘Gooi al zijn spullen uit het raam, verscheur zijn paspoort, vervang je huissleutel en zorg dat je hem goed terugpakt na wat hij jou heeft aangedaan.’
Fleur keek Lars aan. ‘Dus jij gaat er ook vanuit dat er een andere vrouw is.’
Lars knikte. ‘Ja. Ook al wil je dat misschien niet horen. Luister Fleur, hij verdient jou niet. Jij bent een hele leuke, eerlijke en perfecte vrouw. Je kunt elke andere man krijgen die je wilt en je hoeft geen tijd meer aan hem te besteden. Doe al zijn spullen weg, zorg dat je nooit meer aan hem hoeft te denken en als ik je ergens mee kan helpen, dan moet je me dat maar laten weten.’

<– Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 5 –>