5 vrouwen, 1 avond

Hoofdstuk 2 – Eerste Kerstdag (1)

Het was al tien uur geweest toen Fleur wakker werd. Ze wilde zich nog een keer omdraaien en tegen Patrick aan gaan liggen, maar toen ze niets voelde aan zijn kant van het bed en ze haar ogen opende, zag ze tot haar verbazing dat hij niet meer in bed lag. Normaal gesproken kon hij, net als zij, urenlang uitslapen in de weekenden en omdat ze pas halverwege de middag bij haar moeder hoefden te zijn en hij vanavond weer voor zijn werk weg moest, had ze verwacht dat hij vandaag ook lang in bed zou blijven liggen. Fleur had geen zin om in haar eentje in bed te blijven liggen, dus ze stapte uit bed en trok haar ochtendjas aan. Ze hoorde niets op de bovenverdieping en liep daarom van de trap af, waar ze in de gang al hoorde dat Patrick op zijn laptop zat te typen.
Nog enigszins slaperig opende Fleur de deur naar de woonkamer. ‘Goedemorgen.’ Ze liep naar hem toe. ‘Wat ben je aan het doen?’
‘Goedemorgen lieverd.’ Patrick klapte zijn laptop dicht en stond op om haar een zoen te geven. ‘Ik heb je helemaal niet gehoord. Ik wilde een heerlijk kerstontbijt voor je gaan maken.’
‘Oh.’ Fleur keek hem verbaasd aan. ‘Was je aan het werken?’
‘Ja, ik moest even wat opzoeken.’ Patrick knikte. ‘Over mijn vlucht vanavond.’
‘Waar moet je ook al weer naar toe?’ vroeg Fleur.
‘Londen. Ik vlieg rond tien uur, dus ik moet om acht uur echt thuis weg.’
‘Dat moet wel lukken.’ Fleur knikte. ‘Het kerstdiner bij mijn ouders begint rond half vier al.’
‘Fijn dat ze rekening met me houden.’ Patrick gaf Fleur een zoen. ‘Ga jij maar lekker douchen. Ik zorg voor het ontbijt.’
‘Waar heb ik dat aan verdiend?’ Fleur glimlachte.
‘Omdat je me de komende dagen moet missen.’ Hij omhelsde haar. ‘En omdat ik heel veel van je hou.’
Fleur keek hem aan. ‘Ik hou ook van jou.’
Patrick wachtte even, want hij merkte dat Fleur nog wat wilde zeggen. ‘Maar…’
‘Maar ik zou het heel fijn vinden als je vandaag tijdens het kerstdiner niet met je mobiel bezig bent. Zeker niet met je werktelefoon.’
‘Die zal ik in mijn jas laten zitten.’ beloofde Patrick.
‘En dan ga je stiekem kijken als je naar de wc gaat.’ plaagde Fleur hem. ‘Dat mag, als je maar niet te lang wegblijft.’
Patrick glimlachte terwijl hij haar aan keek. ‘Daarom hou ik zoveel van je.’
Fleur gaf hem een zoen. ‘Ik ga snel douchen. Ik heb nu al zin in dat heerlijke ontbijt van je.’

Gelukkig voor Britt hadden haar kinderen geprobeerd om Eerste Kerstdag uit te slapen, waardoor ze zelf tot negen uur in haar bed had kunnen liggen. Als ontbijt aten ze zelfgebakken croissantjes en een stuk fruit, want Britt wist dat haar kinderen de komende twee dagen weinig gezonds meer binnen zouden krijgen.
Al bij het ontbijt merkte Britt dat Nina zenuwachtig was, omdat ze benieuwd was of ze cadeautjes zou krijgen. Gijs kon zich zijn kerstdagen van eerdere jaren nauwelijks herinneren – hij was tenslotte pas drie – en wist niets van de cadeautjes die hij zou krijgen. Omdat Nina het niet zeker wist, durfde ze er niets over te zeggen.
Tot niet alleen Nina’s vreugde, maar ook die van Gijs, lagen er inderdaad cadeautjes onder de kerstboom en dat was het eerste wat Nina zag toen ze de woonkamer bij haar grootouders in liep. Britts ouders hadden een vrijstaande woning in een woonwijk niet zo ver van Britt vandaan. Zowel haar broer als haar zus woonde niet meer in dezelfde woonplaats als zij en haar ouders, maar enkele plaatsen verderop. Haar zus had een zoontje en haar broer had twee dochters en Britts ouders waren gek op alle kleinkinderen. Britts vader had nog steeds een goede baan, de woning waarin hij met zijn vrouw woonde was hypotheekvrij en hij hoefde geen kosten voor zijn kinderen te maken. Hierdoor hadden haar ouders veel geld te besteden dat ze naast luxe vakanties vooral uitgaven aan hun kleinkinderen. De cadeautjes voor de kleinkinderen hadden ze wel in overleg met hun kinderen gekocht. De kleinkinderen waren met Sinterklaas al ontzettend verwend en Britt had haar ouders dan ook gevraagd om haar kinderen voor Kerstmis wat praktische dingen te geven. Gelukkig voor haar hadden haar ouders geluisterd naar haar wensen, want alle kleinkinderen kregen wat nieuwe kleding. Daarnaast kreeg Nina een houten winkeltje – de artikelen die bij de winkel hoorden had ze met Sinterklaas al gekregen en Britt had enkele weken geleden al wat ruimte vrijgemaakt in de speelhoek van de kinderen. Gijs kreeg een echte fiets – met zijwieltjes – zodat hij komende zomer niet meer op zijn driewieler op pad hoefde.
Tot Britts verbazing hadden haar ouders ook cadeaus voor haar en haar broer en zus geregeld, terwijl ze dat andere jaren niet hadden gedaan. Britt kreeg een bioscoopbon en een restaurantbon, om een avondje uit te gaan zonder de kinderen. Hoewel Britt alles voor haar kinderen deed, wist ze dat ze op zaterdagavond af en toe de mogelijkheid had om uit te gaan als haar kinderen bij haar ex waren. Toch maakte ze daar geen gebruik van, want Britt vond het fijner om zaterdagavond het huis op te ruimen en schoon te maken, voor dat de kinderen zondag weer terugkwamen van hun vader.

Omdat Emily tot middernacht had moeten werken op Kerstavond, sliep ze op de ochtend van Eerste Kerstdag lang uit. Emily werkte twee avonden per week tot twaalf uur ’s avonds en had daarna een driedaags weekend, gevolgd door twee vroege diensten op maandag en dinsdag. Ze was gewend aan het ritme om twee dagen per week al om vijf uur haar bed uit te komen, maar ook om op vrijdagochtend uit te kunnen slapen omdat dan haar weekend begonnen was.
Pas halverwege de middag zou ze deze Eerste Kerstdag naar haar ouders toe gaan en zou ze – voor de eerste keer – Jeroen meenemen. Hoewel zij en Jeroen elkaar al sinds het voorjaar kenden en nu zo’n vijf maanden officieel samen waren, was er nog geen goed moment geweest om hem aan haar familie voor te stellen. Ook had ze Jeroens familie nog niet ontmoet, hoewel ze zijn zus wel een keer tegengekomen waren in de stad waar Jeroen woonde. Emily was benieuwd naar zijn ouders, want Jeroen zelf vertelde nooit zo veel over zijn familie.
Emily was blij dat haar ouders hem eindelijk zouden gaan ontmoeten, want ze voelde zich ontzettend gelukkig met Jeroen. Hij woonde tientallen kilometers van Emily vandaan en ze hadden elkaar ontmoet op het feestje van een collega van Emily. Jeroen had haar nummer gevraagd en hoewel Emily in eerste instantie geen interesse in hem had, was ze al snel verliefd toen ze hem wat beter leerde kennen. Ze hadden plannen om in het voorjaar – als ze elkaar een jaar kenden – samen op vakantie te gaan en daarna zouden ze samen gaan wonen – de vraag was alleen nog wie bij wie in zou trekken.
Emily woonde in een driekamerappartement, niet zo ver van haar ouders vandaan. Ze woonde er al enkele jaren en had het er prima naar haar zin. Ze had twee ruime slaapkamers, een modern ingerichte woonkeuken en een groot balkon waar ze in de zomer de hele dag van de zon kon genieten. Ze had geen last van haar buren, ze had een eigen parkeerplaats aan de achterkant van het complex en het was dicht bij haar werk en bij alle voorzieningen in de stad. De supermarkt lag om de hoek en het winkelcentrum lag slechts een straat van haar appartement vandaan.
Nadat Emily die ochtend gedoucht had en een half uur voor haar kledingkast had gestaan om te kijken wat ze die dag – en de volgende dag – aan zou trekken, besteedde ze wat extra aandacht aan haar make-up en aan haar haren. Ze wist dat Jeroen het leuk vond als ze wat meer tijd aan haar uiterlijk besteedde. Speciaal voor hem had ze een leuk, maar netjes, jurkje aangetrokken en ze ging er vanuit dat ook hij netjes gekleed zou zijn voor de eerste ontmoeting met zijn toekomstige schoonfamilie.

‘Ben je klaar?’ Danique stond onderaan de trap op Bjorn te wachten. Zelf had ze haar winterjas al aan en ze had de sleutels van haar leaseauto in haar handen. Ze zouden gaan brunchen met haar oma en wat andere familieleden in een restaurant in de buurt van haar ouderlijk huis. Sinds Danique bij Bjorn was ingetrokken, zag ze haar ouders niet meer zo vaak omdat ze ver van haar vandaan woonden. Het was zeker een uur rijden en over minder dan een uur werden ze al bij het restaurant verwacht.
‘Bijna!’ was Bjorns antwoord.
Danique zuchtte even, want Bjorns ideeën van tijd verschilden van die van haar. Als Danique bijna klaar was, moest ze of haar schoenen nog zoeken, of naar het toilet, maar bij Bjorn betekende datzelfde woordje meestal dat hij zich nog aan het omkleden was en zijn haren nog moest doen. Omdat Danique geen zin had om nutteloos op hem te staan wachten, trok ze haar winterjas weer uit en gooide deze over één van de stoelen aan de eettafel. De vaatwasser was klaar, nadat ze die twee uur geleden al aan had gezet toen ze ontbeten had na haar uurtje hardlopen in de ochtend. De spullen van Bjorns ontbijt stonden natuurlijk nog op het aanrecht, dus Danique ruimde snel de vaatwasser uit en in, want ze wist dat ze daar nog voldoende tijd voor had. Ruim tien minuten later, toen Danique ook inmiddels naar de schuur was gelopen om wat afval weg te gooien, kwam Bjorn de trap af lopen, net toen Danique van plan was geweest om hem nog een keer te roepen.
Danique was verheugd toen ze zag dat hij toch zijn grijze blouse aan had getrokken. Ze vroeg zich wel af wat ze er aan kon doen om er voor te zorgen dat Bjorn op tijd klaar stond als ze plannen hadden. Ze had Bjorn gevraagd een kwartier voor dat ze weg moesten klaar te staan, maar toen het eenmaal zo ver was, zat Bjorn nog op de bank naar een herhaling van een voetbalwedstrijd te kijken. Danique interesseerde zich niet voor de programma’s die Bjorn keek, en eigenlijk was ze in geen enkel televisieprogramma geïnteresseerd. Sinds ze samenwoonden had Danique – behalve als ze naast Bjorn zat terwijl hij een voetbalwedstrijd keek – misschien twee keer een televisieprogramma gekeken. Als ze al de televisie aan zette, was dat om een film te kijken, maar ook dat was iets wat Danique zelden deed. Danique was altijd bezig en kon niet goed alleen zijn en stilzitten, vandaar dat ze vanmorgen een rondje was gaan hardlopen om de ochtenduren door te komen, terwijl Bjorn nog lag te slapen.

Lara had geen wekker gezet voor de volgende dag, omdat ze pas om drie uur bij haar ouders hoefde te zijn. Voor haar was dat de reden om tot half een in bed te blijven liggen, omdat ze pas om half twee de bus naar het treinstation moest hebben. Het was laat geworden de vorige avond, maar het was ontzettend gezellig geweest met de andere meiden. Lara kon zich herinneren dat ze het in de discotheek nog vijf uur had zien worden en had een vage taxirit in haar geheugen. Hoe ze precies was thuisgekomen wist ze niet meer, maar ze was blij toen ze de volgende dag wakker werd en ze zag dat ze – alleen – in haar eigen bed lag. Iets minder blij was ze toen ze haar mobiel pakte en zag dat het inmiddels kwart over een in de middag was. Het was onmogelijk om de bus van half twee naar het treinstation te redden, als ze daarvoor nog wilde douchen en ontbijten. Bovendien moest ze niet vergeten om de spullen voor het dessert mee te nemen. Terwijl Lara haar volgepropte kledingkast opentrok om te bedenken wat ze vandaag aan zou trekken, zocht ze op haar mobiel een eventuele alternatieve busverbinding om toch nog zo snel mogelijk bij haar ouders te zijn. Tot haar verbazing zag ze dat de bus die ze in eerste instantie had willen nemen niet reed die dag. Pas toen realiseerde Lara zich dat het Kerstmis was en dat er veel minder bussen reden dan normaal gesproken op doordeweekse dagen. De eerstvolgende bus zou om twee uur vertrekken, dus Lara stuurde een berichtje naar haar moeder met daarin excuses dat ze niet had gezien dat de bus niet zou rijden en dat ze daardoor een half uurtje later aan zou komen.
Lara was opgelucht dat ze nog wat tijd had om zichzelf op te frissen, want toen ze zichzelf had bekeken in de spiegel wist ze dat ze een douche nodig had om bij te komen van de avond. Zonder die douche zouden haar ouders meteen de alcohol en sigarettengeur ruiken en Lara wist dat ze dan weer een preek zou krijgen.
Na een vlugge douche en een simpel ontbijt – drie droge crackers, zodat ze er nog drie over zou hebben voor de volgende dag, want beleg had ze niet meer in huis – zocht Lara de spullen bij elkaar en vergat tot haar eigen opluchting het dessert niet.
Om vijf voor twee rende Lara naar de bushalte toe, waar ze geen minuut later naar toe had moeten lopen want dan zou de bus zeker gemist hebben. In de bus ontving Lara een berichtje terug van haar moeder, waarin stond dat ze het jammer vond dat Lara later kwam maar dat ze begreep dat het mis kon gaan met de bussen. Lara was opgelucht, want als haar moeder het niet begrepen had, dan zou het een lange en chagrijnige Eerste Kerstdag zijn geworden bij haar ouders.

‘Hallo allemaal.’ Fleur liep de woonkamer bij haar moeder thuis binnen.
‘Hé zusje.’ Lars stond op om zijn zusje te begroeten. ‘Hoe is het?’
‘Prima.’ Fleur glimlachte. ‘Niet te geloven dat ik je al weer een maand niet gezien heb, terwijl je nog dichterbij woont dan Niels en die heb ik vorige week nog gezien.’ Ze liep naar Niels toe om hem en zijn zwangere vriendin te begroeten. Lars woonde pas sinds enkele maanden weer in de buurt. Hij werkte als zelfstandige overal in Nederland en soms zelfs in het buitenland, dus daarvoor maakte het weinig uit waar dat hij woonde.
‘Hé man.’ Lars gaf Patrick een handdruk. ‘Ook lang geleden dat ik jou gezien heb. Hoe is het?’
‘Prima.’ Patrick knikte en nam plaats op de bank naast Niels.
‘Vertel eens, Fleur.’ Lars keek naar zijn zusje. ‘Ik hoorde van mam dat je je baan hebt opgezegd.’
‘Dat klopt.’ Fleur glimlachte. ‘Ik ga me eindelijk helemaal op mijn fotografie richten. Ik heb al enkele opdrachten voor januari en zelfs al een paar voor februari.’
‘Dus je werkt niet meer in het restaurant?’ vroeg Lars.
Fleur schudde haar hoofd. ‘Nog een weekje, maar daarna niet meer.’
‘Jammer, want wij kwamen er graag.’ Niels had het over zichzelf en zijn vriendin, die aan de andere kant naast hem op de bank zat.
‘Kun je daar wat mee verdienen?’ vroeg Lars geïnteresseerd.
‘Genoeg.’ vond Fleur. ‘Maar daar moet ik natuurlijk wel wat voor doen.’
‘Ik doe ook wat voor mijn werk.’ Lars grijnsde.
‘Dat mag ook wel.’ Hun moeder keek rond. ‘Wat willen jullie drinken?’
‘Doe maar een koffie.’ Fleur keek naar haar moeder.
‘Voor mij ook, alsjeblieft.’ Patrick knikte.
‘Zal ik je even helpen, mam?’ stelde Fleur voor.
‘Dat doe ik wel.’ Patrick was al opgestaan en liep met Fleurs moeder naar de keuken toe.
‘Leuke vent heb je, Fleur.’ Lars keek naar zijn zusje. ‘Perfect. Wanneer gaan jullie trouwen?’
Fleur glimlachte. ‘Daar zijn we nog over aan het nadenken. Heb jij al een vrouw gevonden?’
‘Helaas.’ Lars schudde zijn hoofd. Hij keek even naar de deur tussen de woonkamer en de keuken, maar die was gesloten. ‘Gaan jullie morgen ook naar pap toe?’ Hij keek naar Niels en Fleur.
Fleur knikte. ‘Dat ben ik wel van plan. En jullie?’
‘Alleen als jullie gaan.’ zei Lars eerlijk.
‘Ik kom alleen.’ Niels knikte. ‘Anna moet werken.’
‘Jammer.’ Fleur begreep dat Anna er niet altijd bij kon zijn met de feestdagen en andere familiegelegenheden omdat ze onregelmatige werktijden had met haar baan in het ziekenhuis. Nu Anna zwanger was werkte ze wel wat minder en na de zwangerschap zou Anna nog minder uren gaan werken om voor de baby te kunnen zorgen.
‘Zullen we samen rijden?’ Fleur keek haar broers aan.
‘Prima.’ Lars knikte. ‘Ik heb net een nieuwe auto, dus ik rij wel. ‘
‘Alweer?’ Fleur keek hem verbaasd aan.
‘Die vorige auto, dat was al weer een paar jaar geleden.’ Lars grijnsde. ‘Rond een uur of elf? Pap had andere plannen halverwege de middag, dus ik denk dat het alleen koffie of een kleine lunch is.’
‘Prima.’ Fleur keek even richting de keuken waar Patrick met twee koppen koffie vandaan kwam lopen. Toen ze naar hem keek, vond ze het ineens niet erg meer dat hij er de volgende dag niet bij zou zijn. Het was lang geleden dat Fleur alleen met haar broers en haar vader was geweest en hoewel ze het leuk had gevonden als Patrick haar vader weer een keer zou zien, vond ze het ook wel eens fijn om een keer alleen met haar familie te zijn.

‘Hé zusje.’ Kasper stond meteen op om zijn zusje te begroeten toen ze de woonkamer bij hun ouders binnenkwam.
Omdat Lara’s broer ver weg woonde met zijn vriendin en hun dochtertje, zag Lara haar broer niet zo vaak. Lara had het nooit hardop gezegd, maar ze had hem nooit gemist en was stiekem wel blij dat hij niet in de buurt woonde. Ondanks dat haar broer vijf jaar ouder was dan zij, werden Lara’s prestaties altijd met die van hem vergeleken. Zo was Kasper een jaar sneller dan Lara afgestudeerd, had hij op Lara’s huidige leeftijd al enkele jaren een goede baan en een serieuze relatie en ook – gelukkig voor Lara was het nog niet zo ver – had hij twee jaar geleden voor een kleindochter voor zijn ouders gezorgd. Omdat Lara niet veel met haar nichtje ha, was ze nog nooit alleen met haar geweest. De reden was waarschijnlijk niet alleen dat Lara dat niet wilde, maar ook dat haar broer Lara het niet toevertrouwde om op zijn dochtertje te passen.
Lara glimlachte vriendelijk naar haar nichtje, die haar slechts verbaasd aankeek. Het was alweer een paar maanden geleden dat Lara haar broer en zijn gezin gezien had en het verbaasde Lara niet dat haar nichtje haar nauwelijks herkende. Ze had er over gedacht om een cadeautje voor haar nichtje te kopen, maar na het checken van haar bankrekening enkele dagen geleden, wist ze dat ze zich dat niet kon veroorloven.
‘Dag Lara.’ Haar moeder zat op de bank.
‘Hallo.’ Lara glimlachte vriendelijk naar haar moeder. ‘Ik zal het toetje even in de koelkast zetten.’ Ze pakte de taart uit de boodschappentas die ze mee had genomen.
‘Heb je taart meegebracht als toetje?’ Haar moeder keek verbaasd en enigszins teleurgesteld.
‘Ja.’ Lara knikte.
‘Had je zelf niet iets lekkers kunnen maken?’
‘En wanneer had ik dat moeten doen?’ wilde Lara weten. ‘Ik heb het al druk genoeg met werken, mam.’
‘Mam, laat haar toch.’ Kasper hielp zijn zusje. ‘Ze moest een toetje regelen en dat heeft ze gedaan. Wees blij dat ze het niet vergeten is, want dat had ook kunnen gebeuren.’
Lara was haar broer dankbaar voor zijn steun en hoewel de opmerking over Lara’s vergeetachtigheid haar raakte, kon ze dat van Kasper wel hebben.
‘Appeltaart is heerlijk.’ vond Kasper. Hij tilde de boodschappentas op, die naast Lara op de grond stond. ‘Ik help je wel even.’ Kasper liep voor Lara naar de keuken toe.
Lara was verbaasd, maar volgde haar broer de keuken in en sloot de deur.
‘En?’ Kasper keek haar aan. ‘Was het gezellig vannacht?’
Ze keek haar broer aan. ‘Waarom wil je dat weten?’
‘Ben je met vriendinnen gaan stappen of heeft een man je de halve nacht wakker gehouden?’
‘Ik ben gaan stappen.’
‘Gelukkig maar.’ Kasper keek haar aan. ‘Let niet op mam, ze draait wel bij.’
Lara keek naar haar broer. ‘Wanneer? Ik denk dat dat nog wel een aantal jaar gaat duren.’

‘En, ben je zenuwachtig?’ Jeroen zat naast Emily in de auto. Hoewel Emily van plan was om te voet naar haar ouders te gaan – een kwartiertje lopen ongeveer – had ze op het laatste moment besloten om de auto te pakken, omdat het buiten al de hele tijd regende en het er niet naar uitzag dat het snel droog zou worden.
‘Een beetje. Jij?’ Emily parkeerde de auto op de oprit van haar ouders’ huis.
‘Niet echt.’ zei Jeroen. ‘Ik ben vooral benieuwd naar je familie.’
‘Ik ben benieuwd wat jij van hen vindt en wat zij van jou vinden.’ Emily glimlachte.
‘Ik ook.’ zei Jeroen. ‘En morgen gaan we naar mijn ouders.’
Emily knikte en draaide zich om om haar tas van de achterbank te pakken.
Jeroen legde zijn hand in haar nek en zoende haar. ‘Ik hou van je.’
Emily voelde de vlinders in haar buik, zoals elke keer als hij dat tegen haar zei. ‘Ik ook van jou.’
‘Kom, we gaan naar binnen.’ Jeroen keek even door het raampje van de autodeur. ‘Wat hebben je ouders een prachtige woning trouwens.’
‘Vanbinnen is het vooral ouderwets.’ Emily glimlachte. ‘Maar dat zul je zo meteen zelf wel zien.’ Ze stapte uit de auto en wachtte tot Jeroen uit was gestapt voor dat ze de deur op slot deed.
Nog voordat Emily op de deurbel kon drukken, werd de voordeur al opengedaan door haar oudste neefje.
‘Emily!’
‘Hé lieverd.’ Emily tilde haar neefje op. ‘Hoe is het met jou?’
Niet alleen Emily’s ouders woonden in de buurt, ook Emily’s zus woonde met haar zoontjes niet zo ver van haar vandaan. Haar jongere zus was verloofd geweest, maar na een relatie van vijf jaar was het over en sindsdien zorgde ze alleen voor beide jongens. Emily had medelijden met haar zusje, omdat haar partner hen had laten zitten. Hij betaalde haar niets voor de kinderen en Emily’s zusje – die geen opleiding had afgerond – leefde momenteel van een uitkering omdat ze geen werk kon vinden en omdat ze graag zo veel mogelijk tijd met haar kinderen door wilde brengen.
Emily liep voor Jeroen door de hal naar de woonkamer toe, waar de rest van de familie al op hen zat te wachten.
‘Jij moet Jeroen zijn.’ Emily’s vader stond op en gaf hem een hand. ‘Welkom. Leuk dat je er bent.’
‘Bedankt dat ik er bij mag zijn, meneer Wijnands.’ zei Jeroen beleefd.
‘Ach, noem me maar Frans.’
Emily glimlachte om de beleefdheid van Jeroen. Hij was welopgevoed en wist hoe hij zich moest gedragen. De partner die haar zusje lange tijd had gehad, was voor hun ouders nooit een ideale schoonzoon geweest. Hij had regelmatige een nieuwe tijdelijke baan, rookte dagelijks een pakje sigaretten en vond het belangrijker om met zijn vrienden te gaan stappen dan om een avondje met zijn gezin door te brengen. Jeroen daarentegen leek nu al de ideale schoonzoon. Niet alleen was hij beleefd tegen iedereen, ook hielp hij Emily’s moeder in de keuken en deelde hij zijn interesse voor auto’s met Emily’s vader.
Emily was trots op haar vriend en ze hoopte dat haar familie aan het eind van de avond ook vond dat ze voor elkaar gemaakt waren.

<– Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 3 –>