5 vrouwen, 1 avond

Lenthe Leeuwenberg
Hoofdstuk 3 – Eerste Kerstdag (2)

Danique had de brunch met haar oma en wat andere familieleden ontzettend gezellig gevonden, terwijl het voor Bjorn meer een sociale verplichting was. Danique wist dat het niet aan haar familie lag, want Bjorn had net zo weinig zin om met zijn eigen familie kerst te vieren, wat ze de volgende dag zouden gaan doen.
Na de brunch waren Bjorn en Danique naar het huis van Daniques ouders gegaan, waar ze de rest van de middag doorbrachten met haar familie en waar ze aan het eind van de dag met het gezin zouden gaan gourmetten.
Hoewel Daniques ouders blij waren dat hun dochter de liefde gevonden had, vonden ze het jammer dat ze haar zo weinig zagen en daarom waren ze ontzettend enthousiast dat Danique samen met Bjorn een dag bij hen was. Ze wisten dat Danique het druk had met haar baan en dat ze daarom niet in de gelegenheid was om vaker bij hen langs te komen.
Danique had geen broers of zussen, wat ze zelf jammer vond, want ze had het op feestdagen zoals Kerstmis ontzettend leuk gevonden om dat met een grote familie te kunnen vieren. Gelukkig voor haar had Bjorn twee gezellige zussen, dus Danique keek al uit naar de volgende dag als ze hen zou zien.
Aan het eind van de middag hielp Danique haar moeder met het klaarzetten van de tafel, terwijl Bjorn met haar vader televisie ging kijken in de woonkamer. Danique vond het prima, want dat zou er voor zorgen dat haar vader en Bjorn een gespreksonderwerp zouden hebben, waardoor Bjorn misschien niet meer het gevoel had dat het een verplichting was om Kerstmis te vieren, maar dat het ook echt leuk kon zijn.
Danique deed er alles aan om het Bjorn naar zijn zin te maken. Zo had ze hem beloofd dat ze tijdens de kerstdagen zowel naar haar eigen ouders als zijn ouders zou rijden, zodat Bjorn bier kon drinken. Bovendien hoefde Bjorn nergens mee te helpen en kon hij op televisie zijn favoriete sportprogramma’s kijken. Danique kwam hem en haar vader zelfs nieuwe biertjes brengen toen ze daar om vroegen, terwijl zij met haar moeder alles voor het kerstmaal aan het voorbereiden was in de keuken.
‘Hoe is het op je werk?’ Daniques moeder begreep nooit wat haar dochter voor werk deed, maar wist dat Danique er een riant salaris op na hield.
‘Prima.’ Danique glimlachte terwijl ze stokbrood sneed. ‘Druk, maar leuk.’
‘Mooi.’ vond haar moeder. ‘En bij Bjorn?’
‘Goed.’ Danique knikte. ‘Er komen bij hem op het werk een paar grote opdrachten aan, dus dat is goed nieuws.’
‘Inderdaad.’ Haar moeder knikte.
‘De reorganisatie die ze van plan waren, gaat daarom voorlopig niet door.’
‘Dat is fijn.’ vond haar moeder. ‘En vind je het nog steeds niet erg om elke dag zo lang naar je werk te rijden?’
Toen Danique bij Bjorn was gaan wonen, moest ze elke dag bijna een uur naar haar werk rijden en terug, terwijl ze er eerst nog geen kwartiertje over deed. ‘Nee, dat vind ik geen probleem.’ zei Danique. ‘Ik vind het heerlijk om daar te wonen en de tijd dat ik in de file sta, krijg ik gewoon betaald.’
Haar moeder glimlachte. ‘Dat is fijn. Ik zou willen dat ik vroeger zo’n baan had gehad.’
‘Dat denk ik niet.’ Danique keek haar aan. ‘En ik vond het heel fijn dat je vroeger altijd thuis was.’
‘Dat weet ik.’ Haar moeder knikte. ‘Ga jij binnenkort ook minder werken als jullie aan kinderen gaan beginnen?’
Danique keek naar moeder. ‘Geen idee, maar dat gaat zeker nog een paar jaar duren.’

Kaspers vriendin was naar boven gelopen om Lara’s nichtje even op bed te leggen, zodat de volwassenen tijdens het voorgerecht rustig konden eten en het meisje aan kon schuiven bij het hoofdgerecht.
Lara stond in de keuken en liep heen en weer tussen de keuken en de woonkamer om de tafel te dekken. Haar vader was bezig om de kalkoen in de oven te krijgen en Kasper hielp hun moeder met het maken van het voorgerecht.
‘Hoe is het op je werk, Lara?’ vroeg Kasper uit interesse.
‘Prima.’ Lara had snel wat borden gepakt en vluchtte de keuken uit, voor dat het gesprek door kon gaan over haar werk.
Helaas voor haar was haar moeder, toen Lara terug de keuken in kwam, het onderwerp nog niet vergeten.
‘Heb je al ander werk gevonden, Lara?’ wilde haar moeder weten.
‘Nee.’ Lara was kortaf. Ze had geen zin in gesprekken over zichzelf, omdat ze wist dat haar ouders vonden dat ze haar leven heel anders aan moest pakken.
‘Wil je ergens anders gaan werken?’ vroeg Kasper beleefd.
‘Oh ja, ik ben op zoek naar ander werk.’ Dat was waar, alleen had Lara nog nooit zelf naar een andere baan gezocht. Ze wachtte tot het moment dat iemand haar uit het niets een baan aan zou bieden, ook al wist ze dat dat niet zou gebeuren. Lara had geen zin om er zelf moeite in te steken, omdat ze verwachtte dat ze vele afwijzingen zou krijgen.
‘Bevalt het je niet meer in de supermarkt?’
‘Jawel, dat bevalt me prima.’ zei Lara. ‘Maar ik zoek iets met wat meer uitdaging.’ Ze probeerde haar zinnen zo goed mogelijk te formuleren, om haar ouders nog meer het idee te geven dat ze daadwerkelijk op zoek was naar een andere, serieuzere, baan.
‘Wat voor iets wil je gaan doen?’ wilde Kasper gaan weten.
‘Misschien meer iets in de richting van mijn studie.’ Lara had haar studie nooit afgemaakt. Nadat ze met een jaar vertraging dankzij haar gezellige studentenleven eindelijk haar bacheloropleiding had afgerond, was ze aan een master begonnen. Lara had echter geen motivatie kunnen vinden om zich op haar studie te focussen en kon op dat moment meer uren in de supermarkt gaan werken. Omdat Lara het geld toen hard nodig had om haar studio te betalen, maar vooral om leuke dingen te doen, was voor haar de keuze snel gemaakt. Hoewel ze de vakken die ze had gedaan met hoge cijfers had afgerond, had Lara totaal geen interesse in het onderwerp gehad. Ze was er ontzettend goed in waardoor ze – als ze naar colleges was gegaan en aantekeningen had gemaakt – met gemak goede resultaten behaalde, maar ze kon vaak niet genoeg motivatie vinden.
‘Zoals?’ vroeg Kasper geïnteresseerd.
‘Daar ben ik nog over aan het nadenken.’ Lara glimlachte vriendelijk en liep met haar handen vol bestek de keuken uit, om in de woonkamer zo langzaam mogelijk het bestek over de tafel te gaan verdelen. Lara wist dat ze zelf over een ander onderwerp moest beginnen om er voor te zorgen dat de vragen niet meer aan haar gericht zouden worden. Terug in de keuken keek ze naar Kasper en voor dat haar moeder nog iets kon vragen, begon Lara met haar broer een gesprek over zijn werk.

Terwijl de kinderen zichzelf vermaakten en de mannen hen in de gaten hielden in de zitkamer, hielpen alle vrouwen in de keuken met het bereiden van de kerstmaaltijd. Omdat Britts moeder al het eten bij een cateringbedrijf had besteld, hoefde het alleen maar opgewarmd te worden maar dat zou wel even duren.
Terug in de keuken met haar moeder en haar zus – haar schoonzus hield de mannen gezelschap in de woonkamer – was het voor Britt weer net als vroeger. Regelmatig hadden ze met zijn drieën in de keuken gestaan om koekjes te bakken of om maaltijden te koken. Britts zus was op het aanrecht gaan zitten, zoals ze vroeger altijd deed, terwijl haar moeder in een pan roerde en Britt de oven en magnetron in de gaten hield.
‘Zijn de kinderen de hele kerst bij jou?’
‘Nee.’ Britt keek naar haar zus. ‘Morgen voor de lunch breng ik ze naar Mark toe. Ze blijven daar tot na oud en nieuw.’
‘Zolang?’ Haar moeder was verbaasd.
‘Ja.’ Britt knikte. ‘Ik ga bijna elke dag werken en Naomi heeft natuurlijk vakantie.’ Naomi was de nieuwe vriendin van haar ex-man en werkte in het basisonderwijs, waardoor haar vakanties gelijk liepen met die van de kinderen. ‘Dan heb ik wat overuren voor als ik het komende jaar vrij moet nemen. Ik wil er heel graag bij zijn als Gijs na de zomer voor het eerst naar de basisschool gaat dus ik zal er toch voor moeten zorgen dat ik wat extra vrije dagen heb.’
‘Dat is waar.’ Haar zus was het met haar eens. ‘Hoe vinden de kinderen het bij Mark? Komen ze daar vaak?’
‘Prima.’ zei Britt. ‘Ik breng Nina donderdagochtend nog naar school toe en daarna breng ik Gijs naar Mark en Naomi toe. Zaterdag werk ik tot een uur of zes en dan haal ik ze op, of Mark komt ze brengen. Soms blijven ze daar tot zondagochtend.’
‘Mis je ze dan niet?’ wilde haar zus weten.
‘Ik werk die drie dagen de hele dag.’ zei Britt. ‘Vrijdagochtend ben ik vrij en dan heb ik tijd om rustig wat boodschappen te doen.’
Haar zus knikte. ‘Dat zou ik ook graag een keer doen, maar dat zit er bij mij nooit in.’
‘Ik vind het een goede verdeling.’ zei Britt. ‘En op deze manier is het ideaal te combineren met mijn werk.’
‘Maar vinden Nina en Gijs het leuk?’ wilde haar zus weten.
‘Ja, best wel.’ Britt knikte. ‘Een paar weken geleden was Nina ziek en toen wilde ze alleen maar naar mij toe, maar verder vermaken ze zich goed. Naomi’s dochter is om het weekend naar haar vader, dus die zien ze wel regelmatig. Ze hebben alle drie een eigen slaapkamer en Nina vindt het altijd ontzettend leuk om met Naomi’s dochter te spelen, ook al is die nog jonger dan Gijs.’
‘Wordt het niet eens tijd dat jij op zoek gaat naar een nieuwe man?’
Britt keek haar zus even aan. ‘Vind je dat nodig?’
‘Ik wil dat jij gelukkig bent.’ zei haar zus.
‘Dat ben ik ook.’ zei Britt. ‘Ik heb twee prachtige kinderen.’
‘Wil je geen nieuwe man?’
‘Ik ga er niet naar op zoek.’ zei Britt. ‘Wellicht als ik iemand tegenkom, maar ik ga geen datingsites afstruinen op zoek naar een nieuwe partner. Waar moet ik de tijd vandaan halen? Ik heb het druk genoeg met twee kinderen en dat bevalt me prima.’

‘Het was heerlijk.’ Fleur dronk haar wijnglas leeg. Iedereen zat nog aan tafel, maar de meeste borden en schalen waren ver leeg.
‘Inderdaad.’ Lars keek naar zijn moeder. ‘Je hebt heerlijk gekookt, mam. Dat mag je vaker doen.’
Zijn moeder glimlachte. ‘Je bent hier altijd welkom, dat weet je. Maar dan moet je wel op tijd zijn.’
Lars was een ontzettende workaholic en omdat hij als zelfstandige werkte kon hij zelf zijn uren verdelen. Zijn moeder vond het gezellig als hij kwam eten, maar Lars was meestal pas na zevenen thuis, als zijn moeder al lang gegeten had.
‘Daar ben ik niet zo goed in.’ Lars grijnsde.
‘Zou je niet eens wat minder gaan werken?’ stelde Niels voor.
‘Waarom zou ik?’ wilde Lars weten. ‘Het bevalt me prima en ik zou niet weten waar ik mijn tijd anders aan moet besteden naast werken en reizen.’
‘Het vinden van een leuke vrouw.’ Niels keek hem aan.
‘Niet nodig.’ Lars schudde zijn hoofd. ‘Daar heb ik tijd genoeg voor in het weekend.’
‘Zit je nog steeds elke zaterdag in de kroeg?’ Fleur was verbaasd.
‘Regelmatig.’ Lars knikte.
‘Waarom zien wij jou dan nooit?’
Hij grijnsde. ‘Hoe vaak kom jij in een kroeg?’
‘Ik niet vaak.’ Fleur keek even naar Patrick. ‘Maar Patrick wel. Bijna elke week.’
‘Echt waar?’ Lars keek verbaasd naar Patrick. ‘Waar ga je meestal naartoe?’
‘Ehh, we zitten vaak bij de Living.’
‘Dat meen je niet.’ Lars keek hem aan. ‘Daar kom ik bijna elke week, maar daar heb ik je nog nooit gezien.’
‘Maar tegenwoordig gaan we vaak naar De Buurvrouw.’ zei Patrick snel. Hij keek naar Lars.
‘Daar kom ik nooit.’ Lars schudde zijn hoofd. ‘Wij hebben onze stamkroeg.’
‘Misschien moeten we een keer met zijn allen naar de kroeg gaan.’ stelde Niels voor.
‘Zonder mij, hoop ik?’ vroeg zijn moeder.
Niels grijnsde. ‘Ja, jij hoeft niet mee als je dat niet wilt.’
‘Alleen als jij me belooft dat je geen vrouw voor me gaat zoeken.’ Lars keek naar zijn broertje.
‘Dat kan ik niet beloven.’ zei Niels. ‘Wie weet kom ik wel de vrouw van je dromen tegen.’
‘Zolang je mij maar met rust laat.’ zei Lars. ‘Maar dat doen we. In het nieuwe jaar gaan we snel een datum prikken.’
‘Prima idee.’ Patrick keek naar Fleur. ‘Lieverd, vind je het goed als we zo gaan? Ik moet thuis nog wat spullen pakken.’
Fleur keek verbaasd. Patrick had eerder die dag gezegd dat hij rond acht uur thuis weg wilde rijden en het was nu pas kwart over zeven. Ze wist dat Patrick wel vaker onverwachts nog wat dingen moest regelen voor dat hij op zakenreis ging, dus ze ging er vanuit dat dat vanavond ook zo was.
‘Mam, vind je het erg als we al gaan?’
‘Nee, geen probleem.’ Haar moeder keek haar aan. ‘Niemand hoeft me te helpen, ik ruim morgen alles op en dan kan ik meteen de restjes opeten.’
‘Dat mag.’ Fleur glimlachte en stond op. ‘Lars, ik zie je morgen wel verschijnen. Succes met werken, Anna.’
‘Dankjewel.’ Haar schoonzusje glimlachte. ‘Goede reis, Patrick. Wanneer zien we jullie weer?’
‘Met Nieuwjaar komen we hier langs.’ zei Fleur.
‘Dan ben ik er niet.’ zei Lars. ‘Ik ga met een vriend oud en nieuw vieren in New York.’
‘Echt waar?’ Fleur keek haar broer aan. ‘Wat gaaf!’
Lars knikte. ‘Ja, omdat ik zoveel werk is geld geen probleem en we wilden allebei graag een keertje ergens anders Nieuwjaar vieren. En al onze vrienden hebben een vrouw waar ze bij moeten zijn. Drie januari zijn we terug.’
‘Dat klinkt geweldig.’ vond Fleur.
‘Maar dan zie ik je vast wel op je verjaardag.’ Lars keek naar Fleur. ‘Dat is al over een maand.’
‘Prima.’ Fleur glimlachte. ‘Tot morgen. Bedankt voor het eten, mam. Fijne avond nog. ‘

Helaas voor Danique was Bjorn ook tijdens het eten niet echt in een kerststemming. Bjorn was nooit een gezelligheidsman en af en toe wilde Danique dat hij dat wel zou zijn. De enige personen met wie hij omging behalve haar, waren zijn vrienden en als die bij elkaar waren, was het enige wat ze deden gamen en bier drinken bij iemand thuis. Ook bij zijn familie was hij nooit enthousiast om iets te gaan doen. Danique hoopte hem die avond nog wat spraakzamer te krijgen. Ze herinnerde zich Kerstmis vorig jaar, wat toen de eerste ontmoeting tussen Bjorn en haar ouders was. Ook toen was Bjorn stil geweest, maar Danique dacht op dat moment nog dat dat kwam omdat hij zich niet thuis voelde en aan haar ouders moest wennen.
‘En, bevalt het samenwonen nog steeds?’ wilde haar vader weten.
Danique keek even naar Bjorn, die natuurlijk weer geen antwoord gaf. ‘Voor mij wel. Wat vind jij?’ Ze keek naar Bjorn.
‘Ja, prima.’ Bjorn glimlachte beleefd, maar Danique kon niet aan hem zien of hij het meende.
‘In maart willen we een familiedag organiseren.’ Daniques vader keek zijn dochter aan. ‘Ook met je ooms en tantes. Komen jullie ook?’
‘Natuurlijk.’ Danique knikte meteen. ‘Laat me maar weten wanneer dat is.’
‘Ik zal je de datum nog sturen.’ beloofde haar moeder. ‘Er zijn al plannen, maar het is nog een verrassing wat dat precies is.’
‘Ik ben benieuwd.’ Danique glimlachte.
‘Gaan jullie morgen naar jouw familie?’ Haar vader keek naar Bjorn.
‘Ja.’
Tot Daniques verbazing gaf Bjorn een keer zelf antwoord, ook al was het antwoord kort.
‘Weet je al wat we morgen eten?’ Danique keek naar Bjorn.
‘Nee, geen idee.’ Bjorn haalde zijn schouders op.
‘We eten bij je ouders thuis, toch?’ Danique probeerde hem wat meer te laten praten.
‘Ja.’ Bjorn knikte alleen maar.
Danique liet het niet merken, maar gaf het op om Bjorn bij het gesprek met haar ouders te betrekken.
‘We hebben vakantieplannen gemaakt voor dit jaar, Danique.’ Haar vader keek haar aan. ‘We gaan in het voorjaar drie weken kamperen in Spanje, en na de zomer weer.’
‘Toe maar.’ Danique glimlachte. Ze was vroeger vaak gaan kamperen met haar ouders. Als student was ze wel eens enkele weken gaan backpacken, maar sinds ze een goede baan had, had ze nooit meer in een tentje geslapen. Tijdens haar laatste reizen enkele jaren geleden had Danique gebruik gemaakt van de voorzieningen van hotels en dat was haar goed bevallen.
‘Je kunt langskomen, als je wilt.’ stelde haar moeder voor.
‘Wie weet.’ Danique glimlachte alleen maar. Ze wist dat ze dan alleen zou moeten gaan, want Bjorn durfde niet met het vliegtuig en om met de auto naar Spanje te rijden voor een bezoek van enkele dagen, dat zag Danique niet zitten.

‘En, bevalt het wonen in de stad je nog steeds?’ Toen iedereen bijna klaar was met het hoofdgerecht keek Kasper naar zijn zusje, die tegenover hem aan tafel zat.
‘Jazeker.’ Lara knikte. ‘Alles bij de deur, echt perfect.’
Kasper glimlachte. ‘Nou, wij zijn blij met de rust en het groen dat we in de buurt hebben. Er is nu zelfs een speeltuin op de hoek, dus dat is ideaal.’
Lara probeerde zich te herinneren hoe de woning van haar broer er uit zag, maar kreeg in haar gedachten slechts één herinnering voor zich. Ze was bij Kasper thuis geweest voor een verjaardag, maar door alle visite die daarbij aanwezig was, had ze geen idee hoe de benedenverdieping er normaal gesproken uit zag.
‘Jij zou ook eens verder moeten kijken dat die studio van je.’ vond Lara’s moeder.
Lara keek haar moeder aan. ‘Ik denk dat ik eerst een baan moet hebben die beter betaalt, anders kan ik de huur daarvan nooit betalen.’
‘Waarom koop je geen woning?’ stelde haar vader voor. ‘Met jouw studie kun je hele goede banen vinden.’
Lara wist dat haar vader gelijk had, omdat ze een goede studie had gedaan. Het probleem was alleen dat Lara totaal geen interesse had in een serieuze baan in de wiskundesector, en al zou ze dat willen, dan nog was de kans dat Lara ergens aangenomen werd ontzettend klein, omdat ze geen werkervaring in de wiskunde had en ze haar masterdiploma niet had behaald.
‘Omdat ik nog nergens aan vast wil zitten.’ zei Lara meteen. ‘Ik ga geen klein appartement kopen, of een woning in een achterstandswijk. Ooit koop ik een mooie vrijstaande woning.’
‘Je hebt gelijk.’ vond Kasper. ‘Wacht maar tot je een relatie hebt. Dan heb je veel meer mogelijkheden.’
‘Inderdaad.’ Lara knikte. ‘En ik weet nu ook echt nog niet waar ik wil wonen. Tot nu toe woon ik hier prima, maar misschien verhuis ik wel naar de andere kant van het land, net zoals Kasper.’
‘Dat zou ik heel gezellig vinden.’ Kasper glimlachte.
‘Maar eerst een goede baan.’ zei Lara. ‘Dan ga ik verder kijken.’
‘Een relatie beginnen kan ook.’ Kasper keek haar aan. ‘Daar is alleen een man voor nodig, geen goede baan.’
‘Ik ben de juiste man nog niet tegengekomen.’ zei Lara.
‘Ben je wel eens iemand tegengekomen die je aan ons voor had kunnen stellen?’ wilde Kasper weten.
‘Nee.’ Lara schudde haar hoofd. ‘Pas als ik de perfecte man heb gevonden, stel ik die aan jullie voor.’ Lara wist dat haar hele familie haar afgelopen partners afgekeurd zou hebben, omdat ze verwachtten dat die persoon een goede opleiding en een goede baan zou hebben, terwijl Lara het belangrijker vond dat ze plezier kon hebben met een man.
‘Wat voor man zoek je?’ Kasper keek haar aan. ‘Er wonen hier in de buurt nog een paar vrienden van me die vrijgezel zijn.’
Lara glimlachte. ‘Dat is aardig, maar dit kan ik prima zelf. Bovendien wil ik graag blijven wonen waar ik nu woon.’ Ze stond op. ‘Zal ik de taart gaan halen?’

Emily’s jongste neefje lag op de bank te slapen en de oudste lag met een dekentje over zich heen en zijn duim in zijn mond televisie te kijken. Het zou niet lang meer duren voor hij ook in slaap zou vallen.
‘Wat een heerlijke maaltijd was dit.’ vond Jeroen. ‘Het vlees was perfect. Waar had u dat vandaan?’ Hij keek oprecht geïnteresseerd naar Emily’s moeder.
‘Kom, Em. Wij gaan alvast wat opruimen.’ Emily’s zusje Sarah trok haar overeind en liep met wat lege borden in haar handen voor Emily vanuit de eetkamer naar de keuken toe.
Emily volgde haar zusje met twee lege schalen, die ze in de keuken op het aanrecht wegzette.
‘Wauw, Em.’ Sarah keek haar aan. ‘Waar heb je die man vandaan? Hij is perfect.’
Emily glimlachte alleen maar. ‘Via via. Hij is leuk, hè?’
‘Heel leuk.’ Sarah knikte. ‘Hij is zo aardig en gezellig. Hij is knap en verstandig. En wat zijn jullie leuk samen.’
‘Dankjewel.’ Emily glimlachte.
‘Heeft ie leuke vrienden?’ wilde Sarah weten.
Emily lachte. ‘Vast wel, maar ik ga je niet aan zijn vrienden koppelen.’
‘Jammer.’ Sarah glimlachte. ‘Hoe is zijn familie?’
‘Dat weet ik nog niet, die ga ik morgen pas ontmoeten.’
‘Spannend.’ Sarah maakte de vaatwasser open. ‘Hoe lang zijn jullie nu samen?’
‘Vijf maanden al.’
‘Zo lang ben je nog nooit met een man samen geweest.’
‘Dat weet ik.’ Emily gaf het bestek aan Sarah.
‘Dus dit is hem?’ vroeg Sarah. ‘Je droomman?’
‘Dat denk ik wel.’ Emily glimlachte.
‘Em, je hebt nog nooit iemand voorgesteld aan pap en mam.’ zei Sarah. ‘Dit is geweldig. Ik weet zeker dat zij ook onder de indruk zijn van hem, dat lieten ze echt merken.’
‘Dat hoop ik.’ Emily keek naar Sarah. ‘Mam zal me na Kerstmis wel bellen om te laten weten wat ze van hem vindt.’
‘Ik weet zeker dat ze dat doet.’ Sarah lachte. ‘Je hebt het goed voor elkaar, Em.’
De deur ging open en Jeroen verscheen met enkele lege wijnglazen in zijn handen. ‘Hebben jullie hulp nodig?’
‘Bedankt, maar dat is niet nodig.’ zei Sarah. ‘Het lukt wel.’
‘Oké, dan zal ik jullie alleen laten.’ Hij zette de lege wijnglazen op het aanrecht weg, gaf Emily een vlugge zoen en liep terug naar de eetkamer toe.
Sarah keek naar Emily. ‘Ik zei het toch? Hij is perfect. Is ie ook een beetje goed in bed?’
‘Dat gaat jou helemaal niets aan.’ Emily keek haar zusje aan. ‘Maar hij is zeker niet slecht.’
Sarah grijnsde. ‘Mooi. Nodig hem maar vast uit voor de verjaardag van de jongens in januari. Volgens mij zagen die het ook wel zitten, een extra man in de familie.’

Eenmaal thuis aangekomen was Patrick meteen naar boven gegaan om zijn spullen te pakken en Fleur, die op de bank was gaan zitten en een leuke film voor die avond zocht, hoorde hem rommelen op de slaapkamer en de werkkamer op de eerste verdieping.
‘Heb je alles?’ Fleur keek op toen haar vriend terug de woonkamer in kwam en een klein trolley mee naar binnen reed.
‘Dat denk ik wel.’ Patrick legde een jas over de stoel. ‘Ik heb een parkeerplaats gereserveerd op Schiphol. Dinsdag ben ik weer thuis.’
‘Hoe laat ben je dan terug?’ wilde Fleur weten.
‘In de avond pas.’ zei Patrick. ‘Ik moet dinsdag de hele dag werken in Londen.’
‘Geen probleem.’ Fleur was opgestaan en liep naar hem toe. Ze glimlachte. ‘Ik moet werken in het restaurant, dus ik zal ook pas laat thuis zijn.’ Ook zondag en maandag moest ze werken, dus Fleur zou weinig tijd hebben om hem te missen. Het gebeurde wel vaker dat ze elkaar een paar dagen amper zagen, omdat Patrick vooral tijdens kantooruren van huis was of op zakenreis, terwijl Fleur vooral de avonden en de weekenden in het restaurant werkte.
‘Ik wacht op je voor ik ga slapen.’ beloofde Patrick. Hij sloeg zijn armen om haar heen. ‘Ik hou van je en ik ga je heel erg missen.’
‘Ik jou ook.’ Fleur keek hem aan. ‘Hoe lang blijf je daarna thuis?’
‘Een paar weken.’ zei Patrick. ‘De tweede of derde week van januari moet ik weer een paar dagen weg. Weer naar Londen.’
‘Dat valt wel mee.’ Fleur glimlachte. ‘Gelukkig ben je met Nieuwjaar thuis.’
Patrick knikte. ‘Inderdaad. Dat gaan we samen vieren.’
‘Weet je zeker dat ik je niet weg hoef te brengen?’
Hij glimlachte. ‘Dat mag je niet, je hebt wijn gedronken.’
‘Dat is waar.’ gaf Fleur toe. ‘Goede reis, lieverd. Niet te hard werken, en denk ook een beetje aan mij?’
‘Ik zal alleen maar aan jou denken.’ beloofde Patrick. Hij gaf haar een zoen op haar voorhoofd en pakte zijn jas van de stoel.
‘Lieverd, zou je je andere jas niet meenemen?’ vroeg Fleur. ‘Het is koud in Londen, veel kouder dan in Nederland.’
Patrick keek haar even verbaasd aan, maar glimlachte toen. ‘Je hebt helemaal gelijk. Wat zou ik zonder jou moeten?’ Hij opende de deur naar de hal, liep daar naartoe en kwam terug de woonkamer in met zijn warmere winterjas aan. ‘Ik moet echt gaan.’
‘Dat weet ik.’ Fleur zoende Patrick en sloeg haar armen om hem heen. Ze voelde zich al alleen, ook al was haar vriend nog niet vertrokken. ‘Dag lieverd. Ik ga je missen.’
‘Ik jou ook.’ Hij glimlachte. ‘Tot dinsdag.’
‘Tot dinsdag. En laat je het even weten als je veilig bent aangekomen?’

<– Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 4 –>